4113 resultaten.
Zo ver weg
hartenkreet
3.9 met 22 stemmen
3.094 Ik kijk
en zie jou in de verte
In de verte
maar nooit dichtbij
Ik hoor je
heel zacht fluisteren
Ik blijf luisteren
Zo ver weg van mij
Ik ruik je
Vredig, zacht en zoet
Het ruikt zo goed
zoals het is
Ik voel je
Het raakt me
Het maakt me
dat ik je mis
In de verte
zal ik je tegenkomen
In mijn dromen
waar ik voor je vecht
Zo…
Allerzielen
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
1.947 zo vormloos vluchten
de grijze vegen
met de nevel regen
de graven zuchten
dempen droeve woorden
die fluisteren rond
witte bloemen grond
langs stenen boorden
het water spat rozetten
de chrysanten bloeien
de cijferjaren zetten
stiltes aan het bloeden
die blijven kwetsen
al hebben arduinen
geen doornen
die de aanraking
verhoeden…
Terugblik Allerzielen
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
1.930 De grafsteen afgeschrobd
mijn handen rood en koud
de salie kort teruggesnoeid
de bladeren neem ik straks
naar huis voor de hete smoor
van schapenvlees en u, pa
u ligt hier goed en ik weet
ook wel dat u ons mist daar
in het Vagevuur, u kon slecht
tegen eenzaamheid, u was het
enige kind van opa en oma en
gebleven in ons gezin van…
De getrooste dood
gedicht
2.6 met 190 stemmen
66.665 De Dood, die onbekend en onbemind,
Zo uit het oog, zo uit het hart vandaan,
De weg vervolgt die hij vanouds moet gaan,
Weg waarop niets hem aan zijn offers bindt,
Vindt soms op stille ziekbedden, waaraan
De laatste hand hij leggen zal, een kind
Dat hem herkent en glimlachend bemint
En hem verzoent met heel zijn doodsbestaan.
Hij neemt het…
De doods-gedachte
poëzie
3.7 met 23 stemmen
4.211 De doods-gedachte is een bitter kruid
dat in elks leven wast
en in de afzondering wordt geplukt.
De mens steekt het in een knoopsgat van zijn jas.
Of hij rechtop gaat of zijn hoofd bukt
steeds stijgt de wrange geur
en hangt altijd in de aandachtige neus.
Als hij één ogenblik zijn gelaat betast
dan voelt hij het doodshoofd achter zijn vlees…
Maansverduistering
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
2.070 Vannacht zag ik de maan verdwijnen
de aarde stond op de juiste plek
Was de maan echt even weg?
tot ik een randje licht zag verschijnen
Jouw splinter klopte pijnlijk
geruststellend in mijn hart…
Al voor je leven kon
hartenkreet
3.2 met 20 stemmen
2.570 De man met de zeis
is zeker niet goed wijs,
dat hij zonder denken
een ieder haalt op zijn wenken.
Zonder daarbij stil te staan
hoe lang menig mens nog had te gaan.…
Doodstil
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
2.521 De stilte is wit,
mijn engel is dood.
Uit de hemel vallen
naalden van wezenloze pijn.
Mijn tranen prikken de sterren
door het papier
van het zwarte firmament.
Ik sta hier versteld,
als een beeld dat is vergeten.
Achter mij zie ik
geen voetstappen meer.
Ik adem je uit
en geef me over
aan ons leven.
Ik pluk opnieuw
de dag…
Niemand zal ons kunnen scheiden
hartenkreet
4.6 met 14 stemmen
2.016 Denk niet dat je gaat met lege handen,
je neemt iets van ons met je mee.
Je hoeft niet langer meer te vrezen,
het is nu goed, het is O.K.
Denk niet dat we jou vergeten,
je zit in ons, besef dat goed.
Niemand zal ons kunnen scheiden,
je zit voor eeuwig in ons bloed.
Denk niet dat je iets zal missen,
je zal nog steeds aanwezig zijn.
Bij…
zo
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.985 met je ogen op de nacht gericht
wachtend op wat je had verwacht
raken je voeten voor een laatste keer het hout
voorzichtig breekt de stilte nu elk lawaai
alleen één enkele windvlaag glipt er tussen door
de maan, ontstaan uit wit goud
priemt z'n ogen in je ziel
laat je meegenieten van z'n gevleugeld koor
klanken…
als Liefde wuift!
netgedicht
3.9 met 184 stemmen
38.543 woord voor woord
fluister ik
de wereld dicht
tot een gulden boek
in zoete winterslaap
waar herinnering
het leven prijst
en licht zich spiegelt
in een fotolijst
flitsen beelden
door de tijd
doorheen pareltjes
van wazigheid
baar ik lettertjes
W O R D E N
nu vonkjes
eeuwigheid…
OPA
hartenkreet
3.3 met 13 stemmen
2.157 Opa, een man van weinig woorden,
maar zonder woorden zei hij al genoeg,
Opa, een man die bij u hoorde,
zijn dood kwam veel te vroeg..
Opa, vertrokken zo kalm en zo stil,
Zelf had hij nog graag willen blijven
Maar dit was god zijn wil,
daar viel niet over te kijven..
Opa u bent nu daar boven,
Daar kijkt u op ons neer,
Opa ik kan het u niet…
mams
hartenkreet
3.7 met 20 stemmen
2.295 Lieve mams
jij weet hoe ik me voelde
hoe ik het bedoelde.
nu na jaren zonder jou.
leef ik nog steeds in rouw.
op sommige dagen
heb ik nog steeds heel veel vragen.
jij nu zo ver weg,
en toch heel dichtbij.
jij blijft een steunpunt voor mij.
in tijd van verdriet,
jij bent er,
ook al zie ik je niet.
hoef niet meer te leven met…
Een droomgedachte in een herfstnacht
netgedicht
3.4 met 286 stemmen
45.800 Droom maar lieve zieke
van liefde, spel en schemerlicht
stilzwijgend heb je overzicht
Jij ziet het al en wij nog niet
wij kijken, maar jij luistert
waardoor je de begrenzing ziet
die van leed en liefde fluistert
Jij neemt je eigen levensweg
aarzelend, en dan eenmaal rechtuit
wanneer je tot het einde
van de stille weg besluit
Steel nu…
Klacht van de kleine Willem
poëzie
3.5 met 48 stemmen
3.722 Ach! mijn zusje is gestorven,
nog maar veertien maanden oud.
’k Zag haar dood in ’t kistje liggen:
ach wat was mijn zusje koud!
’k Riep haar toe: mijn lieve Mietje!
Mietje, Mietje! maar om niet.
Ach! hare oogjes zijn gesloten;
schreien moet ik van verdriet.
Altoos wil ik om haar treuren,
bloempjes strooien op haar graf:
Wenend aan de kusjes…
De ring
netgedicht
3.4 met 39 stemmen
29.196 Ik kende hem van je verhalen
Een man van wanten en stavast
Die nooit een rekening
Gepresenteerd in ’t leven
Heeft vergeten te betalen
Een voorbeeld dat ons allen past
Recht vooruit
Zoals het spoor
Met plichtsbesef nog
Degelijk en groot
te werk voor vrouw en kinderen
voor dagelijks brood
laat waardigheid en liefde
van herinnering…
UITVAART VAN MIJN DOCHTERKEN (1633)
poëzie
4.1 met 53 stemmen
11.667 De felle Dood, die nu geen wit* mag zien,
Verschoont* de grijze liên.
Zij zit omhoog, en mikt met hare schicht
Op het onnozel wicht,
En lacht, wanneer in ’t scheien
De droeve moeders schreien.
Zij zag er een, dat, wuft* en onbestuurd,
De vreugd was van de buurt,
En, vlug te voet, in ’t slingertouwtje sprong
Of zoet Fiane zong,
En huppelde…
GRAFSCHRIFT*
poëzie
4.2 met 29 stemmen
4.674 Dat hier ligt, was een mens, daarin des Heren hand
handvollen over hoop van gaven had geplant:
vernuft en wetenschap en overvloed van reden,
bevalligheid in schoon en recht geschapen leden,
beleefde* vreugd en deugd, en ongemeen verstand
van zoete bezigheid en zondeloze zeden,
en al wat in een…
OPA
hartenkreet
2.8 met 9 stemmen
1.982 Een opa spreekt non-verbaal
een hele mooie taal,
Je kunt het gemakkelijk begrijpen en weerleggen,
Een opa spreekt de allermooiste taal,
Zonder dat hij ook maar iets hoeft te zeggen..…
Eindeloos
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
2.006 En als er niets meer rest,
dan het ruisen van mijn vragen.
De stilte doelloos is,
en nauwelijks te dragen.
Gedachten langzaam sterven,
in een nutteloze droom
Als woorden zonder ziel,
in een constante stroom.
Dan ben ik niets,
en blijf ik stil.
Niets dat ik kan,
niets dat ik wil.
Bewegingloos,
van binnen
diep verward.
Herinner ik me slechts…
De dood als verlosser
poëzie
3.8 met 46 stemmen
5.712 Kom nu met uw donker, diep erbarmen,
Eindelijke Dood.
Laat dit pijnlijk lichaam in uw armen
Rusten als het kind op moeders schoot.
Laat mij veilig door de schaduw uwer groote
Vleugelen gedekt
Slapen gaan, het moede oog gesloten
En het lichaam pijnloos uitgestrekt.…
Lieve Opa.
hartenkreet
4.1 met 17 stemmen
2.973 Waarom nu?
Ik had het je nog niet verteld.
Ik hou van je, heel mijn leven.
Al bijna 14 jaar, op mijn vingers geteld.
Misschien is het wel goed zo.
Je had erg veel pijn.
Misschien is het wel goed zo.
Je wilde er niet meer zijn.
Laat mij maar zo liggen, bracht je hem in.
In de stank.
In het donker.
Het had voor jou geen zin.
Maar eens…
De Dood
netgedicht
3.1 met 29 stemmen
2.710 En altijd is daar, ongezien
Na jaren, soms een tel misschien
die ongenode zwarte gast,
waardoor het leven wordt verrast
De dood, hij volgt met zachte schreden
aan hen die baden, hen die leden
vaak ongewenst, soms zelf gezocht
Wat mooi, zo ieder kiezen mocht…
Ga maar
hartenkreet
4.0 met 17 stemmen
2.436 Ga maar
Ga maar gerust
straks heb je rust
Ik zal de ramen
sluiten
het licht is vergaan
Ga maar
Ga maar gerust
straks heb je rust.…
Levenselixer
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
2.369 Het elixer van het leven
staat schuin op de dood
van gevierde dagen
komt tijd tot nood
Bestrijd het einde
met klinkende hamer
met dorstige geest
en elixer tezamen
Voed het tijdperk
met het suggestieve
met verdrongen ideeen
en het progressieve
Hunker het uitstel
dagen versmijten
aftellen verwoesten
en jeugd verspreiden…
dood
hartenkreet
4.4 met 16 stemmen
2.512 Zachtjes schreiend met het verdriet van de dood
Je geest legt beslag op onze gedachtengang
Met het gaan van je persoon verkrampten spieren
Geruis van het hart voor iedere seconde gemis
De zwarte zon verschuilt zich achter het verdriet der mensheid
De kille duisternis valt met de leegte der dagen
Voor elke druppel wordt een geest genomen
Gure…
Uit het oog, uit het hart...
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
2.165 Kort na haar dood, lagen haar lievelingsbloemen op haar graf.
Grote boeketten rode rozen, de kleur die zij graag zag.
Na een jaar moesten ze al spuiten, tegen onkruid en zomeer.
Het boeketje werd al kleiner, goedkoper deze keer.
Na jaren had het onkruid toch zijn tol geëist.
Haar naam was niet meer leesbaar, een poestbeurt leek vereist.
Chrysanten…
afscheid
hartenkreet
3.8 met 21 stemmen
2.835 Ver weg hier vandaan
waar iedereen gelukkig is
daar ben jij heengegaan
mij achterlatend in de duisternis
het verdriet zal altijd blijven
woorden worden klein en zacht
zo zal ik zwijgen
met mooie herinneringen in mijn hart…
Dag mam
hartenkreet
3.4 met 24 stemmen
3.365 Zo lief, zo liefdevol
Tot het einde bleef je geven
Ondanks alle verwardheid
Behield je de liefde voor het leven
Dank je voor je warmte,
voor alle aandacht en je gein
Ik ben trots op wie je was
Dank dat ik je kind mocht zijn…
eerder dan de engel
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
2.633 niet veel zeggen,
niet veel vragen,
'houd de eer maar aan jezelf'
want hoeveel
een mens kan dragen,
blijkt uiteindelijk
heel vanzelf...
Al die jaren
veel verdragen,
met ons samen,
met jezelf,
was nog in de laatste dagen,
steeds de eer toch bij jezelf.
Welke engel kwam jou dragen?
Herkende je die engel zelf?
Niemand kon jou dat nog…