inloggen
dichtwoordenboek

tabblad: gedichten

< vorige | alles | volgende >

gedicht (nr. 873):

De getrooste dood

De Dood, die onbekend en onbemind,
Zo uit het oog, zo uit het hart vandaan,
De weg vervolgt die hij vanouds moet gaan,
Weg waarop niets hem aan zijn offers bindt,

Vindt soms op stille ziekbedden, waaraan
De laatste hand hij leggen zal, een kind
Dat hem herkent en glimlachend bemint
En hem verzoent met heel zijn doodsbestaan.

Hij neemt het kind, en 't kind hangt aan zijn lippen
Ziet dan de glimlach dralend ingetekend
Rond de eigen lippen als hij verderschrijdt.

Zo wordt zijn baan naar kinderen berekend:
Zachte oasen tussen zand en klippen
Der menselijke onverschilligheid.


Zie ook: http:// http://www.vestdijk.com

Schrijver: Simon Vestdijk
Inzender: JM, 8 nov. 2003


Geplaatst in de categorie: overlijden

1,5 met 272 stemmen 64.688



Er zijn 3 reacties op deze inzending:

Naam:Frans
Datum:19 dec. 2016
Bericht:Heel mooi die onverbiddelijkheid.
Ken het al jaren min of meer uit mijn hoofd.

Naam:eef
Datum:11 feb. 2004
Emailadres:
Bericht:Ik vind het een mooi gedicht!

Naam:nele
Datum: 5 jan. 2004
Emailadres:
Bericht:Het is misschien niet geschreven met het moderne taalgebruik, maar ik vind het wel heel mooi.
Die schrijver heeft het in z'n bloed zitten, dat voel je zo!


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)