4052 resultaten.
Beschrijvenloos
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
716 Zie de nacht stil in de keuken
rusten op stenen tegels in halve maan verlicht
die zijdeachtig glanzen
Een ketting breekt, glazen kralen vallen
Zie ze gaan, glijdend van het koord
raken ze de grond
en door de stilte gedragen klinkt hun helder lied
mooier dan een woord ooit klinken zal.…
voorlopig
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
505 een daad ligt verborgen in
het woord dat
uitlegt wat onbesproken blijft
een boom verbergt het bos
voor het oog dat verder zoeken staakt
een kamer breekt het huis door
stenen te delen
een zucht van verlichting
die schielings haar en huid raakt
een enkeling
als voorbeeld voor velen
lopend vervolgen
zolang het lichaam draagt…
Er kleefde wat bloed aan haar hoofd
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.270 Zij had zich hard gestoten
Aan die stenen muur
Opgetrokken uit dogma’s
Om van haar verzonnen harmonie
Een predikaat te maken
Er kleefde al wat zweet op haar rug
Maar stug bleef zij schoppen
Tegen die gesloten deur
Alsof dat soms een uitweg was
De kamer was verder verlaten
Er hing slechts nog een sfeer
Van dingen die waren
Zelfs de muren…
Ommuurd .....
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.381 De ijzige stilte in haar
zwijgt in alle talen,
bevroren woorden zoeken
geen plek, zelfs de lach
sterft in het harnas
wil zij dan spreken,
ooit, die ene morgen
of was het gisteren,
toen zoute lippen
barsten door het weten
sprak ze geen stilte meer
en vloeide woede door
dichtgeslibte aderen,
die laatste steen heeft
geen specie…
Van liever lede
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
699 Het jaagpad op te paard
dat struikelt over een
helleveeg van steen
en raken te water
Zo droomde ik oude tijden
na weigeren van een tweede
bord havermoutpap
'Kom jongen', zei mijn moeder,
'kom, morgen gaat het beter'.…
meisje op de fiets III
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.153 ineens voelde ik het
het was er al heel lang
het was alleen niet bevatbaar
geweest of ik was niet bevattelijk
haar vorm zwevend
boven het licht was ik tienduizend ezels
die zich aan dezelfde steen stootten
zij was een gewoonte geworden
ik en mijn verborgen zadelpijn
niemand op een roestende fiets
kan uit twee verschillende werelden komen…
Ommuurd
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.220 De ijzige kilte in haar
zwijgt in alle talen
bevroren woorden zoeken
geen plek zelfs de lach
sterft in het harnas
wil zij dan spreken
ooit die ene morgen
of was het gisteren
toen zoute lippen
barsten door het weten
sprak ze geen stilte meer
en sijpelde woede door
gedichte aderen
die laatste steen heeft
geen specie meer nodig…
Gods water
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
528 moet de onderste steen
echt boven komen om
het fundament stevig te laten zijn
is het de hemel
en aarde bewegen
wel waard voor die pijn
ik graaf niet zo diep
maar laat gods water niet
zomaar over de akkers lopen
kom laten we samen
over die drempel stappen en
zonder omzien nog gouden jaren pakken…
Maria Magdalena
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
946 toen de maan gesmolten was
legde zij de eerste steen
bouwde een huis van tranen
ze ging door de tunnel heen
het bidden
op boterbloemblaadjes
in het gras
bleef dag aan dag
gelijk
tot het graf haar ving
met kleine siersteekjes
over haar geweven doodskleed
en nog weerkaatsten
de uitgehouwen wanden
zijn stem
eloï, eloï, lema sabachtani…
het oude huis
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
761 de stenen fluisteren hier
dat ze nog oren hebben
en jarenlang de tijd
met luisteren hebben verbeid
het kraken van planken
verraadt dat niet alleen de muren
zich uren hebben getroost met
wat maar des mensen kwam
ik zit in mijn oude zetel
en aanhoor in mijn hoofd
wat met weinig rucht verteld
mij tot ware bewoner maakt
omdat het zo hoort…
donkergrijze regen
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
722 zo schets ik mij
in lege straten
weggezonken achter
klokgelui van eindige dingen
zonder slaap
word ik herkend
zoals de steen
die stilte uitspuwt
blind en grijs
de ademhaling
het harde vocht
aan het vlinderraam
vertelt de nacht onafgebroken
hoe waarheid schreeuwt
in het vaarwel
door het veroordelen van verwachting
vergat ik…
Herfst van haar leven
netgedicht
2.4 met 172 stemmen
45.140 dacht ik
aan haar terug
Haar overlijden
al vier jaargetijden
achter de rug
Herfstblad ligt
op
haar zonnewarme steen
Ik ben even
herfstwind
de baas
Helaas
gaat haar naam
weer schuil onder herfstblad
Door de aders heen
zie ik haar handpalm
ze zwaait.…
Kíjk nou
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
688 kijk die man nou eens beven;
lege fles naast de bank
ja, hij is aan de drank
geraakt door het leven
kijk die man nou eens beven;
grauwe kleur van de rook
ja, hij is aan de coke
geraakt door het leven
kijk die man nou eens leven;
ligt al jaren alleen
ja, zijn bed is van steen
zou jij dan niet beven?…
Schitteren voor God
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
774 Laat ons als parels zijn
als aan een snoer geregen,
ons een gemeenschap zijn,
een schitterende steen
en spreken van Uw vrede.…
fijnmazig
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
914 de vader hield zich verborgen
in tranen vocht hij onder de zon
nee, zijn kind kon beter spelen
met een palmblad en stenen
waarin het mooie vormen zag
zoals vissen en paradijsvogels
dansende vlinders lokten speels
de handjes, vluchtigheid haperde
de voetjes, ontelbare verschrijvingen
de oogjes, vader op het netvlies…
Dominerende spreuken
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.461 Ik was laat, het koper
van de nacht roodde nog roder dan mijn
bloed doorlopen ogen, ik had mijn
hartstocht verloochent aan de
stenen in de straat
in het inherente bestaan
van mijn ik, mijmerde ik
dat de regen mij kon drogen
en de wind mij kon laten
zeilen zonder zeil en mast
ik domineerde de spreuken
van mijn ziel en weersprak
de schoonheid…
Dominerende spreuken
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
1.925 Ik was laat, het koper
Van de nacht roodde nog roder dan mijn
bloed doorlopen ogen, ik had mijn
hartstocht verloochent aan de
stenen in de straat
in het inherente bestaan
van mijn ik, mijmerde ik
dat de regen mij kon drogen
en de wind mij kon laten
zeilen zonder zeil en mast
ik domineerde de spreuken
van mijn ziel en weersprak
de schoonheid…
Kwik als zilver
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
1.755 Steen der wijsheid
met de post gekregen
van een meer dan goede vriendin
in de hand gewogen
bewogen gedragen
de kracht gevoeld
de energie gekregen
om door te zetten
naar lichaam en ziel en geest
te luisteren
dankbaarheid, liefde en warmte
voor jou, die wist
datgene ik nodig had
een naam noemen hoeft niet
ze leest met haar hart en ogen…
Schep
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
521 zoals korrels van zand
worden geschud maar
steeds duin blijven of
woestijn of wat aanspoelt
strand, druppels: regen of
nevel of net nog wolk of
waterval, stenen: berg of
pad of huis en hoe kinderen
graaien met open handen als
scheppende kracht graag alles
dooreenschudden en dat ze
nog ontdekken zullen:
er is alleen de wind…
Onbeantwoord
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
591 Haar kus verliet de rode lippen
hoopvol meegevoerd in de wind
zoekend naar een innige liefde
om in tederheid te worden bemind
Maar die dwalende kus bleef zoekende
verdroogde lippen vielen verhard uiteen
zij ontving nooit de liefdevolle rode rozen
slechts een roos gebeiteld in haar steen
Zij had en gaf veel liefde…
Mijn pad
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
593 Onzichtbaar voor ieder ander
Beloop ik mijn zelf gecreëerde wegen
Ontworpen en ingekleurd
Met zwart bloed en rode stenen
Tijd ben ik verloren in de ruimte
Die is ontstaan bij het maken
Van alles dat nooit heeft bestaan
Lang gewacht en zoekgeraakt
Grenzen verdampen in de lucht
Bij het trekken van verbanden
Tussen wat ooit is geweest en…
Een vale kleur
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
512 hij kon het fluisteren
van stenen niet verstaan
de echo’s van muren
liet hij langs zich gaan
kende niet
de knusheid van de trap
die bij elke stap zijn
meebeleven krakend gaf
voor hem was het behang
geen dagboek vol herinnering
een vale kleur die
kamers scheidde van de gang
hij leefde hier
zonder te wonen
kende slechts het huis…
In de leemtes van mijn gedachten
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
525 in de leemtes van mijn gedachten
spinnen woorden als boemerangs rond
kleuren vele vermoedens het zicht
rollen zinloze zinnen over de grond
een spel van onbegrepen krachten
maar soms flitst dan dat hemels licht :)
en al dat spinsel zonder rede
nestelt zich als stenen in een muur
op het scherp van de gulden snede
en zo wordt een leemte plotseling…
Een ongekend verleden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
559 er zat
een knoop in de tijd
ik trok aan het kortste eind
kon de grote
lus herinneringen
niet meer binnenhalen
moest ze laten gaan
uit de verbanden die
mijn jeugd omspanden
kwam nog wat
fragmenten tegen
uit een ongekend verleden
maar te weinig
voor een fundament
wat losse stenen en cement
zwerf op het net
in verloren tijd…
De vrouw die jij bent
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
636 je hebt me
flitsen getoond
stukjes leven op jouw pad
handenvol dromen
gegeven waarvan ik
er één in mijn armen had
mocht diep
in je ogen de sprankeling
zien van je ziel
jij liet je kussen
toen ik als een steen
voor je viel
maar zijn
al die momenten
de vrouw die jij bent
want in je lach
schuilen raadsels
die ik nog niet…
De valentijn van allemaal
netgedicht
2.2 met 13 stemmen
925 heb de stenen
voor je neergelegd
in de bedding
van het leven
ze lagen op het pad
waar jij ook ging
natte voeten
heb jij nooit gehad
het waren zorg
en bewondering
die stilte vulden van
onuitgesproken woorden
maar eens per jaar
liet ik jou mijn liefde zien
mijn kaart werd nooit ontdekt
jij was de valentijn van allemaal…
Een wonder
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
765 Ik gooi een grotere steen
en kijk naar de golven.
Ik zie het wonder gebeuren.
Voor mijn eigen ogen.
Uit zichzelf.
Gewoon.…
Psychofossielen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
517 Fossielen zijn dood als stenen.
Psychofossielen zijn schijndood.
Opgraven wekt ze tot leven.
Maak ze niet wakker.…
Lofzang
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
477 Strijdig
met steen en straat, lichtvoetig
als kaalheid van tong en tederheid
van wijs te maken vreugde,
voortijdig en flinterdun
Gapend over kloven, onttrokken
aan oog en zwaarte, zich gewaar
van wenselijk dieptezicht. Of
onwaarneembaar, tenslotte…
Uit de kale rots
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
738 mijn bloemen bloeien
stenen harten
gebeeldhouwd
uit de kale rots
ze zijn decor
voor al mijn smarten
de mannen
die ik heb gescoord
hun beelden staan
wat afgelegen
de hoofden fier
ze tonen trots
hun ogen hebben
nog dat koude
die mannen
hebben mij bekoord
scherpe randen
probeer ik
te polijsten
hun wreedheid
vijl ik bij
ruwheid…