2904 resultaten.
Functioneel hervormd
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
476 ongeloof laat
marmeren pilaren knakken
heiligen door hun sokkels zakken
het gekleurde glas
verdrinkt weer in gesmolten lood
de dood zal geen mysterie meer bevatten
devotie gaat verdwijnen
orgel en sopranen zingen
ontroerd een laatst verschijnen
het gebouw is in snel tempo
functioneel hervormd tot
gezondheidscentrum van de stad…
Terugkeer in het paradijs
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
583 De lucht is zo licht vanochtend
witte wolken drijven doelloos
zo licht te drijven
en het fictieve gezicht verliezen
en te verdwijnen
in de werveldans
van Stille Diepte
en de anderen
andersloos omhelzen
met een hart van tranen
Masker van gedachten
van smachten
in het vuur van inzicht verbranden
Inzien dat je bent
wat niet verschijnt…
Toen we nog regenboogden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
560 Alles ging nog kleurrijk soepel
toen we nog regenboogden
boven schaduwen van alledag
maar nu de zware regen
ons landschap teistert
zit jij veilig verscholen
achter je onweerswolk
laat toch je zon weer schijnen
verwen mijn koude huid
met je warme liefdesgloed
zodat de kille winter toch
langzaam zal verdwijnen
kijk diep in mijn ogen…
Regen
poëzie
5.0 met 2 stemmen
2.174 Tuin en schutting allebei,
heesters, perken en jasmijnen
opgetild in een verdwijnen
en het uitgerafeld pad
heeft ook zijn stil verlies gehad.
Tussen bleke huizenmuren
hangt de dag van trage uren,
evenwicht naar alle zijd;
in de stilstand van de tijd
lekt het sijpend ogenblik
tik, tik.…
Hersenanatomie
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
591 Collegae lees in die
Overbekende Latijnse
Benamingen - besef ik
Dat ook mijn moeder
Stof was waarin ik jaren
Lang gewoond heb - en zie
Mijn eigen definitieve
Afwezigheid - want ook
Ik besta daar niet meer
Ben voorgoed vertrokken
En kom terecht in een
Koker van kolkend
Water in peilloze
Diepte waarin ik
Oneindig klein verdwijn…
Diep van binnen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
569 met hun nat en kil
mij diep van binnen
kan ze niet ontwijken
er zijn geen heldere plaatsen
waar ik kom en wil verblijven
houdt iedereen mij in de gaten
heb mezelf al opgegeven
wil er niet meer zijn
weg gaan uit een wereld waar
geen plaats is voor mijn leven
ik glijd af
ga met de schimmen mee
kijk nog een keer om en zie
de mist verdwijnen…
laatbloeier
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
876 hoe de laatste roos in de tuin
tussen ‘t kleurend en vallend
blad haar pure schoonheid
nog even bewonderen laat
hoe zij in regen en gure kou
haar tere knopje boven water
houdt, naar ik hoop niet al
te snel verdwijnen zal
hoe ik deze roos als zij het redt
begin november in ‘n vaasje zet
hoe zij dan naast die ene kaars
tussen zacht…
waan zinnig
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
533 closest thing to crazy)
ik voel me klein
als kinderen in zomerzand
de handjes bloemen vormend
naar de zon
hoe komt het, dat ik zo verward ben
terwijl mijn hart in sprongen juicht
en jij deze emotie buigt alsof ik als een kind
geen uitweg vindt
in wat te doen
terwijl jouw zoen zich opdringt
aan de mijne
wil verlangen slechts verdwijnen…
Sleur
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
505 Straks zullen we spoorloos verdwijnen,
in de eeuwigheid.
Morgen zullen we restloos oplossen,
in de ruimte van de tijd.
Leven leert me hoe ik niet leven moet.
De dood is de moeder van mijn angsten.
Sterfelijkheid is de bron van verlangen.
Liefde geeft smaak aan mijn zoetste zoet.
Vandaag durf ik een moedig plan verwoorden.…
Regen
poëzie
5.0 met 3 stemmen
1.904 Tuin en schutting allebei,
heesters, perken en jasmijnen
opgetild in een verdwijnen
en het uitgerafeld pad
heeft ook zijn stil verlies gehad.
Tussen bleke huizenmuren
hangt de dag van trage uren,
evenwicht naar alle zijd;
in de stilstand van de tijd
lekt het sijpend ogenblik
tik, tik.…
Nachtlied van verlangen
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
836 Het diepste ik
dat ik van jou ken
laat mij hier weten
wie ik nu ben
onder maanlicht
in de nacht
en onbevangen
het is de stilte
in jouw zwijgen
die ik in mijn hoofd herken
als weemoedig nachtlied
van verlangen
het zijn dromen
die dikwijls verschijnen
wanneer de zomer
gaat verdwijnen
zonder wrange klank
van droeve heimwee…
Een valse droom
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
440 zocht mijn schatten
in het kleine hebbeding
dacht de ander te verrassen
maar er schortte iets
aan mijn verzameling
ik bleef maar op ze passen
om iets weg te geven
was helaas al lang
geen optie meer gebleken
ik voelde macht met
bling en glitter om me heen
dacht me minder vaak alleen
ben ineens gestopt
zag mijn vrienden zo verdwijnen…
Bij de gratie van het licht
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
628 Geluid dat verstomde,
Lawaai dat niet langer is
Zo lang eigen,
Zo lang vertrouwd,
Donker dat de dag
Verdrijft al voor
Ze begonnen is -
Verlies, leegte,
Een gat in onze kring,
En als we afscheid
Van je nemen is er
Toch weer licht,
Zon die alle donker
Verdwijnen doet,
Het maakt ons afscheid
Van jou een beetje mild,
Bij…
Felrode transparantie
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
443 zij bloeit voorzichtig
winter in het glas
pas zomerde het nog
ik zag kristallen
in hun breekbaarheid
langzaam verdwijnen
in felrode transparantie
leek de zon te schijnen
zinderde de lucht
het herfstig koelen
vormt de oogst
in verscheidenheid van tijd
het slanke draait
afstandelijk om elkaar
ranken sprieten klaar
zacht sneeuwt…
Hurler avec les loups.
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.125 uitzicht op de bergen
een tafeltje voor twee
gehuil van de wolven
vrij ver bij ons vandaan
natuur is hier op zijn best
herinneringen komen terug in golven
alle overdenkingen ten spijt
leeftijd laat zich thans gelden
vage herinneringen uit een andere tijd
nog eenmaal keer ik terug
naar waar mijn hart is gelegen
maar de gedachten verdwijnen…
cel
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
670 In een donkere cel
Niet geboeid
Maar zittend
Slapend
In isolement
Tot dat je weer wakker bent
Ik zag je vaak
Heb je één keer zien huilen
Om de vriend die er niet was
Waartegen je even kon schuilen
Iedere keer de schelp
Des levens die je beschermt
Die hoort van je eenzaamheid
De zee die je uit de samenleving doet verdwijnen
Dicht gaan de…
De lange stad
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
601 Ze is zo lang, deze stad
dat in de laaghangende mist
het lijkt alsof de huizen verdwijnen
en alleen ik hier blijf wachten
Zo lang is ze, deze stad
dat ik mij in de druilende regen
verlaten voel, en vertrokken ben
maar bij mijn terugkeer
nog steeds aan de bar zit
en weet hoe mooi de stad was
Maar nu is ze een lange stad
met neergelaten…
wit (voor J.Z.)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
533 hij schildert
de woorden uit
brengt ze in alle
kleuren bijeen
het onzichtbare licht
laat ons alles zien
in een gedeeld zwijgen
buigen de trage schemering
en hij voor de stilte
van het leven
het witte hart hangt
in de oneindige ruimte
de mooie woorden
moeten weg
kleuren verdwijnen
lossen op in witregels
er is niets van
het hier…
In perspectiefloze kou
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
474 jij had de zon
al lang niet meer
vol zien schijnen
ik zag de kleuren
uit je gezicht en
ogen verdwijnen
je leefde al sober
op wikken en wegen
wist niets meer te geven
ooit had je bollen geplant
in zwart vruchtbare aarde
met warm groene hand
maar het winterde lang
in perspectiefloze kou
toch openen zij nu voor jou
met stralende…
Bruggen Bouwen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
739 Opstijgen,
en gewoon uit het zicht verdwijnen.
Ondergronds gaan,
en naar zwarte olie boren.
Wegen aanleggen,
dwars door problemen heen.
Bruggen bouwen,
die meningen verbinden.
Waterputten slaan,
in denkwoestijnen.
Het is tijd geworden om vooruit te zien!
Water kan weer stromen gaan!…
Met weinig woorden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
557 Met weinig woorden, slechts een steelse blik
Begrijp ik wat je zeggen wil, een aanraking, een kus is genoeg
Om te verdwijnen in een wereld, met alleen jij en ik
Hoe is het mogelijk dat mijn hart zo snel in vervoering is gebracht
Er was niet veel voor nodig, zoals je naar me kijkt
Je passie en energie, zo heerlijk en zo onverwacht
Het voelt…
Gesluierd refrein
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
625 Ook nevel in de dageraad
of mist op de dag zonder wind
kan jouw glimlach van de nacht niet laat verdwijnen.
De omtrek van jouw profiel
gaat met golven als een sluier
die mijn horizon grenzeloos tot dichtbij kan verkleinen.…
non-verbaal
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
591 stel dat sprake is van vogels
die geen brood lusten
op verlaten terrein
als zeewier in waterzucht
krijg het op de heupen
hang aan lippen
verdwijn in borsten
een heldere kaaklijn
met vertanding langs
hemeldeuren in beweging
staar naar gewelven
klassikaal, zonder omhaal
spreek in zeven talen
zwijg over de gedachte alleen…
Het magistrale
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
565 lucht streept in
het grijs en roze licht
besluit de kortste
dag het jaar het is
bijna weer volbracht
nog hebben wij
geen tijd om met
onszelf te praten
feesten vragen in
gezelschap aanwezig zijn
pas als het stiller wordt
witte bladzijden verschijnen
omdat de kleine notities
gaan verdwijnen uit
de oogst van vorig jaar
dan komt…
Niets is oneindig
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
526 dieper dan diep
in pijn en verdriet
zo intens
voor een mens
een hart bonkt
een raam lonkt
open is hopen
hoger dan hoog
zweef erheen
ontstijg en
stijg omhoog
de pijn en
verdriet
verdwijnen
maar niet
als vlinder
dartelend
verder dan ver
naar het buiten
bij het sluiten
van deze dag
in het rood
van de horizon
ontvouwt…
Nivellerend
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
471 voelde hoe
de wind duwde
geleidelijk aan steeds
meer vat op ons kreeg
wat eerst nog
plaagstootjes waren
bleken ineens
heel serieuze gevaren
wij werden
voortgedreven met
intense kracht door een
massastroom vol macht
die nivellerend
zijn route koos
waarvoor leven het
hoofd deemoedig boog
ik zag materie in
het zwarte gat verdwijnen…
Vergroenen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
425 verwijderd
behalve het blad van de vijg
zij was zo vrij
van bil tot dij de
intieme zone met
lente te vergroenen
over de uitstoot
van stoffen praten
wij niet we doen alles
wat klimaatneutraal gebiedt
de kledingindustrie
ligt op een oor
elektrische auto’s zingen
in hetzelfde koor
onderscheid en diversiteit
zullen uit de wereld verdwijnen…
Schitterende blauwdruk
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
429 je lacht nog
steeds goudblond
de hele zomer ben
jij de schitterende
blauwdruk geweest
van mijn zon
in de eerste
stralen legde jij
iedere morgen
de matrix neer
voor haar schijnen
maar ook verdwijnen
in het subtiele
samenspel van
wolken wind en regen
kwam ik jou altijd
tegen aan het
weids firmament
de uren die wij
samen waren…
NIET TE VANGEN
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
448 ik probeer de wereld te vangen in woorden
probeer een hemel te beschrijven
het liefst als het kon in akkoorden
ook jou probeer ik met
fraaie teksten te vangen
in te lijven
maar je laat je oren
er niet naar hangen
mijn woorden zijn te zwak
glijden overal wel naar toe
hoe ik mijn best ook doe
ze omzeilden hem niet -
verdwijnen in dat wak…
Beangstigend
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
523 schittering
draden vol onzekerheid
zijn gegroeid in
lange nachten zonder
stem omdat wij naar
antwoorden smachten
maar formuleren
geeft geen rust
roept alleen maar
andere vragen terug
de snelheid
is beangstigend
zonder oplossing breekt
morgen weer als dag
ik kijk naar
mijn gordijnen die
harder groeien zonder
ooit nog te verdwijnen…