Alle inzendingen over verdwijnen

2904 resultaten.

Sorteren op:

Functioneel hervormd

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 476
ongeloof laat marmeren pilaren knakken heiligen door hun sokkels zakken het gekleurde glas verdrinkt weer in gesmolten lood de dood zal geen mysterie meer bevatten devotie gaat verdwijnen orgel en sopranen zingen ontroerd een laatst verschijnen het gebouw is in snel tempo functioneel hervormd tot gezondheidscentrum van de stad…
wil melker10 oktober 2012Lees meer >

Terugkeer in het paradijs

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 583
De lucht is zo licht vanochtend witte wolken drijven doelloos zo licht te drijven en het fictieve gezicht verliezen en te verdwijnen in de werveldans van Stille Diepte en de anderen andersloos omhelzen met een hart van tranen Masker van gedachten van smachten in het vuur van inzicht verbranden Inzien dat je bent wat niet verschijnt…

Toen we nog regenboogden

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 560
Alles ging nog kleurrijk soepel toen we nog regenboogden boven schaduwen van alledag maar nu de zware regen ons landschap teistert zit jij veilig verscholen achter je onweerswolk laat toch je zon weer schijnen verwen mijn koude huid met je warme liefdesgloed zodat de kille winter toch langzaam zal verdwijnen kijk diep in mijn ogen…
oneliner20 maart 2013Lees meer >

Regen

poëzie
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 2.174
Tuin en schutting allebei, heesters, perken en jasmijnen opgetild in een verdwijnen en het uitgerafeld pad heeft ook zijn stil verlies gehad. Tussen bleke huizenmuren hangt de dag van trage uren, evenwicht naar alle zijd; in de stilstand van de tijd lekt het sijpend ogenblik tik, tik.…

Hersenanatomie

netgedicht
4.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 591
Collegae lees in die Overbekende Latijnse Benamingen - besef ik Dat ook mijn moeder Stof was waarin ik jaren Lang gewoond heb - en zie Mijn eigen definitieve Afwezigheid - want ook Ik besta daar niet meer Ben voorgoed vertrokken En kom terecht in een Koker van kolkend Water in peilloze Diepte waarin ik Oneindig klein verdwijn…

Diep van binnen

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 569
met hun nat en kil mij diep van binnen kan ze niet ontwijken er zijn geen heldere plaatsen waar ik kom en wil verblijven houdt iedereen mij in de gaten heb mezelf al opgegeven wil er niet meer zijn weg gaan uit een wereld waar geen plaats is voor mijn leven ik glijd af ga met de schimmen mee kijk nog een keer om en zie de mist verdwijnen…
wil melker22 september 2013Lees meer >

laatbloeier

netgedicht
4.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 876
hoe de laatste roos in de tuin tussen ‘t kleurend en vallend blad haar pure schoonheid nog even bewonderen laat hoe zij in regen en gure kou haar tere knopje boven water houdt, naar ik hoop niet al te snel verdwijnen zal hoe ik deze roos als zij het redt begin november in ‘n vaasje zet hoe zij dan naast die ene kaars tussen zacht…

waan zinnig

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 533
closest thing to crazy) ik voel me klein als kinderen in zomerzand de handjes bloemen vormend naar de zon hoe komt het, dat ik zo verward ben terwijl mijn hart in sprongen juicht en jij deze emotie buigt alsof ik als een kind geen uitweg vindt in wat te doen terwijl jouw zoen zich opdringt aan de mijne wil verlangen slechts verdwijnen…

Sleur

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 505
Straks zullen we spoorloos verdwijnen, in de eeuwigheid. Morgen zullen we restloos oplossen, in de ruimte van de tijd. Leven leert me hoe ik niet leven moet. De dood is de moeder van mijn angsten. Sterfelijkheid is de bron van verlangen. Liefde geeft smaak aan mijn zoetste zoet. Vandaag durf ik een moedig plan verwoorden.…

Regen

poëzie
5.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.904
Tuin en schutting allebei, heesters, perken en jasmijnen opgetild in een verdwijnen en het uitgerafeld pad heeft ook zijn stil verlies gehad. Tussen bleke huizenmuren hangt de dag van trage uren, evenwicht naar alle zijd; in de stilstand van de tijd lekt het sijpend ogenblik tik, tik.…

Nachtlied van verlangen

netgedicht
4.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 836
Het diepste ik dat ik van jou ken laat mij hier weten wie ik nu ben onder maanlicht in de nacht en onbevangen het is de stilte in jouw zwijgen die ik in mijn hoofd herken als weemoedig nachtlied van verlangen het zijn dromen die dikwijls verschijnen wanneer de zomer gaat verdwijnen zonder wrange klank van droeve heimwee…

Een valse droom

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 440
zocht mijn schatten in het kleine hebbeding dacht de ander te verrassen maar er schortte iets aan mijn verzameling ik bleef maar op ze passen om iets weg te geven was helaas al lang geen optie meer gebleken ik voelde macht met bling en glitter om me heen dacht me minder vaak alleen ben ineens gestopt zag mijn vrienden zo verdwijnen…
wil melker5 november 2014Lees meer >

Bij de gratie van het licht

hartenkreet
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 628
Geluid dat verstomde, Lawaai dat niet langer is Zo lang eigen, Zo lang vertrouwd, Donker dat de dag Verdrijft al voor Ze begonnen is - Verlies, leegte, Een gat in onze kring, En als we afscheid Van je nemen is er Toch weer licht, Zon die alle donker Verdwijnen doet, Het maakt ons afscheid Van jou een beetje mild, Bij…

Felrode transparantie

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 443
zij bloeit voorzichtig winter in het glas pas zomerde het nog ik zag kristallen in hun breekbaarheid langzaam verdwijnen in felrode transparantie leek de zon te schijnen zinderde de lucht het herfstig koelen vormt de oogst in verscheidenheid van tijd het slanke draait afstandelijk om elkaar ranken sprieten klaar zacht sneeuwt…
wil melker2 februari 2015Lees meer >

Hurler avec les loups.

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.125
uitzicht op de bergen een tafeltje voor twee gehuil van de wolven vrij ver bij ons vandaan natuur is hier op zijn best herinneringen komen terug in golven alle overdenkingen ten spijt leeftijd laat zich thans gelden vage herinneringen uit een andere tijd nog eenmaal keer ik terug naar waar mijn hart is gelegen maar de gedachten verdwijnen…
Leonardo17 februari 2015Lees meer >

cel

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 670
In een donkere cel Niet geboeid Maar zittend Slapend In isolement Tot dat je weer wakker bent Ik zag je vaak Heb je één keer zien huilen Om de vriend die er niet was Waartegen je even kon schuilen Iedere keer de schelp Des levens die je beschermt Die hoort van je eenzaamheid De zee die je uit de samenleving doet verdwijnen Dicht gaan de…
ebba12 september 2015Lees meer >

De lange stad

netgedicht
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 601
Ze is zo lang, deze stad dat in de laaghangende mist het lijkt alsof de huizen verdwijnen en alleen ik hier blijf wachten Zo lang is ze, deze stad dat ik mij in de druilende regen verlaten voel, en vertrokken ben maar bij mijn terugkeer nog steeds aan de bar zit en weet hoe mooi de stad was Maar nu is ze een lange stad met neergelaten…
G. Pouchong18 september 2015Lees meer >

wit (voor J.Z.)

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 533
hij schildert de woorden uit brengt ze in alle kleuren bijeen het onzichtbare licht laat ons alles zien in een gedeeld zwijgen buigen de trage schemering en hij voor de stilte van het leven het witte hart hangt in de oneindige ruimte de mooie woorden moeten weg kleuren verdwijnen lossen op in witregels er is niets van het hier…
J.Bakx20 september 2015Lees meer >

In perspectiefloze kou

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 474
jij had de zon al lang niet meer vol zien schijnen ik zag de kleuren uit je gezicht en ogen verdwijnen je leefde al sober op wikken en wegen wist niets meer te geven ooit had je bollen geplant in zwart vruchtbare aarde met warm groene hand maar het winterde lang in perspectiefloze kou toch openen zij nu voor jou met stralende…

Bruggen Bouwen

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 739
Opstijgen, en gewoon uit het zicht verdwijnen. Ondergronds gaan, en naar zwarte olie boren. Wegen aanleggen, dwars door problemen heen. Bruggen bouwen, die meningen verbinden. Waterputten slaan, in denkwoestijnen. Het is tijd geworden om vooruit te zien! Water kan weer stromen gaan!…

Met weinig woorden

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 557
Met weinig woorden, slechts een steelse blik Begrijp ik wat je zeggen wil, een aanraking, een kus is genoeg Om te verdwijnen in een wereld, met alleen jij en ik Hoe is het mogelijk dat mijn hart zo snel in vervoering is gebracht Er was niet veel voor nodig, zoals je naar me kijkt Je passie en energie, zo heerlijk en zo onverwacht Het voelt…
Danuta1 september 2016Lees meer >

Gesluierd refrein

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 625
Ook nevel in de dageraad of mist op de dag zonder wind kan jouw glimlach van de nacht niet laat verdwijnen. De omtrek van jouw profiel gaat met golven als een sluier die mijn horizon grenzeloos tot dichtbij kan verkleinen.…

non-verbaal

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 591
stel dat sprake is van vogels die geen brood lusten op verlaten terrein als zeewier in waterzucht krijg het op de heupen hang aan lippen verdwijn in borsten een heldere kaaklijn met vertanding langs hemeldeuren in beweging staar naar gewelven klassikaal, zonder omhaal spreek in zeven talen zwijg over de gedachte alleen…
Iniduo12 juni 2017Lees meer >

Het magistrale

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 565
lucht streept in het grijs en roze licht besluit de kortste dag het jaar het is bijna weer volbracht nog hebben wij geen tijd om met onszelf te praten feesten vragen in gezelschap aanwezig zijn pas als het stiller wordt witte bladzijden verschijnen omdat de kleine notities gaan verdwijnen uit de oogst van vorig jaar dan komt…
wil melker20 december 2017Lees meer >

Niets is oneindig

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 526
dieper dan diep in pijn en verdriet zo intens voor een mens een hart bonkt een raam lonkt open is hopen hoger dan hoog zweef erheen ontstijg en stijg omhoog de pijn en verdriet verdwijnen maar niet als vlinder dartelend verder dan ver naar het buiten bij het sluiten van deze dag in het rood van de horizon ontvouwt…

Nivellerend

netgedicht
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 471
voelde hoe de wind duwde geleidelijk aan steeds meer vat op ons kreeg wat eerst nog plaagstootjes waren bleken ineens heel serieuze gevaren wij werden voortgedreven met intense kracht door een massastroom vol macht die nivellerend zijn route koos waarvoor leven het hoofd deemoedig boog ik zag materie in het zwarte gat verdwijnen…

Vergroenen

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 425
verwijderd behalve het blad van de vijg zij was zo vrij van bil tot dij de intieme zone met lente te vergroenen over de uitstoot van stoffen praten wij niet we doen alles wat klimaatneutraal gebiedt de kledingindustrie ligt op een oor elektrische auto’s zingen in hetzelfde koor onderscheid en diversiteit zullen uit de wereld verdwijnen…
wil melker25 augustus 2019Lees meer >

Schitterende blauwdruk

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 429
je lacht nog steeds goudblond de hele zomer ben jij de schitterende blauwdruk geweest van mijn zon in de eerste stralen legde jij iedere morgen de matrix neer voor haar schijnen maar ook verdwijnen in het subtiele samenspel van wolken wind en regen kwam ik jou altijd tegen aan het weids firmament de uren die wij samen waren…
wil melker25 september 2019Lees meer >

NIET TE VANGEN

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 448
ik probeer de wereld te vangen in woorden probeer een hemel te beschrijven het liefst als het kon in akkoorden ook jou probeer ik met fraaie teksten te vangen in te lijven maar je laat je oren er niet naar hangen mijn woorden zijn te zwak glijden overal wel naar toe hoe ik mijn best ook doe ze omzeilden hem niet - verdwijnen in dat wak…
catrinus25 december 2019Lees meer >

Beangstigend

netgedicht
5.0 met 24 stemmen aantal keer bekeken 523
schittering draden vol onzekerheid zijn gegroeid in lange nachten zonder stem omdat wij naar antwoorden smachten maar formuleren geeft geen rust roept alleen maar andere vragen terug de snelheid is beangstigend zonder oplossing breekt morgen weer als dag ik kijk naar mijn gordijnen die harder groeien zonder ooit nog te verdwijnen…