6648 resultaten.
MEER VERWONDERING
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
575 Zeggen, dat je eenzaam bent
is een verwijt aan de ander
Eerst van jezelf leren houden
We gaan nu de diepte in
Jij wordt geregeerd door algoritmen en angst
Nu afstand nemen om naar jezelf te kijken
Bij deze een levensveranderend inzichtje
Mijn hersenen hebben je geparkeerd bij de?…
Alleen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
481 In stilte van het alleen zijn
proberen te verwoorden
wat geschiedenis vertelt
zelfgekozen schemeringen
kleine kunstzinnige details
tekeningen van de avond
jezelf in kleur bevrijden
genieten van liefde in eenzaamheid
schepen bevaren papieren oceanen
gedachten voeden het ondubbelzinnige hart
de stille schaduw van leegte in het gemis
in…
Bericht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
495 Een troostend gebaar, een hand door mijn haar, een heerlijk woord, mar neen,
ik ben eenzaam en dit bange moment beleef ik heel alleen.…
[ De lucht wordt donker ]
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
440 De lucht wordt donker,
de tegenwind maakt me moe –
was er maar een maan.…
Alleenzaam
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
628 hij kan zijn warmte niet meer kwijt
en wordt daardoor steeds killer
trekt zich in zichzelf terug
zijn wereld wordt steeds stiller
hij was gewend te commanderen
met humoristische fragmenten
nu is er niemand meer die luistert
naar zijn toonaangevende accenten
zij zien de leegte in zijn ogen
proberen deze te compenseren
door teruggespoelde…
Het werd al donker
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
423 Over te lange wegen
zwierf ik door Stappegoor
moe en alleen
Er was een korter pad
naar huis, dat wist ik
zeker als verkenner
maar twee te grote jongens
van de boerderij schopten me
terug, het stadskind in uniform
en dreigden met de hond
Het werd al donker
niemand zag mij
niemand om me te helpen
Ik was moe en alleen
in mijn verdriet…
Ze kwamen niet
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
410 Maanden lang was ik bang
om naar bed te gaan, bang
voor de nachtmerries van het leger
van alle kanten op mij af zoemende
bijen met hun grote bolle ogen
die voor mijn gezicht bleven hangen
Ik schreeuwde het uit: mama, papa
en werd daar wakker van, maar
ze kwamen niet, ik was alleen
Op school maakte ik fouten
ik kreeg liever geen beurt…
[ De man die ik hoor ]
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
586 De man die ik hoor,
spreekt met mijn stem tegen mij –
zo alleen ben ik.…
Één van duizend nachten
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
437 Schrijven van mijn hand
zoekt bevend de lijnen
die ik zou lopen door schaduw
van lommerrijke lanen
beschenen door maanlicht
omfloerst door kransen
van kleuren besprenkeld
met sterrenlicht
fonkelend door tere lover
inspirerend tot gedicht
en in heldere beken
sprankelende weerschijn
van nachtelijke romantiek
spiegel uit “Duizend en één…
De piano
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
512 De piano stond in een nis
in een kamer vol snuisterijen waar
een laagje stof op lag.
Geen snaar werd geraakt.
Geen hart werd geroerd.
Zelfs de piano raakte ontstemd
van zoveel stilte en
bouwde een spanning op die
alleen maar kon eindigen met
een valse noot.
...tenzij snel
een lichte toets gevonden werd.…
Geloof hoop en liefde
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
440 Och dat ik ook in deze droeve dagen
mag zingen van het blijde
feest
in de eenzaamheid van dagen
als ‘t verdriet
blijft knagen
vervult mag worden
met de adem van het licht
geloof hoop en liefde
weerspiegelt
op mijn gezicht…
[ Vanuit de diepte ]
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
552 Vanuit de diepte
roep ik om te geloven --
dat jij van me houdt.…
goede-morgen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
458 het is goed, deze nieuw morgen
past als een vest om mijn
ongenaakbare ziel, de rest
van de dag breekt als een onweersbui
door mijn kortstondig verlangen heen
maar morgen, morgen drijven donkere
wolken als gloeiende kolen over het zwart
geblakerd gemoed dewelke nimmer meer
zal slenteren in deze afgeprijsde lente
goede-morgen, geen voorbijgangers…
de straat als lijkwade
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
458 de bochtige straat verwachtte
ons al, wij beiden stalden onze
onzekerheid in het vertrouwen
van de stilte van het kerkhof
het ritueel van de vroege morgen, wij
zeggen niets maar spreken
met de taal van onze gedachten, naar
elkaar terwijl onze ogen de schemer
afromen naar elk waarneembaar tafereel
het schelpenpad knarst onder jouw
blote…
Dagen van de week
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
487 Wie ben jij, jij ongrijpbare
zeemeermin in mijn verhaal
van verlangen en verveling?
Mijn verhaal, mijn verhaal
van schipbreuk en strand
strand, strand, keienstrand
Aangespoeld, dorstig
en rillend van uitputting
gewekt door de hete zon
Strand, strand, keienstrand
aangespoeld, ijlend
van de honger en alleen
helemaal alleen met jou…
Zacht verdriet
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
444 Ik spreek de woorden niet,
het zingt in mij,
een weemoedig lied
als het ruisen van regen.
Ik hoor de klanken niet,
het zucht in mij,
als wuivend riet
langs diepe waterwegen.
Ik zie de kleuren niet,
grijs stroomt uit mijn ogen,
als zacht vedriet
in stil bewegen.…
Stil Donker Huis
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
427 Stil. Donker. Huis
Ik denk de hele tijd
aan jou, jouw stille passen
in mijn herinneringen aan
jouw passen in dit huis
blindelings in het donker
van mijn verwardheid naar
de liefde onder mijn angst
een leegte nu, geen stem
om te roepen, geen tranen
geen lichaam meer, verloren
als ik hier weg zou gaan
of een ander leven leven
als…
Haiku
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
557 Vrienden vallen weg.
Mijn habitat wordt schraler.
Ik tob maar verder.…
dwarrelen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
664 ik ben uit een mouw geschud
neergedwarreld op een andere plek
dan ze eigenlijk bedoelden
en daar blijven liggen
ik kreeg een step en een poesje
om me zoet te houden
en ik moest leren rekenen
en stil zijn tijdens het nieuws
ik werkte overal omheen
maar trok soms toch aandacht
dan paste ik mijn tactiek aan
en zo verstreek de tijd
hun…
"Verlatingsangst"
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
569 Niets of niemand zal bij me blijven;
Niets of niemand dan deze vier:
Deze pen, dit bureau, dit lamplicht en dit papier.
In de wanhoop van mijn verlatingsangst
ben ik hiervoor het bangst:
dat ook zij zullen deserteren...…
Pad-vinder
hartenkreet
3.5 met 15 stemmen
1.791 Een eenzame kikker in Lelystad
Trof ‘n prachtige pad in het modderbad
Hij beminde haar zeer
En kwaakte heel teer:
Jij bent mijn liefste, mijn levenspad…
alleen
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.698 In mijn eentje
op de late avond
die neigt nacht te worden
onststeek ik een kaars
en een sigaret
onthoofd ik een biertje
en mijn eenzaamheid
het kan me lichter wegen
juist terwijl
ik er met licht om treur.…
Bang
hartenkreet
4.5 met 32 stemmen
2.588 radeloos
en bang
vecht ik
al zo lang
eenzaam
en verlaten
te bang
om over
angsten te praten
iedere dag
en ieder uur
sloopt het mij
dooft
't mijn levensvuur…
Krokus
netgedicht
4.0 met 90 stemmen
10.037 Teder en onverwacht
Voel jij aan als toen
Na een eenzame nacht
Gelijk de eerste zoen
Een stil ontwaken
Na verloren dromen
Van witbevroren daken
En nog stille bomen…
mijn lichaam
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
1.407 mijn lichaam
het is opeens zo stil
alsof ik
niks meer wil
eenzaamheid weg?
niet alleen meer
is het pech?
niet rustig
teruggetrokken
in een donker hoekje
maar
ook niet vrolijk
of blij
geen liefde
en geen pijn?…
Daar zou ik willen zijn
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
1.082 Eenzaam ben ik onderweg
naar een gevonden bestaan
van nieuwe schaduwen
en een geboren
licht
waar ik weet dat
de verlossende slaap
en
de vragende tijd
alleen op mij
zullen wachten…
Verdraaien
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
918 De woorden zijn stenen
die vallen
in de cirkel
van beloftes
die nooit breken in
de
verlaten
schaduwen
van vrienden
die niet in vijanden geloven
en minaars
die alleen
hun eigen eenzaamheid
beminnen.…
ik mis je
hartenkreet
3.1 met 10 stemmen
1.256 Ik zal nooit wennen aan de eenzaamheid.
Zo zonder jou ben ik de weg echt goed kwijt...…
Sprakeloos
netgedicht
2.9 met 106 stemmen
11.811 Zonder een verlangen
vraag ik mijzelf
waarom ik
alleen mijn eenzaamheid
niet wil
verlaten
en wacht op dagen
die zwijgen
en woorden
die volgen
wanneer ik mijzelf
weer zichtbaar
maak.…
Niet meer worden
netgedicht
2.7 met 21 stemmen
7.633 Niet nu
en niet
later zal ik lachend omhoogkijken en geloven
dat
levens en momenten nooit
eenzaam
voorbijgaan
wanneer
ook de dood
niets meer
vraagt
en ik
weet
waarom
ook
mijn schaduw
steeds vager wordt…