8109 resultaten.
vreemde vogel
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
742 kleine mus daar in m’n tuin
met je vrolijk kwetterende stem
je leidde even m’n aandacht af
ik hoorde je wel ergens roepen
maar moest je eerst nog zoeken
nu zie ik je daar steeds duiken
tussen die mooie roze brem
lieve mus wat ben je ijverig
druk met takjes in de weer
steeds neem je er een in je bekje
scheert dan over bloemetjes
tot hoog…
De regenboog
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.145 Jij brengt kleuren in ons daglicht,
En verdwijnt dan weer snel.
Jij maakt reacties los bij mensen,
Met je mooie lichtspel.
Alleen overdag zal jij te zien zijn,
Maar dan sta je er ook vol trots.
Je kan niet zonder regen en zonneschijn,
Als één van beide vertrekt, verdwijn jij weer plots.
Jij zal altijd belangrijk voor mij zijn,
Ten tijde van…
De herfst grijpt me
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
549 de herfst grijpt me, begrijpt me
kleurt me. verkleurt me
voorzichtig blader ik tussen de bladeren
zij die gevallen zijn, hun laatste dans
hebben aangegrepen om moeders hand
eindelijk los te durven laten, loslaten,
de veilige hand die haar van jongs af aan
vasthield, weer of geen weer, de vele keren dat zij
samen dansten, en sjansten met al…
Regenboog
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.189 Kleuroverspanning
Boog van einder tot einder
Vervagen tot niets…
ZONNESTRAAL
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
799 Een zonnestraal vol licht
schiet schuin doorheen de grillig kale staken,
ze toont een kleine flits van het ontwaken
en geeft de kaalheid een mooi gezicht.
Revitalis…
Lentekind
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.051 Haar schoentjes van rag
gesponnen goud
gul gegeven door
de morgenstond
trippen speels over
slapende grond
in een poging hem
te doen ontwaken
Helder als een klokje
klinken kan
zuiver als een
sneeuwwit laken
zingt haar stem
een lied over leven
om de natuur het
ontluiken te geven
Als dan…
Mijn Drenthe
hartenkreet
4.3 met 9 stemmen
848 Hier kun je de schepping nog erkennen.
In veen en veld wel duizend maal.
Ze maakten kuilen en vennen.
Drenthe heeft ze allemaal!
Hier groeit het bos en de heide.
Door rond te lopen en gedwaal.
De hondsrug de hunze geleiden.
Drenthe heeft ze allemaal!
Hier tussen Hunebed en wallen.
Komt menigeen tot rust.
Ze komen hier in grote getalen…
vrijwillige brandweer
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
984 Een vergrootglas of een sigaret,
het behoeft nog niet veel meer.
' T is genoeg voor d'eerste aanzet,
met dit vrij willige brandweer.…
Het Vogeltje
hartenkreet
4.9 met 9 stemmen
797 Er zal een hevig onweer komen:
Wat word de lucht daar zwart en dik!
De blaadjes trillen aan de bomen,
En ieder bloempje beeft, en schrikt.
De zon schuilt weg,'t begint te donderen.
De schuwe zwaluw zoekt het riet;
Ginds zie ik reeds het weerlicht flonkeren,
En stil was die donder niet?
O, als het onweer los zal breken,
Waar vind het,arm…
bezinning
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.932 hoe geduldig
het wachten
kaal
zo verzonken
hoe langzaam
de dagen
lengen
in kruin en
tak…
KRINGLOOPPAPIER
snelsonnet
3.8 met 34 stemmen
2.266 Toiletpapier dat de natuur niet schaadt,
als dat in ‘t kleinste kamertje zou komen
dan scheelde dat per jaar miljoenen bomen
en daar zijn onze bossen bij gebaat.
We kunnen daar, milieubewust en groen,
ons voordeel én ons achterdeel mee doen.…
Het eigene
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
880 Mijn hart springt op van oeverloze vreugde,
van enkel gevoel in deze wervelende natuur,
ik schep eigen werelden, eigen gedachten.
Mijn ogen tintelen van het fluweelzachte avondrood,
het is alsof de Schepping even stilstaat,
alsof Zij even op een adembenemende wijze op adem komt.…
Herfst
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
795 Zo kleurig en zo bont
dwarrelen alle bladeren
zachtjes op de grond.
In die warme kleuren
als een mooi tapijt
vervuld met zoete herfstgeuren.
Paddestoelen steken
hun kopjes uit de grond
dwars door die bonte deken.
Al dat rood, bruin en geel
ik houd ervan
zoveel!…
Gooise lusthoven
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
1.394 daar liggen de bomen rustig
te ontwortelen, elfen namen
happen uit hun bankjes
pluchen mos streelt de ogen
neusgaten zuigen aan de loofgeur
penissen schieten uit de grond
en de eikels hebben tepeltjes
hemelse bruggen over waterpartijen
voeren naar verrukking - ik graaf
me in een stapel bladeren, stuit
op stevige wortels, laat me
nemen…
Adembenemend
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.137 Als een vuurrode deken
laat jij je glijden
over het warme land.
De blauwe lucht verstopt zich
in een mantel
van donkere wolken.
Je ruikt de frisse avondlucht
als ware het een parfum
van de fijnste klasse.
De nacht valt
over de aarde
in schemerachtige
geheimzinnigheid.
Ik hoor de stilte
en denk;
Er valt niets
te zeggen.
Maar…
De onverzettelijke
hartenkreet
2.0 met 4 stemmen
678 Je takken staan zwaar in de lucht, oud en wijs
Je bast geeft een zucht, gebarsten en grijs
De wind waait door je laatste herfstbladeren
Je leven stroomt door je aderen
Je leeftijd loopt in ontelbare jaren
Overleefde zoveel gevaren
Veel heb je gezien in lange, langzame tijd
Je wantrouwde de mensheid
Natuur moest wijken rondom jouw voet…
heuvel aan de rivier
netgedicht
4.5 met 10 stemmen
1.446 laat mij toch staan
ik ben geen hindernis,
geen obstakel voor de stroom
stoere krijger wrijf
met je stok
laat de mieren
kriebelen van plezier
geef me vreugde
doop je staf
in de rivier
zij omhelst en
ontvangt je
met vloeibare lippen…
Waddenzee
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
918 Wat uiteindelijk overblijft is de stilte.
De wind brengt fluisterend eerst het zilte
zinderen van de golfjes aan de dijk,
doet geluiden smelten, laat sporen in het slijk.
Dwarrelende vogels kwetteren schel het uit,
boven de rimpelende vlakte verstomt hun geluid.
Onder de hemelboog, in wattenkleuren gevangen,
wil 't zeegeruis niet in het oor…
momentopname aan de Glomma
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
967 werk in uitvoering
had de eerste indruk kunnen zijn
ware het niet dat de bever
zich heeft laten inspireren
door een zekere Nefertete
dit te mogen aanschouwen
langs de oevers van de Glomma
is niet een ieder gegeven
vandaar dit bewijs in full-colour
een kunststukje dat helaas alweer
bijna verloren moet zijn gegaan…
Verre luchten
netgedicht
5.0 met 25 stemmen
422 ik lachte
betrapte mij
er op dat ik de
verre luchten
dichterbij wenste
alsof god in
het diepst van
zijn gedachten
mij zijn handen
ooit zou schenken
toch voelde ik
het bestaan dicht
om mij heen ik was
niet alleen in de mij
toegenegen straling
nooit is er het
begrip om weer
met dieren samen te
kunnen praten of van
vogels…
Strand en Duinen
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
884 De laatste magere zonnestralen
raken nog even de toppen
van de goudgele halmen aan.
De wind streelt zacht de pluimen
die zich koesteren
in het tere zonlicht.
Op de achtergrond rolt de branding
en speelt met de schelpen
die aan de oever liggen.
De zon gaat langzaam onder
de schemer glijdt over het strand
geruisloos is de nacht gevallen…
luierend
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
794 de dag verzinkt
in avondlicht
wolken sieren
de lucht vol
pluizige dieren
en vage beelden
in kinderjaren
ooit genoten
luierend op
mijn rug in
lome zomerzon
mijn ziel zo
groen als gras
het blad nog
onbeschreven
.…
Ik sloot mijn ogen en was in
gedicht
3.5 met 21 stemmen
10.910 Ik sloot mijn ogen en was in
een donker bos, zodat ik ze
weer kon openen; de rechte
stammen stonden ordelijk en
los, het loof was zwaar en hing tot
op gelijke hoogte, de kruinen
grepen op gesloten wijze
in elkaar en het was er vochtig
en verademend; een ruimte
waar ik mijn ziel bevrijden kon
uit het on-eigene en wat haar
inspon en verstikte…
Dit Eiland
gedicht
3.4 met 29 stemmen
9.959 Heden voelen mijn voeten zich goed
in hun sokken en die weer
in hun ruime maar nog niet
sloffende schoenen.
Waarom dan niet de paden op,
de bergen in, de velden over
bij deze stad vandaan
waar stegen uitlopen op steigers
niet meer door boten gebruikt.
Wel kan men daar gaan staan uitkijken
over het eeuwig veranderlijk
zichzelf blijvende…
Witte waterlelie
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
2.211 Zij wil niet anders dan
rusten aan ‘t oppervlak
van het uitgestrekte meer
om dobberend te drijven
dus legt zij zich tevreden
als tere bloesem neer
Met open ogen staart ze
tot de ondergaande zon
lokkend op haar wacht
ze vouwt devoot haar
blad’ren toe
"het daglicht maakte
mij zo moe"
klinkt ijl nog in de nacht
Aan de stille waterkant…
Hortensia
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
765 Haar kleuren spatten
als het ware in mijn gezicht
koester een diepe schoonheid
net als hommels
zweef ik betoverd
- gedragen door een regenboog -
haar zomer ontroert
zoekt verkoeling in een bui
ik drijf even mee
neem afscheid van dit wonder
voor even
morgen vraag ik haar hand.…
In de nabijheid van
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
942 Helderheid en licht
is wat de blijmoedige krekel
laat horen
of laat dat mijn behoefte zijn:
in de nabijheid van de grote rust
ligt een zee van kalme gedachten.
Het groen stilt mijn verlangen
en terwijl de massa vlucht
omhels ik haar aanwezigheid.…
De juwelen van het paradijs
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.189 Elk ding is hier fascinerend,
Niets is hier ontberend
De stilte zetelt hier het meest van allemaal,
De natuur geeft je hier een warm onthaal.
Glinsterende druppels in de zon,
Zijn hier als onbetaalbare diamanten,
Ontkropen uit hun cocon.
De wind streelt de vlinders,
Op zijden vleugels vooruit.…
In cirkeltjes wind
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
455 oranje rood
boog klaproos
en voor de
indringend
zacht harige
stam stoof wind
als cirkeltjeskind
waar muziek
in lieflijke
composities
en akkoorden
van vroeger
hedendaagse
werkjes vertolkten
nog kleppen
de kerkjes
warme nostalgie
in bewierookte
ruimtes roetten
kaarsen een
eeuwig verre pilaar…
Als de heide bloeit
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.257 dat als een gouden glimlach vloeit
Vogels fluiten een trillend lied
in flirten naar de warme zon
omdat zij een nieuwe dag begon
toen de nacht hen koud verliet
Beuken lijken zich te strekken
alsof zij met hun sterke armen
de hemelboog in diep erbarmen
naar de aarde willen trekken
Daar stil gezeten in het gras
bewonder ik de pure natuur…