390 resultaten.
Ik tref je nog
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
603 jij bent er niet bij
of toch…
misschien lijkt dat maar zo
rond de warmte
de kamers van mijn hart
tref ik je nog
daar geef ik je
mijn geschreven verzen
ervaar ik nog de band
melancholie drijft
werkt zich ongemerkt
wat naar de bovenkant
en in die tuin
daar spellen mijn ogen
de letters van je naam
de zwarte lijnen
op grijs…
Herinneringsemoties
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
640 Gedachten die hem vrolijk maakten
aan gebeurtenissen van toen
een glimlach om zijn lippen toverden
herinnering weerkaatsend in zijn ogen
stil mijmerend om die woorden
gesproken vriendelijk en teer
een hand strelend over zijn wangen
hoort hij in melancholie nog weer
een zachte stem alleen voor hem
alsof een harpsnaar werd beroerd
een zuivere…
euforie vs melancholie
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
575 Velen vullen hun bestaan
met bezit en verlangen
dat een gevoel oproept van euforie
waarin ze graag blijven hangen
maar dat is van korte duur
en verzanden in melancholie
dan is de cirkel weer rond
en begint de zoektocht opnieuw
naar het volgende verlangen
maar daarin zit levensvreugde niet
alleen zij die tevreden kunnen zijn en niets najagen…
Ode aan Pachelbel (en zijn canon)
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
948 Antieke broederschap echoot
dwars doorheen de aderen
van deze hartverbonden muren
Geen klank kan klinken
zoals deze
de regen doet verdrinken
in haar gebrek aan
Romantische melancholie
Uw perpetuum mobile blijft
kloppen
en straalt ingetogen de
eenzaamheid vaarwel
Ach buien op de achtergrond
sputter pruttel en val nu maar
ik heb het…
Meemaken
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
557 herfstbomen kleuren
de wereld opgetogen
en frisse wind troost
mijn melancholie
paardenkastanjes tonen
hun scherpe stekelbast
ganzen draaien warm
zonder grenzen, zonder last
spinnenpoten rusten
in een dradenwiel
een piepklein muisje
sjouwt wat takjes in een hol
de veren van de Gaai
zijn warm en puur
hier in een veld van stilte
beleef…
Achter verre horizonten
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.084 De fijnzinnige muzikant heeft eens gezegd
er woont een viool in mijn ziel
dansen op klanken het mysterie leven
met ogen naar de hemel gekeerd
opzien naar de warmte van zonsopgang
melancholie bij zilveren maan onder jasmijn
achter verre horizonten zout water proeven
waar hij speelt daar worden oceanen groen
en snaren kleurt hij rood…
Klinkklare lyriek
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
394 Van verbaasd toekijken via
lachen naar niet snappen waar
het over gaat door naar diepe bewondering en respect
naar meedeinen op het ritme
langs plaatsvervangende
schaamte naar melancholie
via HARTSTOCHTELIJKE
waanzin jezelf terugvinden
in absurdisme met een
ONCONTROLEERBARE
binnenpret via bijna
in slaap vallen naar
WAKKER SCHRIKKEN…
Dans Du Libel
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
702 regenton stroomt vol
de hemel traant een gordijn
van treurigheid neer
doch, wolkeloos klinkt
een concert van klavieren
beeldig uitgevoerd
klanken van vreugde
smelten in melancholie
een pracht melodie
er danst een libel
een kunstig bloemenballet
rond lila kleuren
landend op de steel
wiegen op een meesterstuk
vleugels van geluk…
Dmitri Shostakovich
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
658 ik hoor hem
ontbloot aan
zijn stem raakt
verjaarde plooien
van mijn huid
lijken zich
te berusten
in klanken
van snaren
gespannen op
nobele pilaren
dan wel gedragen
door levende liefde
hij kijkt mij diep aan
door zijn verre kijkers;
de wijsgeer voor
ongrijpbare zielen
schenkt mij
noten in kracht
en melancholie
op weg naar…
Weer rode appels
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
735 Melancholie overvalt hem
waar is de tijd gebleven.…
Roerloos
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
2.969 Wild was ik toen
van verlangen,
dronken nu van melancholie.
De plotselinge golven
in mijn leven
zijn kleine rimpelingen
in een plas geworden,
de heerlijke storm
in mijn hart is even
snel weer gaan liggen
als hij kwam opzetten.
Wat mij rest
is de zoete geur van je haar.…
De zwijgende slaap
netgedicht
2.8 met 11 stemmen
1.324 De eerste beelden
keren terug
je kledingstukken
klimmen omhoog
het vroegste licht
omgekeerd valt
alles om je lijf
je broekje, je rokje
je T-shirt, je panty’s
komen naar je terug
als omgedraaid begin
maar het is anders
aan de overzijde
van deze nacht:
langzaam, niet traag,
rituelen, beweging
de melancholie houdt
je schouders…
Voor de ontmoedigden
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
467 Verveeld verviel zij in melancholie
door de haat van dode dichters,
dove bromvliegen cirkelden om haar heen:
sterk is de hyena, O, mijn lief, ontwaak,
zie de sterren doven boven ravijnen
en diepe kloven:
de vlammende kaars fonkelt als drakenoog
in duistere nacht,
zie haar liggen wachten onder de zon
in een bed van donzen - sneeuw,…
Melancholiek
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
519 Omschrijf ik het
Best de stemming
Waarin ik verkeer -
Niet zozeer de
Diepte waarin ik
Verdwijnen kan
Maar meer een
Voortkabbelend
Gevoel van verlies
Waarin ik niet
Precies de vinger
Kan leggen op wat
Ik dan wel verloren heb -
' t Maakt me ook
Best ongerust, want
Waar voorheen een
Specifiek verlies
Leidde tot melancholie…
Zomerse kornuit
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
440 Een voelbare melancholie
tussen mijn gevoelige oren
nu de zomer in de avond
is gaan dansen met de weemoed
tussen alle pracht en praal
ben je een opvallende schoonheid
in de schemering van boekenkasten
kan ik aan jouw tederheid wennen
in mijn oude lichaam bij de rivier
waarin ik een duik neem
om de zomer te vieren
alleen met de dieren…
SALT LAKE SINGERS, Westerkerk, concert 10 oktober 2026
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
89 Het is de melancholie van meer dan 100 stemmen
mannen en vrouwen die me raken en mij worden aangereikt
op een zilveren concertschaal die goud blinkt, rijk klinkt
en mij vooral meer dan heel goed doet
mij doet voelen, dat het goed komt
in ieder geval, dat het mij hoop geeft
mij te mogen nestelen als een vrededuif
op haar nest, mijn vredesnest…
Trojaanse vrouwen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
812 van verkruimelde muren
nodigt hypocriet
de Grieken uit
Wees welgekomen
maar niet voor mij
ontsnapt tevergeefs
aan de mond van
verzilte weduwen
Wat moet de hel
nog ónder mij
Uitgewrongen trots
zorgt voor het
gapende litteken
op de zuurzoute toekomst
van de overlevenden
Laat de hoop maar
varen
Onder de broeierige melancholie…
Diep geworteld
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
480 Alleen de diep gewortelde
boom laat staan zien we
uit naar de lente
als bloesems openspringen,
Bij snarenspel vol melancholie
in een lusthof van kostelijke
vruchten,
Een nieuwe kans, een nieuw begin.…
Meer is het niet...
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
556 Een moment melancholie.
Een gedachte van een stipje,
vluchtig in de tijd.
Meer is het niet.
Antje.…
tristesse
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
765 'schuilend onder het droppelend lover'
met deze fraaie volzin van de jonge dichter
Hans Lodeizen begon het destijds
de weemoed van weleer die nooit verdween
maar altijd hangen bleef
in mijn persoonlijke dampkring
de vasthoudendheid van melancholie
die rondwaart als een onontdekte planeet
in de ruimte die mijn wereld heet...…
A RECHERCHE...
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
682 herinnering aan verloren tijd
de smaak van weleer die je terug vindt
in de geur van het verse brood
dat de vrouw van de warme bakker
stevig tussen haar borsten geklemd houdt
'melancholie is het vullen van ledigheid'
of het zoeken naar een medicijn
voor naderende pijn
zoals het kneden van deeg
met blote handen een proces
is voorafgaand…
uiteindelijke werkelijkheid
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
1.544 ken geen zorgen
wanneer zonlicht sterft
in melancholie van uren
die de ziel raakt
schemerende nacht
je omweeft met getover
wij zijn één
door ’t zachte licht van maan
schaduwwerpend over ons verlangen
warmend, minnekozend
’t onvergetelijke ligt al in de lucht
in ‘t ademen van gedachtes
aan zoete geur van liefde
tedere omarmende schaduwen…
De derde eenzaamheid
gedicht
2.5 met 47 stemmen
9.995 Boven mij rusten de anderen, de avonden
Die zich met afgetrapte schoenen in mijn ziel
Planten en modder doen opspatten uit de voren
Van mijn melancholie.…
Eden heden
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
701 Melancholie overvalt de lente
die wel wil, ongeduldig mislukt en
de rode loper naar de warme zon niet uitgerold krijgt
grijs en helemaal van de wijs
Verwachting, laat me zachtjes je hand
nemen, vertrouwen op de gouden dageraad,
vermoeden van Utopia. O godallemachtig
moet toch mogelijk zijn !…
Proost
netgedicht
1.9 met 15 stemmen
1.680 Weinig gasten, zoals meestal
maar voor het uur, vrij veel.
Het eerste licht speelde met flarden.
Ogen groen van blauw in geel.
De waas trok je rimpels recht
en de rook bracht het verleden,
verschaalt als bier en de cologne,
waarmee je me wist te overreden.
Ik zit weer in mijn kroegje,
terwijl de ochtend van haar liefde zingt,
die ik hier…
Hamlet
gedicht
2.9 met 167 stemmen
33.533 Waar leerde ik de eerste melancholie..?…
Tegen de weemoed
gedicht
3.4 met 30 stemmen
17.804 nevel, slaapje
van de luiheid, de wereld
wordt weer één, zelfs de spreeuwen
boven het station zijn onverdeeld,
waaiers, grandioos vertoon
van tucht, vereende turnsters
die zich voegen naar de beeltenis
van hun bejaarde leider: Weemoed,
vijand van de poëzie, de ogen
van de dichters zien alleen
hun eigen wimpers, druppels,
tranen mist, melancholie…
De triestigheid 's avonds
gedicht
3.1 met 17 stemmen
8.224 Ontstaat een ritselen en geknaag.
Een roetkraai ruimt het stoppelveld.
De haagbeuk heeft zich opgemaakt.
De tuin ligt als een laken
kaal.
Op donkere velden brandt het loof.
De toren geeft de uren aan en wind
bevoelt haar jurk. De rug buigt
als een hazelaar.
Een hand omsluit een hand, een berm
rijst op. Met reeds ontstoken lampen
rijdt…
Seemann
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.506 ‘s Nachts deint het schip waarin ik slaap op dromen
Elke morgen spoel ik aan op dezelfde kust,
wordt er niets in het logboek bijgeschreven.
Tijd om op te staan.
Heel even zijn er zeemansbenen, wankel,
het wiegen gewend van het bed.
In de spiegel wrijft een vermoeide matroos
het zeezout uit zijn ogen.
Geluiden op het achterdek.
Kinderstemmen…
Woensdag vandaag
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.129 Witrode eilanden schuim
varen naar
bestoppelde enkels
klampen zich vast
aan een lichaam dat sliep
Fluisterende bewegingen
zouden zorgen:
niet langer omsingeld
en genoodzaakt doen drijven
naar de wakkerwitte watermuur
Apathische polsen
door bloed omwonden
een lichaam
niet meer aan geest
verbonden…