inloggen

Gedichten

gedicht (nr. 357):

Hamlet

Ik hier alleen. Jij in Den Haag.
Zijn of Azijn. Dat blijft de vraag.

Zij zat van Amsterdam tot Hollands Spoor te breien,
o lief gezichtje! Vlijtig slonk de kluwen wol.

Ik lag in 't bagagerek schuin boven haar te schreien,
't liefst kroop ik naast haar, maar de hele trein zat vol.

'k Zoog op mijn kaartje, ach! ik kon geen smoes verzinnen!
t Was bitter afzien onder reiswieg, weekendtas

en diplomatenkoffer. Langs mijn regenjas
viel in haar blousje soms een hete traan naar binnen.

Maar zij liet al die tijd niet 't kleinste steekje vallen:
de naalden stampten, ja, ze breide als een trein!

Haar borstjes hupten als twee jonge tennisballen
en ik wou liever niet meer hier op aarde zijn ...

Wáár heb jij toch zo deeg'lijk leren breien?
Bij Schoevers? bij de Vos? de L. 0. I. ?

En ik, waar leerde ik zo droevig schreien?
Waar leerde ik de eerste melancholie..?

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - - -
uit het werk van Lévi Weemoedt, pseudoniem van Isaäck J. van Wijk (1948)

Schrijver: Lévi Weemoedt
Inzender: G.B., 29 sep. 2002


Geplaatst in de categorie: eenzaamheid

2,8 met 180 stemmen aantal keer bekeken 30.393

Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:
Myrna
Datum:
1 okt. 2002
Email:
Echt een mooi gedicht. Vooral de laatste 2 regels.

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)