3465 resultaten.
waterspiegel
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
405 dit moet de laatste keer worden
dat ik jou herinner
zometeen liggen deze woorden te bleken
in een uithaal van najaarszon
daarna vangt een reis aan, begint
het zachtjes te regenen
ergens moeten we een begin
maken met vergeten
anders raakt geheugen overvol
en is er geen ruimte om iets te onthouden
misschien dat ik realiteit bedoel…
Nieuwe vertes
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
427 wij dachten het
maar waren
niet gelijk
juist het
onderscheid
in alle subtiliteit
bleek de kern
van de strijd door
zijn geslotenheid
waar enige
opmerkzaamheid
juist ruimte geeft
in het ontdekken
van nieuwe vertes
is het ook een
gevoelige
manier de ander
licht te grieven
door middel
van elkaar niet
zo goed te
verstaan en…
bergen van karton
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
674 nu hier bergen ontstaan
van hard karton
gepakt met herinneringen
er schifting is ontstaan
van bewaar, oh ja dat
en kijk nu eens
ruimte heeft gemaakt
vele uren achter geregel
van hier naar daar
er sleutels wachten
op nieuwe avonturen
nieuwe deuren nieuwe muren
een ander uitzicht
een ander ochtendlicht
datums die steeds veranderen…
Overwoekerd
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
220 overwoekerd is
En te popelen staat om gewied te worden
Alles om je heen overweldigt je,
je wordt verstikt
Belemmert ieder zicht
Het frustreert je enorm,
tot diep in je wortels
Wachtend om waargenomen te worden
Zoals die ene bloem,
daar in de wei
Waarvan de kleuren en vormen alleen
maar prachtiger worden met de tijd
Juist omdat zij ruimte…
KIPLEKKER
snelsonnet
4.1 met 19 stemmen
1.296 Een kloek besluit! Veel aandacht voor het dier!
De Europese slachtkip krijgt het beter:
zowat vierhonderdtachtig centimeter!
Een plek iets kleiner nog dan een A4.
Maar ach, wat doet zoiets er nou nog toe
op weg naar een beschaafde barbecue……
De Beemster
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
884 Schaapachtige wolken
verliezen hun onschuld
pakken samen
in een loodgrijze lucht
dikke druppels water
vallen in het rechte polderland
na wat uren lijkt te duren
verschijnt een mathematische regenboog
een vlijm scherpe scheidslijn
tussen verdriet en verraad
tussen mogelijkheden die even onmogelijk lijken
geen ruimte latend voor nuances…
DOMBURG
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
862 Kijk eens - zucht zij - zalig
eindeloze ruimte zover ogen zien
een late boer rijt z'n akker open
elke portie wacht op bevruchting
een enkele boom belooft rust en
's zomers boterhammen in de schaduw
een sloot - de zekerheid van water -
wie kan hier anders dan dankbaar zijn
zelfs de toerist vergeet even zijn pijn…
Over het zoeken *
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
902 Ruimte en tijd verhouden zich
als opruimen tot snelheid.
(Ik ben niet snel, wèl opgeruimd.)
Dat ene versje dat je vindt,
wanneer je het niet zoekt,
dat is geen vinden van,
maar het verliezen van de tijd.
Dat andere over de poëziepolder
wordt geheimschrift van weleer.
Gelukkig roep je nu
of ik op tijd kom eten.…
het hoog vertrek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.023 amos klimt benieuwd naar boven
verhangen zijn de bordjes
met naam en wapen van aflijvigen
hij tekent voor het rondeel een cirkel
voor de open poort een gaatje
voor put en lijf twee stipjes
wachters bestaan niet meer
hij is alleen in de onbewoonbaar
verklaarde ruimte het hoog vertrek
een toevlucht van geslacht tot geslacht
nu onder het…
een beetje tijd
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
825 een laatste haal aan de sigaret
de wereld zucht en rekt zich loom
weer is een dag voorbij
maar niet voor mij, niet voor mij
golvend lava versteent mijn vlucht
de tijd tikt ongenadig verder
als doornroosje laat me slapen
honderd jaar respijt en dan
maak me wakker als de aarde slaapt
geef me ruimte…
'Vuur'
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
766 en
wij snoeiden de struiken
wij kapten de takken
en rooiden de stronk
wij sleepten het snoeihout
en bouwden een stapel
wij vormden een houtberg
bevonden hem goed
de vuurtoorts ontstoken
daar stijgt al een rookpluim
hoor toch hoe het knettert
de laai voert omhoog
Het vuur onderhouden
vraagt brandstof en zuurstof
zo krijgen wij ruimte…
Stilstand
gedicht
2.7 met 23 stemmen
12.939 Dieper dan stilte
vallen kan tussen
stoelen achter een
tafel waarop twee
flessen stil staan,
neemt ze plaats
in de ruimte
vol van haar
stervende beweging.
Lager dan een engel
vallen kan, zinkt
ze in zichzelf.…
De buik
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.099 Hier is het vooronder
de plek van het kleine bewegen
het snakken naar ruimte en lucht
met jouw ogen op mijn hielen
heb ik de vracht gelost,
de vingers zochten kieren van het luik
je stierf soms nachtenlang en
ik zong iedere avond weer dat lied
de klanken liggen in mijn
vlees verstorven zeg je
zwijg maar de tekens bedriegen niet…
Beelden aan zee
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
761 In het museum
tussen duindoorn
en zilverzand
vult
mens in beeld
de ruimte
gaat immens leed
versteend en uitgehouwen
leven
daar
waar het zoute water
zijn lippen verzilt
en zout zich voegt bij zout
veegt de wind zijn tranen
uit de verstarring weg
en in golven
die vervagen
verlaat hem zijn strijd
aanschouwt hij
zacht glijdend leven…
Lijflied
gedicht
1.9 met 17 stemmen
7.859 Een wijs is het, een onbepaalde
ruimte, die nog niet weet van tijd.
Een mond waarin bestorven ligt
wat nog geboren moet worden.
------------------------------------
uit: 'In een mum van taal', 2002.…
Het overblijfsel
gedicht
3.7 met 16 stemmen
10.357 Zijn er radiogolven
in de ruimte
van een radio
die opgehouden is te bestaan?
Er zwerven herinneringen rond
zonder kop of staart
woorden losgeweekt van hun tekstballon
buiten het hoofd waarin ze opkwamen
en in de duinen
wordt duizendguldenkruid vertrapt
door zwaargelaarsde spoorzoekers.…
Impressionisme
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
803 een vleugje satijn
meer is niet nodig
om te bedekken
wat ik ga onthullen
misschien nog een hoed
en stoere cowboylaarzen
om de aandacht af te leiden
van mijn rusteloze handen
muziek kleedt de ruimte
in een ontspannen sfeer
“you can leave your hat on”
opgelucht haal ik adem
als ik kijkers zie binnenstromen
die betalen met belangstelling…
met ogen als gezicht
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
639 onderbelicht
met ogen als gezicht
was achteloos
op een stapel poses
van anderen gelegd
jij lag daar echt
willekeur
sorteerde plaats
je blik gaf toeval
weinig keus
je arrogante neus
beheerst de sfeer
en tekent
voor de laatste keer
mijn god
je vilde mij
jouw wil te sterk
voor mijn gevoel
je overdonderde
mijn ruimte
ik kon slechts…
diep
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
629 de klokken luiden
hun lied
de zon gaat weg
verlaat
de dag
als deze
is er ooit bewezen
dat ie opkomt
opnieuw
opnieuw
opnieuw
voor ieder wezen
opnieuw leren
leven
in ruimte
en leegte
luiden de klokken
hun lied
en op de straat
en in deze steeg
een lied
dat het leven draagt
op de schouders van geesten
een traan klinkt
er is nooit…
avondje uit
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
1.324 we zullen de avond dicht kakelen
met veel geschreeuw en spraakwater
en overdrijven en liegen (toe maar)
we zullen de bakens verzetten,
maar vrijwel stil zitten met een lach
en met hoongelach en voordat we
het weten weer naar huis toe, de ruimte
weer open en wij de gordijnen en
ramen dicht doen tegen licht morgen-
ochtend maar ook tegen…
Weet jij?
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
1.067 Weet jij, dat je als een cipres bent, slank en trots en krachtig,
maar ook los van anderen, met ruimte om je heen,
eenzaam op een heuvel, uitgelicht tegen het blauw van de eeuwigheid?
Weet jij dat je een gedicht bent?…
Een gewone spier?
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
487 Ik schuif de grendels dicht,
van zeven kamers in dit hart,
er bloeien zeven rozen in dit hart,
voor elke kamer een, ontstaan
in doornen, zonder kleur, er
druppen kaarsen in dit hart,
warmte en licht geeft er geen,
ik zet de rozen voor elk gezicht,
die ik ontmoette in de ruimten, zet
de vensters en de deuren op een kier,
zuiver zuurstof…
Rayonnante nudité
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
529 verwonderd en speels
kronkelt het witte landschap
om zich herkenbaar te maken
hallo hier ben ik dan
uit mijn 10 vingers waaien
witte kristaldeeltjes
langs ademtochten
van ruimte bestaan
stapwiegend
achter mij een spoor
dat kleur vertoont
zonder dromen
zo maagdelijk wit
rijst er uit het niets
een sneeuwjacht der stilte
op mijn ogen…
Uitgestorven
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
834 Nee er is geen organisatie
die in’t fris geschoren woud
tussen het wegrottende hout
van een subtropische natie
oranje klontjes heeft gevonden
waarin versteende bijterbijen
-die ooit op raptorsap gedijden-
door tijd en ruimte ongeschonden
waarmee een maffe wetenschapper
(die het idee kreeg bij de kapper)
het dinosaurus klonen klaarde…
droom me
netgedicht
4.4 met 23 stemmen
835 droom me, laat mij schuilen
in stilte
onder je weidse vleugels
laat ruimte mij oplossen
wanneer ik val
zonder horizon, vrij van gedaante
om op zilveren oevers te ademen
een nest bouwen
zal ik
met tedere wolkjes en gouden zonlicht
voor jou
adem van mijn adem
roep mij niet meer
als schaduw van onvergankelijkheid
maar
draag me…
Vier wegen ( haiku’s )
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
636 "De dichter heeft slechts één voorbeeld:
de natuur; slechts één gids: de ruimte
tussen onwaarheid en de waarheid."
Voltaire…
Nog aanwezig ?
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
789 Mijn adem wappert na, als
spinrag in de kamerhoeken,
het web waarin de glinstering
van tranen zich edelstenen
waanden, alhoewel ik in het
heden al voorgoed vertrokken
ben, in dat bed hoeft de tijd mij
niet te zoeken, op de spiegels
van het verleden hangen nog de
druppels wasem van mijn stem,
één goede schoonmaakbeurt en
de ruimte…
Je gezicht
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
588 Over afstanden van tijd
en ruimte kom je zomaar
bij me, kus je me
ongeremd en kruip je
in mijn wezen,
hartverwarmend.
Je gezicht, het is ouder
geworden, maar ik zie
nog steeds dat betoverende,
waar ik destijds voor viel,
nog steeds voor kniel.…
Nog voor de laatste snik
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
576 we zagen water
van de rotsen druipen
in ondergrondse meren
door de regen buiten
het monotoon getik
zwol aan tot een geruis
de vlakke spiegels rimpelden
een schuimend witte kuif
de lampen doofden
ons geschreeuw
door het flauwe schijnen
werd de ruimte alsmaar kleiner
pas in totale duisternis
hoorden we na uren
weer het monotoon…
Gebed voor een eenzame II
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
581 Als dansende schimmen
gaan wij
langs gekwelde herinneringen
nog
horen wij
dond'rende vleugels
stampende laarzen
schreeuwende zinnen
kon ik je keren
ons lot keerde niet weer
stormboot
keer je boeg
op
de slagen der zee
droeve geluiden
ontstijgen
schaduwloos de ruimte
de aarde
wordt
rood als
het bloed der doden
de golven
schuimen…