3205 resultaten.
Het mes er in gezet
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
495 maar niet gingen bloeien
ondanks zijn trotse stam
kreeg de bast veel te verdragen
liep kwetsuren op die
levenslange tekeningen gaven
hij heeft de pijn gedragen
in het steeds hoger schragen
van de hemel en bewaken
van zijn eigen veilige plek
eindelijk het mes er in gezet
in loslaten is de boom geschoond
waar oud zeer en zorgen verdwenen…
In nostalgie te overleven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
636 de mussen zijn verdwenen
er zijn tal van bonte rovers verschenen
die het knusse hebben uitgemoord
alleen nog op het platteland
waar rust en stilte hangt zijn zij
gebleven om in nostalgie te overleven
ook mensen volgen deze lijn
wensen dat hun eigen musjes
hoogvliegers als adelaar of condor zijn
verder kunnen zweven dan de rest
die vegeterend…
Aambeeld,
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
623 Zag de manen zich in fletse
kringen verkrampen in
de handen van de nacht,
verdwenen figuren trekken
voorbij in een onafgebroken
stoet om de vege huid te
redden, vermoeide hoofden
gebogen, de witte lippen
stijf gesloten zonder klacht
of vragen op het aambeeld
van de dag gewogen, als de
zon z’n rug opricht,wordt
de droom een plicht…
Blowtjes en wat pep
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
484 ik ben door
wolken wiet gelopen
onzichtbaar voor de jongelui
een roze zon
spon met liefde en een bui
talloze regenbogen
maar hun ogen waren
van het feest verdwenen
doelloos zwervend zonder benen
ik las de trips
van hun gezicht
toen de angsten kwamen
onbegrepen in bestaan
niet wetend hoe nu verder
met de toekomst om te gaan…
Gebroken liefdesband
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
489 zij kijkt verder dan het venster
overschrijdt de troebele horizon
waar liefde plotseling verdween
zij verdrietig eenzaam achterblijft
haar grenzen liggen dichterbij nu
tegen de wanden van haar hart
deerlijk lijden wil ontsnappen
tot barsten overgaat in breken
hardheid delft het onderspit
de avond brengt geen uitweg
nergens kan zij soelaas…
Parel van de nacht
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
914 Vanuit de nacht waar ieder ding
voor eeuwig in verdween
Al wat ons hier zo hartelijk ging
dat schemerlicht bescheen
Waaruit wat weg is nimmer meer
de weg is terug gegaan
Wilde ik dat jij slechts één keer..…
begroeting in rood
netgedicht
4.4 met 12 stemmen
537 De woorden uit een oud gedicht
bloeiden, als rode rozen in mijn hart
op zoek naar liefde
maar ik strooide ze uit op de wind
in een nacht
zonder licht dat
door wolken heen breekt
en alles verdween
uit het zicht
soms lijkt het
of één van die woorden
mij heel stil begroet
geschreven...op de wolken
in een rode gloed
die soms door de zon…
Optelraam
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
837 Het
kind in de keuken eet
niet uit mijn hand, zelfs
de blikken pannen heeft
ze roerloos laten staan,
zeldzaam telt ze haar
uren op een houten raam,
daarop is het echte leven
pas begonnen, zij kan het
niet helpen want ik ben
het enige dagboek wat ze
ziet, waaruit bladzijden zijn
verdwenen en dat van mij
erbij wat ze leest om te…
Zilveren tranen
netgedicht
4.5 met 53 stemmen
1.763 Jij kon zoveel
geheimen bewaren
achter de glimlach
verborgen verdriet
ogen staren,
de spiegel van morgen
herbergt een schaduw
die niemand nog ziet
uit liefde voor leven
werd angst geboren
niets meer te geven
hoop ging verloren
toen jij als vogel,
moegevlogen, zoekend
naar die bron van licht
in grijze mist verdween...…
In rood
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
614 Het lentegevoel doet denken aan jou
vol van ingehouden kracht verstild
niet vanwege het groen maar het wit
van verdwenen sneeuw en ijs op de sloten
Jouw gezicht omkranst met rood goud
krullend omlaag vallend en omhoog eruit
sproeten, gekuste schoonheidsvlekken
op een geurende, gekarnde zachte huid
Hoog boven het plein sikkeneuren
de statige…
Tussen de regels
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
587 De woorden werden ijl, verdwenen,
lieten zich niet langer tot zinnen kneden.
De witregels bleven over,
waarvan alleen ik weet wat ze willen zeggen.
Vol van betekenissen maar los van de taal.
En zo stapel ik je woord voor woord onuitgesproken
tot mijn eigen meesterwerk.…
zon op, zon af
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
688 lang was de aarde plat
en draaide de zon, overuren
in de zomer waar de dageraad
overging in nachtelijk
buiten westen
ondergedompeld in de zee
zij verdween en dacht
ik schenk u de nacht
zodat ik u morgen weer
mag oplichten langs de grens
want, allicht ben ik uw wens
nog eenmaal steeg zij ter kimme
in vlammend betoog
maar omdat de mens…
Fantasie
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
813 zoek
heel vederlicht
een wolk met een gezicht
ik begin er mee te spelen
dit zal nooit vervelen
mijn fantasie laat ik gaan
kon ik deze wolk maar stil laten staan
ik begin er tegen te praten
daar moet ik het ook bij laten
hij gaat van wit naar zwart
in éénn keer ben ik kletsnat
en spat mijn schilderij uiteen
door een wolk die zomaar verdween…
Nooit meer
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.386 Ik heb oprecht gedacht
Oud met je te worden
Samen levend als een stel
Wat een blunder
Wat viel dat tegen
Die schone schijn
Dat bleek de hel
Jouw mooie lach
Die is verdwenen
Waar ik voor viel
Bleek niet zo fijn
Daar sta je dan
Verzopen in de regen
Ik trek een muur op
Om mij heen
Hou nu iedere vrouw
Angstvallig tegen
Mijn hart is koud…
Sneeuwpoel bij dag
gedicht
3.3 met 9 stemmen
3.452 .
--------------------------------
uit: 'Verdwenen obers', 2005.…
Mes
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
726 Verdwenen nu de frisse doodgewoonheid
de basis voor het eens zo trots gelaat
die kracht gaf aan haar schitterende schoonheid
haar trekken plooien als een slecht gewaad.
Het doktersmes dat haar versneed
de pijn die zij daarmee vermeed
zij hebben haar belogen.…
Waarom
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
592 Verdwenen in een zonloze lucht.
Wolken die de zon verbergen
Geven de regenboog de ruimte
Om te vluchten en zich te verbergen.
Waar is toch de regenboog?…
Op een zwerfkei
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
833 Zo lang verdwenen
dat hun gezicht
mist en waan is.
Raden naar lichamen
lastig tentamen.
Raam ik hun tranen
doen oma en
opa me wenen.
Ik stap van het heden
in mijn genen.
Op een zwerfkei
twee gelouterden,
zie: mijn grootouders.
Eens waren ze dood,
nu klein doch groot.…
In het bos
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
647 Nauw verraden
blâren met trage gebaren
een bewegen, zó verzwegen
dat pas als 't verdwenen was
ik met zekerheid en spijt
wist dat wat ik had gegist
had bestaan en was gegaan.…
In verzadigd water
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
544 heb je zien ontspringen
tot een koude bergstroom
met af en toe een waterval
dartelde in beekjes
langs de zomerkanten
van het bloeiend land
je verzamelde
de mooiste dingen in het
stroomgebied van jouw herinnering
het meanderen is verdwenen
keerringen verschenen
kanaliseerden brute kracht
langzaam stroom je
breeduit in verzadigd…
Het Oudejaar
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
662 de nieuweling
Die plotsklaps voor hem stond
Opschieten vadertje je moet vertrekken
Zo klonk knallend het donderend geraas
niemand wil dat je nog langer blijft
opzouten vanaf nu ben ik de baas
De oude kwam overeind stram en stijf
Hij had er helaas niet veel van gemaakt
Er was dan ook heel wat te betreuren
Mompelend met een heilzame wens
Verdween…
Niemand deed mee
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
547 ik wilde spelen
zoals vroeger met
emmertje schepje en zand
was op het strand
het rook en voelde
weer net zo als toen
maar mijn hand
was te groot
of de emmer te klein
het zand
wilde niet bakken
de vormpjes te fijn
ging later naar zee
maar de golven
waren verdwenen
wilde springen
hollen en zingen
maar niemand deed mee
pas…
afscheid van Annabel
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
910 van hoogmoed
en wijn verscheen ze in mijn leven
Annabel
Ik zag haar wel en zij zag mij
We zagen elkaar in leed en lief
Symbiose van het hart
Het eerste barstje viel nog mee
Het tweede deed al pijn
Het is niet bij een barst
gebleven
Ze kon het niet, ze kon het niet
Ze kon me niet nemen voor wie
ik was
Verloren strijd
Zo verdween…
Wat ik het meest lief had ( P. )
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
721 Alles, wat ik eens,
lief had
is verdwenen,
in de diepte
en leegte
der beleving.
Er was,
naast het analyseren
en optekenen,
één grote liefde in mijn ziel
der leven overgebleven.
Ik werd, en word namelijk
stil in de stilte.
Het is het eigen,
dat ik voluit omarmde,
waarin zij zich
thuisvoelde en voelt.…
God, de stilte en ik
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
880 Heel dichtbij mijn ziel... zodat alles
gaat vervagen en alle lagen
van tijdsbeleving, herinnering en pijn
verdwenen zullen zijn.
Helemaal niks.…
LAIS CCCXV
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
479 Jij die nooit op jou lijkt,
een schelp waaruit de zee verdwenen is,
mijn hand waarin jouw weigering verzuurt
en hoe vervloekte liefde verder duurt
terwijl ik grijp en hijg en mij verzwijg.
Heb ik verlangen naar de dood bestuurd?
Jouw doen gebeurt. Ik zie, ik voel, ik zwijg.…
vroegte
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
443 en links
het ochtendgloren…
in flarden nacht verscheen
-voorzichtig al- wat licht; ’t werd roze
en de nacht verdween
zijn hoogtepunt droeg niets dan blauw
met vogels her en der en nevels, boven grauw
en bloedend
kwam de zon
haar schuilplaats openbreken
onderweg op snelbewogen preken
rolde tijd diens voortgang in
een goed begin…
Occulte ceremonies
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
550 je hebt
je handen laten zien
waar in verboden schrift
de lijnen van je leven
staan gegrift
de magie van tekens
bracht iedereen het hoofd
op hol occulte ceremonies
onthulden eeuwenlang de
toekomst uit een glazen bol
die mystiek
in nu verdwenen
we weten uit de taal
der genen wat mogelijk
de toekomst brengt
jij hebt
jouw handen…
Voor iedereen die zijn moeder heeft verloren
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
752 Mama is nu een engel ze kijkt naar je van boven
Al heeft ze deze aarde verlaten
ze houdt je voor altijd in de gaten
Je bent nog steeds met haar samen
In je hart zal ze altijd blijven wonen
Ze heeft daar een heel bijzonder plekje ingenomen
Je moeder is niet verdwenen
Kijk in de spiegel jij bent het wonder
dat zij het leven heeft gegeven
Jij…
Zwarte kousen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
592 God's
wonderen zijn hier nog niet
verdwenen; tweevoudig gaan
zij voor het goede merk.
De stretching en de pasvorm
stichtelijk gedragen zoals
het hoort, onthullen nimmer
meer dan een paar benen
sterk genoeg voor het woord.…