2730 resultaten.
Familie fort
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.333 Je spreekt en bouwt een muur
Waarin mijn gedachten vruchteloos
Een nis van enge geborgenheid zoeken
Je schreeuw legt mijn oor te luister
Maar het echoët slechts mijn wanhoop
Vast te moeten houden aan jouw idealen
Mijn wil strekt zich, tast steen voor steen
Tracht muren te breken, er door heen te zien
Tot zijn vleugels kracht krijgen…
Sterrenstroom
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
573 geur van afwezigheid
in stilte bekranst
dooft geen sterren
in de zomer noch in de herfst
er zijn soms
geen woorden in gedachten
die lichtslierten laten stijgen
in de dag
of in het avondzwijgen
nauwelijks zichtbaar in die diepe stroom
beeft zacht en in zichzelf verloren
een tengere vogel
nog diep gebogen
met angst om haar vleugels…
Tot ik met mijn lichaam sterf
hartenkreet
4.8 met 19 stemmen
1.712 de illustere raaf
spreidt zijn vleugels
over de dampende mist
die de afgrond verbergt
en ik graaf, ik graaf
op zoek naar de teugels
onder mijn doodskist
die mijn leven tergt
tot ik met de eenhoorn
de nachtmerrie verleid
zal ik elders verdwalen
in het nergens van ooit
bloeit de enige doorn
in het oog van mijn tijd
als het de droom…
Ga maar slapen
hartenkreet
3.0 met 8 stemmen
1.970 ga maar slapen
doe je ogen even dicht
laat de wereld zachtjes rusten
zet je zorgen uit het zicht
proef de vrijheid van niet wezen
als je in je dromen zakt
om een andere kant te lezen
waar de zon je ziel weer pakt
waar de wind je mee laat rijden
op de vleugels van je geest
ver verwijderd van het lijden
zo ver
van al wat is geweest…
Vleermuizengrot
gedicht
1.9 met 21 stemmen
8.883 Duizenden kubieke meters
tarten de vleugels. Het spraakorgaan zegt klik.
De memebranen noteren het even. Tikketik. Slik.
In microscopische doseringen wordt anoniem
geseind en teogebeten. Een mug is minder dan een kik.
De aardbol gonst van ons gewemel. Klankkoepel. Keutels.…
Dagpauwoog
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.120 Kijk hem daar nu vrolijk spelen
in de tuin daar met die vlinder
sprak zijn oma in verlangen
hij wordt vast ooit bioloog
Waarna de kleine opgetogen
weer naar binnen kwam gevlogen
en hij hield zijn kleine handjes
voor zijn oma iets omhoog
En oma zag tot haar verbazing
daar twee grote vleugels liggen
die hun lijfje moesten missen
en ze hield…
Butterfly Effect
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.411 Er danst iets in mijn buik
zacht satijnen kleuren
het zoete lied begerend
dat jij naar binnen zong
Juist in de kleine dingen
schuilt hier en daar een chaos
van ademloos verlangen
Het leek zo klein, jouw zingen
Wanneer de nacht het koudste is
houd ik je nu vol toewijding
gelijk een grote vlinder
met mijn vleugels toegedekt
Dan denk…
Dwang
gedicht
2.2 met 16 stemmen
9.791 Blanco trekt de seconde 50 vol
geschreven vleugels aan, vliegt zich te pletter
wordt een letter in een zelden, nooit gestelde
vraag bestaan er badkamers met tussen tegels
kunstgras
------------------------
uit: 'Op het oog', 2004.…
Jij groent in rood
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
693 ik ben een vlinder en
vlieg bladeren kapot
jij groent in rood
en blaast jezelf op
mijn vleugels
zijn uitvouwbaar
mijn vluchten
onbetrouwbaar
ik wiek de mooie schijn
als rups was ik venijn
mijn vraatzucht
bleek verwoestend
jij bent herboren
onderhuids omdat
je hart was overleden
zo doodde je verleden
in reageren wordt
het…
De toon gezet
netgedicht
4.1 met 22 stemmen
1.092 ik streel zacht de stilgevallen vleugel
verleid de toetsen tot een melodie
met klanken van een sprookjessymfonie
in jubel om het vieren van de teugel
verzin ik vingervlug een lichte tune
voor ‘t gedicht en proef de tinteling
in klingelklokjes, de zindering
van zomerrokjes in ’t weidse groen
aan het venster landen kleine guiten
die op de…
De wind waait sterren
netgedicht
4.9 met 63 stemmen
821 De wind waait sterren
in mijn haar
zolang ik op je wacht
ben ik de koningin
in de schaduw
van de nacht
want ooit, hier vonden wij elkaar
een dierbare herinnering
Als een gevallen engel
sprak ik jou toen aan
vertelde van het offer
je vleugels af te staan
ik zag de woorden breken
in tranen op je gezicht
je hoefde niet te smeken
we vlogen…
prima luna
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
586 waarom, mijn vriend
ben ik in dromen de ochtend;
het koor van licht dat waarheid met
ruime vleugels draagt
de boomvrucht
omlijst door vreugde; het dauwgeritsel
van het vroege uur
waarin ik mijn handen vind
om elk gebaar van liefde te beantwoorden
en dat de dag sterker maakt
met zachte binnenstem
waarom, mijn vriend
wil ik weten…
volkomen
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
681 woord
een droom zou zijn gegund
zou ik maar één woord schrijven
misschien zou je me dan zien staan
verwonderd
om mijn schuilplaats
waarin je alles terug kan vinden
alles met een begin
zoals poëzie
of een kleine rivier vol sproeten
bij de schoonheid van een zomeravond
het dichtbij gefluister
van een vlinder die zijn vleugels…
Waarom?
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
591 En toch, nog steeds, denk ik,
waarom toen pas, toen ik mijn vleugels eindelijk zou spreiden
toen ik geen enkele uitweg meer zag voor ons beiden
dan uit elkaar te gaan en onze wegen te laten scheiden.
Waarom overweldigde je mij toen pas...met witte lelie- bloemen.
Gaf je mij, met mijn ogen dicht...onverwachte zoenen.…
Op weg naar het licht
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
517 Zwevende vogels trekken schimmen
zodat het zwermen schijnen
naar zacht wenkend perspectief
opzoek naar verdwenen zomer
kom maar
vlieg voorbij het kale najaar
nestel buiten ‘t wolkenlint
hoe intensief waarheen
doezel uit smachtend gezwind
ontkil je vleugels naar lomer
weg van de wind
over zeeën van golvende weide
van nattig gras met…
zonnestraal brengt ons samen, de wind verbreekt het weer..
hartenkreet
1.3 met 3 stemmen
730 Zo verlegen en met trots kijk ik naar jou,
Mijn vleugels komen langzaam tevoorschijn,
Ik vlieg zwevend naar je toe..
De zonnestraal van mij,
De zonnestraal van jou,
Het maakt ons een geheel..
We houden elkaar vast en laten liefde aan elkaar zien,
De voeten boven de grond aan het zweven..
Maar dan..…
maar door zichzelf en door elkaar niet meer
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
1.129 onstuimig-verre oceaan
rolt vloedig-dikke lagen zand
over een - van God verlaten - strand
om open wonden toe te dekken
alsof zij nooit hebben bestaan
en diep onder de aarde
waar zij hun vleugels zandig nat
door tochten langs het donderpad
naar het domein van helledromen
onmogelijk verzwaarden
waar zinnen niet meer in beheer
bewegingen…
Zweefvlucht
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
653 De vogel klapt zijn vleugels open en dicht
en vliegt zo licht als ik zou willen zijn in mijn
geest, dromend over het water, of magisch in
de maanvolle nacht tussen hemel en aarde.…
Ontwaken (1)
netgedicht
4.4 met 16 stemmen
465 Gedragen op ragfijne vleugels van dromen,
de dood en het leven onder mijn huid opgesloten,
ontwaak ik.
Geluidloze klanken van de nachtelijke hemel
sterven weg in ijle dissonanten
en veranderen in zacht ochtendgegons.
Sterren dansen wijkend
nu de dageraad eindeloos worstelt
om de nieuwe dag van licht te voorzien.…
Morgendeken,
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
491 eclips van het bestaan
ontstaat de blozing van een
omhelzing, kom in de armen
van het windekind wat tussen
witte donzen en naar naakte
wolken voert zich tot een speelse
lichtval om de monden spreidt,
de bron van oorsprong tot een
brede glimlach heeft geleid en
naar de vlinders in mijn buik, die
paren onder de morgendeken, hun
vleugels…
engelenspel
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
707 gedaan
vraagt ze
ik kijk weg
zie regen door een maanschacht
sluimeren oneindige kringelingen
in engelenspel
heb je dat ooit gedaan
vraagt ze nog een keer
dwingender nu
voel haar ogen
als lekkende tongen
van slangen
wil je dat ik het uur
dit uur stil leg
de wijzers staand hou
wil je dat echt
vraag ik
met engelenspel
en vleugels…
geniet
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
776 doe je hart verwarmen
laat je omarmen
je meenemen op vleugels
je leiden door
onzichtbare teugels
geef toe aan je gevoel
laat je zweven
vergeet alles even
je sores en de heleboel
ga er op uit
eens heel alleen
geniet en kijk om je heen
een vlinder die dartelt
een bloempje dat bloeit
een beekje dat klatert
een kalfje dat stoeit
zoveel moois…
inktblauwgedicht
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
653 Ik schrijf met zeewater
lege, schreeuwerige gedichten
meng inktblauwe gezichten
die afdruipen in bleekwater
ik neem geen genoegen
met het krijsen van de zee
wanneer het water lonkt
tekenen zich witte dansers
maar ik laat me niet vleugelen
als een kostbare zilvermeeuw
de zee zou een cadeau moeten zijn
aanspoelend, warm en zoet
zwemmen…
het woord
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
1.066 er is nooit een toekomst geweest voor ons
zelfs het heden is langzaam verdwenen
in een restant van zwarte dons
tanden van tijd hebben zomers opengereten
en, in de bron, het bruidsnest ontwricht
het enige dat vleugels kon bewegen
en nu ik zwijg, huil om het ontsluierd gezicht;
wij vluchten van dit ongemeubileerd leven,
verwekt schijn het…
De wind maakte zich los
gedicht
2.2 met 63 stemmen
10.241 de wind maakte zich los
uit de zee
langs de kust
waar ze een schaduw was
een duin in een jas
wind die spotte
haar aanraakte
tumult maakte vleugels
de regen sloeg over het huis
eerder dan over haar
op het dak en tegen de ramen
weerlicht en de eerste donderslag
het huis zou het verhaal
niet afstaan
niet opensplijten
ze liep weg
in…
Hiaten*
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
2.442 In mijn vleugels voel ik grote gaten
zonder de mogelijkheid van verweer.
Op zoek naar de verzwegen hiaten
duurt herstel een eeuwigheid, deze keer.…
luister naar het geluid
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
767 ik weet nog mijn liefje
de dagen van zonlicht
de sterren op je schouders
en het antwoord dat ik schreef
over de bloemen en jouw glimlach
over 't loflied van de zee
op vleugels van een vogel
die ik bewaren zou voor eeuwig
ik weet nog mijn liefje
de reis naar de dood
het anker dat losliet
tussen de stenen op het strand
jij wilde ze…
geen poëzie
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
672 ik draag wervels
van een beest
op een eiland dat zichzelf
wil verdrinken
korte en lange verhalen
kraken uit kaken van vloed
stuwen beenderen en karkassen
uit de zeebuik
*
zij baart het verleden
met dode vleugels terwijl oude eieren
openbarsten door regenvlagen
de stank, nog gruwelijker dan ik wist
schuift voor de wolkenhemel…
Habar
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
942 het sneeuwlicht neemt
aarzelend afscheid
als de lente losbarst
het hart breekt open
het wrikt zich los
uit de omklemming
van roestige vleugels
oude woorden verdwijnen
een voor een
het buigzame hart geeft zich over
aan het blauwe uur van de ochtend
het wil glanzend leven
en opgaan in de tijd
totdat het geel-oranje
verdwijnt…
Het lieve gemis
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
565 Daar waar jij stond zo even nog
is de kriebelende geur van de sigaret
gebleven vermengd met jouw adem
Zou ik van je blijven houden
met een ring door de neus
en de lip, een dunne ketting
die oorlel met vleugel verbindt?…