10326 resultaten.
Einde van de dag
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
1.281 Zachtjes wiegen takken
Die geen takken zijn
Met een scherpe contour
Over de muren en de vloer
Aaien doen ze en de muur
Gloeit er warm van op
Een rode gloed glijdt noodgedwongen
Op koud gesteente en behang
De zonnegloed mag door het raam
Maar de kou moet buiten blijven
Daar blijft ook de vogelzang
En het fluiten naar de wijven
Binnen…
geluk
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
3.155 begroeten
en je laten genieten van mijn bladerdek
jij, zoals altijd lopend op blote voeten
en gezeten op je vaste stek
vervolgens zou ik heel voorzichtig kijken
naar beneden waar jij je aan het schrijven zet
als het voor mij was, ik zou zo bezwijken
en vallen voor je charmes, tot en met
een glimlach van bovenaf je toevertrouwen
nog even wiegen…
In jou
hartenkreet
3.8 met 17 stemmen
4.339 In jou wil ik zijn, in de schede waar nieuw geboren wordt
en geschrei begin is van leven, in jou wil ik wroeten
met zinnenstrelende kussen je openen
vlei je op mijn troon als ik Venus wieg.
Het bevrijdende niets ervaren, is in jou zijn
waar het brandt vuurzee van verlangen
en de witte wolken van het kind ontstijgen uit zijn droom.…
Afstand
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
1.728 strekken
strand tot arena voor verbaal
gevecht beslecht in afweer
en afkeer
in ijzige kilte ontvouwt zich
beklijvend besef van
schrijnend gebrek aan hoop
of houvast
koude krassen als verstilde
getuigen van de basis die
ontbeert, het fondament dat
mankeert
draagvlak blijkt drijfzand mijn
ziel strandt in eindeloze leegte
die ik wieg…
Dat ik nog steeds van je hou...
hartenkreet
4.2 met 39 stemmen
2.754 Het bleek niet eeuwig
Ik zie je daar staan
In het zilvergrijze kunstbont
In de sneeuw
valt een traan
Je blonde krullen wiegen
zachtjes op de wind
Je lichtblauwe ogen omgeven
door lange zwarte wimpers, je
maskara met tranen verweven
Je ogen kijken me aan
Je trilt
Van de kou, of
misschien omdat je weet
dat ik nog steeds van je hou…
flarden vals gezang
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
783 de duivelsdans
vooruit twee terug
ruwe aarde
wordt gestriemd
door flarden vals gezang
kreun maar in
ontblote bovenlijven
wiegen op een
doorgesleten oerpatroon
tijd verdansend
in de nacht
mijn uitgestoken hand
gegrepen door feedback
van opties in
veranderde omstandigheden
afwijzing verheugt
weerde lang herinnering
maakt verleden…
het vuur uit luchten
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.028 luchten die het zwart verstuurden
naar hen die smaalden waar pijnen werden
gesmoord in kelen van een dorstig verlangen
naar het sterven – en hoe de dag ook kwijnde,
beter werd het nooit
Ik zie lichtjes en groene bomen en ik vraag me af
of het lente is, doch besneeuwde ramen
versierd met een ster weerhouden mij van
een zomers denken en ik wieg…
Liefde is.....
hartenkreet
2.8 met 11 stemmen
2.081 Liefde is:
Jou in mijn armen nemen
en je zachtjes in slaap wiegen.
Liefde is:
Voorzichtig je traantjes afvegen
en een kusje geven tegen de pijn.
Liefde is:
Jou veel te snel zien opgroeien
en je met heel veel moeite loslaten.
Liefde is:
In een menigte staan
en je met tranen in de ogen uitzwaaien.…
groen<>blauw
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
873 verzot het laatste groen uit de verfpot
in de droge bladeren wild en flets
in de knop van bloei, die licht deinen
het blauw niet verdragen, maar van verre spiegelen
ze wiegen in een vaag huilen
als wilden ze het snel weer kwijt
in versleten blauw briefpapier in elk vel
zit ook dat geel, en violet, en blauwe krijtjes
in weggewassen tinten…
Thuis
netgedicht
2.8 met 17 stemmen
3.669 verstomde kracht verhief
jij je in het druk gefluister
van het heen en weer langs
dragende armen
Zo deinden wij gezamelijk
als een sluier op de ademtocht
van het getij van grotere stromen
nooit gescheiden
Maar steeds verder dwaal ik
vind ik afstand van je kluwen
en de taal waar jij je mee omgeeft
gaat langs mij heen
Want elders wiegen…
zo ik iets ben ...
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.351 die oude stad waar jij ooit bent geboren
is op je tochten zwijgend meegegaan
je waant je mijlenver bij hem vandaan
bij tijd en wijle vind je toch zijn sporen
hij speelt met jou een spel van ‘zwaan-kleef-aan’
men kan de wieg nog aan je tongval horen
de nestgeur is wel vaag, maar niet verloren
zijn wortels zitten diep in elk orgaan
in welke…
Je latend met je dromen
netgedicht
4.5 met 17 stemmen
754 ik kijk altijd naar boven
al in mijn wieg
zag ik heel hoog je ogen
mijn eerste stappen
aan jouw hand voeten
die mijn vrijheid kozen
jij wilde dat de bomen
hoger zouden reiken
dan mijn aards begrijpen
zag verlangen in je blik
je maakte mij onzeker
dat moeten gaf me schrik
voelde pijn als ik
niet kon voldoen aan wat
jij dacht…
De toekomst
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
774 Een zee van merkloze jeans
Bollend en ritmisch deinend
Waaronder verdronken lichamen
Ademloos de diepte in verdwijnend
Uitzichtloos verdooft gedwongen
Tolgeld bijeen geraapt over zee
Het wrak zou de overtocht wel halen
De dood voer met hen mee
De aangehaakte lichamen wiegen nu statenloos
Aan de snelle boot langszij
Een lint van verdronken…
Overal slapen de mensen
gedicht
2.6 met 30 stemmen
10.708 Boven de aarde, onder warme dekens
onder stevige daken, op goed geluk in
elkaar gekropen, in zichzelf gedraaid
terwijl de wereld zich opent als een hand
terwijl vingers andere vingers zoeken
andere vingers andere vingers en de vissen
wiegen de zee tot rust en de schepen hun vracht
en de radio de vader en als een zachte doek
de vader de moeder…
Brussel Bruxelles
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
585 Onkel ferme knaap gij reus
robuust en bruisend Brel
stads tweetalig tafereel
melkkoe van Europa’s ramp
bewind pleite met de wind
petieterig manneken pis
aan de grote markt
rijst schuimend schoon
groezelig en sluimer
wieg mij in uw armen
op terrassen Belgisch bier
ik jubel in het jubelpark
gelijk Johan Verminnen
vanuit de goestingpoort…
Luzern
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
451 mijn liefde en andere beelden
sluimeren
wiegen met bladeren
huiverig voor kilte
wentelen ze in dromen
ik ben in Luzern
op de Kapellbrücke groet ze me
wat woorden
of een foto van water
zand geribd haar lichaam
jij dwaas
schemert haar stem
jij dwaze dichter
bespeler van vonken
en gebroken harten
proost en drink met mij
zo lang de…
Gekromde tijd
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
535 z’n hart, de binten gekraakt in het schuim
van de golven waar het zand van de wieg
naar het graf de horizon raakt tot het
moment van de eerste dageraad.…
BRUSSEL BRUXELLES
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
573 Onkel ferme knaap gij reus
robuust en bruisend Brel
stads tweetalig tafereel
melkkoe van Europa’s ramp
bewind pleite met de wind
petieterig Manneken Pis
aan de Grote Markt
rijst schuimend schoon
groezelig en sluimer
op terrassen Duvel blond
ik wieg u in mijn keel
jubel in het Jubelpark
gelijk Johan Verminnen
vanuit de goestingpoort…
ongeboren woorden
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
576 op voelbaar papier
wil ik je schrijven
mijn kind
ik kijk naar een gevulde wieg
met ongeboren woorden
zij verdragen het daglicht niet
ik schrijf je mijn kind
als de avond zacht zal zijn
dichtgeslagen boeken
wrik ik open
ziel en huid keer ik binnenstebuiten
om jou vast te houden
uit droefenis spin ik
mijn nooit gezongen liedjes
jouw…
Brussel Bruxelles
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
645 Onkel ferme knaap gij reus
robuust en bruisend Brel
stads tweetalig tafereel
melkkoe Europa’s twijfel
bewind pleite met de wind
petieterig Manneken Pis
aan de Grote Markt
rijst schuimend schoon
groezelig en sluimer
op terrassen Duvel blond
ik wieg u in mijn keel
jubel in het Jubelpark
gelijk Johan Verminnen
vanuit de goestingpoort…
Jezus, wat een scheetje
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
707 Ken je ze niet de mensen die boven een wieg hangen,
een kinderwagen, kinderbedje; bij Jezus dan, boven de kribbe
hoort u niet wat ze prevelen:
wat een schatje, wat een liefje, wat een engeltje, wat een scheetje
maar als het kindje gaat winden, uiteindelijk iets gaat vinden
iets of wat gaat verkondigen, zich toont mens en mondiger
dan…
Wat je gaf
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
459 Tussen wiegen en graven,
leven mensen,
alsof ze concurrenten zijn.
Winnaars en verliezers.
Wanneer we overlijden,
sterven ook vragen,
over het hoe en het waarom.
Hoogstpersoonlijke vragen,
over onze bron van lijden,
over onze missie in dit leven,
sterven niet.…
Ze voelt het
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
589 Getrouwd, soms samen
gelukkig met elke dag
met onze kleine Kaja
tot vrijdag of zaterdag
de week weer voorbij is
en hij boos wordt
Hij maakt haar bang
ik wieg haar en pak de tas
die klaarstaat
ik heb een sleutel
Mijn ouders kennen het schuren
van tradities en verwachtingen
ze lieten ons op vakantie gaan
maar we liepen over
strak gespannen…
ik koester haar
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
448 ik zal
mijn angst wiegen in mijn armen
het koesteren zoals ik haar koester,
mijn god uw smaak van humor
heeft alle vertrouwen geslonken
tot het jaar nul, toen alle
flauwekul begon
alles is vreemd nu mijn
voeten uitgeput haar stappen
volgen en de geur van chemo
mijn geest bedwelmd zoals
ik oliebollen vermijd
het leven is mij in haar…
Verloren tijd
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
771 soms breekt
stilte scherven
uit de tijd
kartelen de
randen gevoelig
tot onenigheid
in samen
lijmen blijft
het schrijnen
waar is stilte
wie geef jij
verloren tijd…
mijn gift aan jou
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
925 Er is een grote stilte
Maar toch is iedereen blij
En ook die mooie ketting
De ketting die ze kreeg van mij
Dat gevoel dat er is
De warmte diep in mij
Nog steeds is er die stilte
En dat warme gevoel
Maar dat kleine beetje zegt een heleboel…
praten zonder woorden
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.765 samen praten zonder woorden
een stilte die alles zegt
harten die het zwijgen horen
liefde vertelt zichzelf
toch schreeuwen ze het uit
kunnen elkander horen
maken geen geluid
in stilte elkaar bekorend
want niets zegt zoveel
alles zo vaak niets
een hart hoort de schreeuw
als het wordt geliefd
liefde hoort woorden
door de stilte heen…
Minder
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
617 “Minder minder minder”
Een pijnlijke stilte
in mijn woedende hart
Dans met de moslim
en zing met de Roemeen
Praat met de Antilliaan
en toast met de Chinees
“Meer meer meer”
Een zachte stilte
in een gelukkig en verdraagzaam hart…
onbeschreven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
391 de stilte
is licht
soms
zwaar als
een storm
's nachts als
niets is
wat
het lijkt
spint ze
zijden draden
om het
universum
schuurt ze
tegen
wakkere
harten aan
de stilte
is diep
wit als het
het onbeschreven blad…
Eenzaam
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
483 Ik kan de stilte horen,
de stilte om me heen.
Ik kan de leegte voelen,
die leegte is zo gemeen.
Ik neem dan mijn schaduw in de armen,
en dans er met grote stappen omheen.
Om mijn hart zelf weer wat op te warmen.
want alleen, is maar alleen!…