2935 resultaten.
Goudgeel
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
756 Goudgeel, de zonnige lach
Onder jouw vrolijke sproeten
Goudgeel ritselt het zacht
Onder mijn dansende voeten
Goudgeel, hoopvolle toekomst
Somberen was eens, ooit, toen
Goudomrand schittert
De warm herfstige dag
Beklonken door het zonlicht
In dit goudgele seizoen…
Herfstoever
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
804 Aan de waterkant, zijn kromme benen
het riet nog zomers, de lucht wat zoet
weerspiegeling, wat ooit zijn leven was
eenden kwetterend, brutale snaters
motregen, een zuchtje wind
handenwrijvend, glimlach lijkend
wat dieper in de capuchon
wenkbrauwen ernstig in zicht
daar ligt de oude roeiboot
dat zijn de roeispanen
je kunt gaan varen…
Middag in Oktober
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
791 Zo laat laakt de zon het droom verwelken
kinderstemmen, voldoende geroezemoes
en groentesoep gesmokkeld met twijfel
het schip gevoelens vaart nu het innerlijk kind
langs de herfstbomen naar novemberhaven
waar tussen roeiboten, een vreemde visarend
groene ogen in droom bewonderd falen
in het zadel van de cowboy in de wind
onder wolken, zon…
Je liet de herfst komen
hartenkreet
2.9 met 18 stemmen
2.171 Na een lange zomer vol mooie herinneringen
had jij besloten de herfst te laten komen.
En tijdens alle seizoensveranderingen
vervlogen onze liefde, onze passie en onze dromen.…
Hun oogstgebed
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
701 loslippig
bladeren de bomen
hun oogstgebed
zacht spelt de wind
hun woorden als zij
de aarde met hen dekt
in dank voor seizoenen
waarin de takken tot
de hemel zijn gestrekt
vaten zijn gesloten woord en
kleurenstroom zijn onderbroken
tot een nieuwe lente bladeren wekt…
Wolkte jou dichterbij
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
670 zag de hand
van de wind
in je haren
het zand aan
je voeten de zee
herfstig grijs
maar je ademde
mijn geuren de zon
wolkte jou dichterbij…
Na een herfstig voluitgaan
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
592 grijs kamt
winters hand
nog witte sporen op
een bijna vlakke zee
de noordooster
dempt de kruinen
temt in koude nevels
zijn gevreesd bestaan
dat uitgewoed is na
een herfstig voluitgaan
verlopen zijn de hoge
golven uit de verre oceaan
toch krabbelt zij aan kusten
de ondergrondse stromingen
zullen strand en land
nooit laten rusten…
Brieven aan Plinius I* )
gedicht
3.5 met 16 stemmen
10.354 Ik zeg je Plinius, het is september.
de dichters keren in 't getij.
vruchten rijpen aan de warme muren,
vergeet dat niet: het zijn de laatste uren
van de zomer. warmte, niets kan nog gebeuren.
het zijn de stille dagen van het jaar,
want alles wordt geduldiger gedragen
in veelvoud van de laatste dracht.
september weet wat dierbaarheid betekent…
Herfstkind
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
751 o, mijn herfstkind
nu ik je kraaiend vind
in een bed van goud gevallen blad
voor een verloren zomer
strooi jij spinnetjes uit
je blonde haar
en ieder afscheid
is er een voor altijd
onze liefde is een zwaluw
over de Sahara
en elke streling
is een herinnering
in een schaduw naar meer
en meer en meer
mijn lief
dan stort de waanzin…
in druppels dauw
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
641 ik zag in
druppels dauw
je afscheid van de zomer
het kroonblad
was beslapen door
graaggekome dromers
zij laafden
zich aan jou met
nectar als ontbijt
het lunchpakket
was gratis zo werd jouw
stuifmeel weer verspreid
je sluit en kleurt in vruchten
maken die na winterslaap
als nieuwe lente zullen smaken…
EEN HERFSTDAG
poëzie
3.7 met 9 stemmen
4.602 Van zon en van een laatst geluk doorweven is de dag.
Zonnedraden, zilver beperled, zijden regenrag.
Gouden zon op de sterrevende blâren speelt;
Goud, veel goud overal, een Sesam-rotsen-weeld.
Dode blâren zijn op de grond gevallen,
Maar zó sterven lijkt me mooi en allen
Die m’n vrienden zijn, wens ik zulke dood;
Dat zij nooit kennen koude winternood…
een witte lach als vergezicht
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
591 de ochtend huivert
fluistert dauw
herfst trekt draden
in het vroege licht
ze knispert met
bevroren vingers
in een witte lach
als vergezicht
klokken luiden
hun weemoedig tonen
gedachten dromen
in seizoenennostalgie
de wind is bezig
luchten op te schonen
bomen kleuren
in hun bladmagie
ik groet de zomer
in zijn vruchten
het rijpe…
Ommezwaai
netgedicht
3.0 met 45 stemmen
732 Tussen het keileem de gedwarrelde bladeren,
vrij van groen naar geel en bruin. De zomer nog,
in het hoofd doch daar omheen zwart. Bang,
voor winterdieren met hun koude harde poten.
Zal er bij het ontwaken een nieuwe moeder zijn
met schalen vol gedroogde noten?
En verse kokosmelk, okselwarm
geurend naar het jongste jong?
Als er vochtige klei…
Zondag
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
756 Oktober. De dagen worden sneller moe
en staan met tegenzin op. Het is nog
donker hoor. Ze willen dat ik iets doe.
Voor hen. Wij samen, wakker, toch?
Of ik de kelders van de duinen weet wonen.
Of de instelling voor Gesleten Dagen. Ze willen her en der
zoetjes beter worden. Ja, maar zwijg. In haar ogen tonen
de bloemen nog steeds de glimlach…
Een gouden zon
netgedicht
4.8 met 20 stemmen
1.136 Al vallen ook de bladeren,
een gouden zon is er toch ook;
zo gaan de mensen vaak
in weemoed verder.
Ze moeten wel, want leven dringt tot vreugde,
al er zoveel leed
en stilte veel te groot soms;
Laat er geen bitterheid
gaan groeien in de harten,
nu de oogst er is,
de aarde
die haar vruchten heeft gegeven,
ten leven.…
Wat zou ik graag
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
1.097 Maar nu de herfst met grauwe luchten
van wind en regen over alles giert
moet ook mijn hart in onmacht zuchten
en weten dat de stilte soms ook siert.
De aarde gaf alweer haar vruchten,
heeft luid in 't lover 't afscheidsfeest gevierd.…
en vlijt ze loom
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
706 je streelt leven
in de boom koestert groen
en vlijt ze loom
langs takken die je buigt
en met een zachte ruis
sluit je de zomer
bladert met geritsel
door de kroon.
dolt en tolt en
draait de gele kant
naar rood en dwarrelt
neer op bergen dood
je wist het trillen
van de zon
blaast koele wolken
om de vogelzwermen
die vluchten voor…
De wind blaast alles
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
729 voor me, gemakshalve
ophopen van, wat zo vredig
aan mij de toeschouwer lijkt
hoe je ook probeert
de wind blaast alles
maar neemt slechts tijdelijk
het blinde vertrouwen
in jou dat ik fluisterend nodig heb
ik waaier, gelukkig
draagt de wind enkele richting
een zekere vergankelijkheid mee…
DE BLAREN VALLEN
poëzie
3.5 met 17 stemmen
6.776 De blaren vallen, blad na blad,
Die allen sterven moeten,
Zij dwarlen langs het herfstig pad
In huiverende stoeten.
Zij zwieren rond, omhoog, omlaag,
Zij rusten en zij vluchten,
Wild voortgedreven door een vlaag
De laan is vol geruchten.
De blaren goud, de blaren geel,
De herfstwind doet ze vallen,
Zij zinken na wat wild gespeel,
Zij…
Je warmde het terras
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
716 ik zag je lopen
een glimlach in
de étalageruit
verkopers gingen
voor je onderuit
tegeltjes zoenden
je laarzen en klakten
zacht het tikken na
voor zij hun echo's
tegen gevels plaatsten
je warmde het terras
met je spontane lach
en in je ogen scheen
de zon ja zelfs de obers
keken vol verwachting om
je bent gekend
daar waar jij gaat…
Najaarsochtend
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.026 Een Keltische mist polijst de uithoeken
restanten dwalend duister verdrinken
in het binnendringende morgenlicht
boomkronen, in onbeweeglijkheid
gevangen, spiegelen de herfstkleuren
De leegte wandelt met een glimlach
door de kalende akkers
hier waar de taal de dagen raakt
worden de woorden buigzaam
er is slechts licht voor een enkele stap…
Kruisspin.
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
666 Ondersteboven zit je klaar
en wacht op prooi
geduldig daar,
het kruis je tooi
Wie vliegt straks
in jouw gespannen draad
geen vlieg of wesp
die jij versmaadt
maar sprinkhaan
is de favoriet
die heb je ’t liefst
spin? Is het niet?…
Lieflijk leven
netgedicht
4.5 met 28 stemmen
1.157 Midden in het leven
Valt door ervaring gedreven
Toch eens te overwegen
Afscheid van de kindertijd
De veiligheid van het kind
Is jaren reeds geweken
De hersenpan bijna rond
Toch gaan er stil gedachten
Die rust van vroeger brachten
Terwijl de nieuwe tijd
moet worden voorbereid
nee nu niet langer wachten
kom droom van speelsheid
in…
Rood en geel dooreen
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
687 ik zie
de bladeren vallen
rood en geel dooreen
stam en takken
blijven over als
geraamte van het
zomers huis voorheen
daar woonde zon
in zinderende luchten
floten vogels lieve lust
koelde schaduw gras
voor hen die aan de wortels
rusten om de wereld in hun
dromen even te ontvluchten
in rood en geel
heeft herfst afgesloten
wat…
In het laatste blad
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
745 zag je
in het laatste blad
dat dwarrelde en landde
nam je in
mijn handen
bewonderde je kleur
wist de boom
voelde ook je nerven
herkende toen je geur
kom maar thuis
daar waar je hoorde en
oogst weer een geboren worden…
Kleuren in hun bladmagie
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
555 de ochtend fluistert
dauwend herfst
trekt draden
in het vroege licht
ze knispert met
bevroren vingers
een witte lach
als vergezicht
klokken luiden
weemoedig tonen
gedachten dromen
in nostalgie
de wind is bezig
luchten op te schonen
bomen kleuren
in hun bladmagie
ik zie de zomer
in zijn vruchten
het rijpe rood
de kleur van…
Groen is geel van sterven
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
720 ik breek bloemen
die uit muren groeien
waar jij ooit gelopen hebt
zie het pad
weer warm bloeden
het helle rood wordt zwart
waar eens de gouden zon
mijn wanhoop overscheen
is nu de tijd met mij alleen
nog draagt een roos
het donkerrood haar
groen is geel van sterven
ze droogt tot dood
omdat geen hand haar krijgt
zij zal nooit…
door herfstbladeren heen.
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
551 ik zit in de auto
het is koud buiten
hier zit ik heerlijk
met jas om me heen
geklemd, een
zigzag van fietsen
auto's brommers
onder grijze wolken
de ruitenwissers
gaan piepend heen
en weer
ik hoop dat je
ach, ik hoef het niet
te zeggen, ik kom zo
naar je toe,
ik zet me vast in de
stoel en geef gas
en denk aan jou…
Afgezet met hermelijn
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
677 een vale wind
veegt het scharlakenrood
de mantel uit
al afgezet met
hermelijn vervaagt
haar regenvol venijn
en dansen
schaapjeswolken hun
ivoren wit aan hoge luchten
nog kraken wielen
onder volle oogst
hun dagenlange zuchten
maar het scharlakenrood
zal snel de wereld onder
een strenge vorst doen rusten…
- Herfst is de kleur van de oude dagen -
netgedicht
4.4 met 63 stemmen
3.414 Herfst is de kleur van de oude dagen
bloedrood de bladeren..goud de rand.
De oude boom ..hij telt zijn vruchten
grijs zijn wijsheid, diepgroen het rijpe band.
Brons nog onvoltooid in patinageurige gaarden
voorbij het pastel, goudgeel de voorbije jaren.…