224 resultaten.
Lome traagheid der dagen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
767 gezangen voor dit eerste uur
alles is weer glanzend nieuw
de dageraad duurt slechts een tel
er is geen vandaag er is geen gisteren
en morgen lijkt niet te bestaan
de slinger van de metronoom
draait als een ballerina haar pirouette
om en om rond haar as
in dit onmeetbaar ritme van leven
wij zweven ongemerkt in de sluimer
van deze cyclus…
nabunasir en de oogstgetuige
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
720 dans de poetische cyclus
de muur gedichten
hun gezichten verdwenen
hun stem blijft door spelen
de kosmische strijd
een vuurtoren in deze tijd
leiden sleutelstad
rode letters van Eugenio Montale
de straten en verhalen
hoge bomen vangen veel wind
het tegengif van de dood
begint
mythische jagers
positief blijven ademhalen
vuurspuwers van…
Cyclus: Vallen en Blijven ( het slot )
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
353 Deel 3: Tussen de brokstukken
Er waren dagen dat ik alleen maar lag.
Niet sliep. Niet echt wakker was.
Ik keek naar het plafond en luisterde naar de stilte in mezelf —
die geen rust gaf, maar leegte.
Ze vroegen soms hoe het ging.
Ik zei niets. Of iets als: gaat wel,
omdat dat makkelijker was dan zeggen: ik weet het niet meer.
Ademen deed…
Een zee vol gevaren
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
494 Op zoek naar de regen-
boog ondergaat zijn ziel de levens-
cyclus van de zee.…
Wabi-sabi
netgedicht
2.3 met 11 stemmen
615 Wat achterblijft, keert rustig
terug naar de aarde die haar geduldig draagt,
de cyclus voltooit zich zoals altijd. In de barsten en het verval
schuilt een verstilde schoonheid, een fluistering dat niets ooit werkelijk verdwijnt.…
Perpetuum
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
129 vingerhoedjes bij de vleet
Mijn naaister aan de overkant
Heeft veel meer hoedjes dan ze weet
Mijn digitalis strekt zich uit
Haar hoedjes vallen één voor één
Ze rekt en strekt zich nog eens uit
Nog even en ze heeft er geen
Een groen geraamte met veel zaad
Hecht zich nog in de gulle grond
De groene stengel met veel zaad
Maakt jaar na jaar de cyclus…
MOT
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
461 een zwerm gesternte er omheen en het is kern
van niets, en niets is het heelal. ongezien
is het er licht, de lege weg voorbij het einde
van de weg. op doelloos draaiende spaken
spalkt de tijd haar tikkel-tokkel van het vuil
dat willoos waait, het stof op gore straten.
stem schroeit in de sneeuw, kroepoek snijdt op de tong.
het draagt de rotte…
VOEL
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
512 [verval 10/10]
als de storm komt, liefste,
en de storm zal weldra komen,
sluit de deuren, de ramen en jouw ogen.
laat los wat niet van jou is: het leven
is een zwoele zucht die eindigt
in ellende en gebrek aan lucht.
het zwart is diep en trekt aan ons,
wij hebben amper in het licht gestaan.
alles haakt in alles, niets wordt overal.…
HAAKS
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
473 er zijn profielen, geschreven lijf in tegenlicht.
er is ontelbaarheid die ook geen woorden vindt.
er is een toekomst zonder ons, de weg is vrij.
de dagen korten, ook deze zomer is weldra voorbij.
het ziet mensen in de straten, ratten in de val
van ratten. alles is tot alles opgeteld, niets
van waarde weert zich nog, want alles is goedkoop
en…
ALTIJD
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
520 het werd een boom voor haar. zijn takken
reikten hoger dan de piramiden en de stam
greep dieper dan elk graf. twijgen raakten
aan boezemwiegen en bloesem zoende mond.
proef hoe donker, voel hoe hemels blauw,
hoor hoe geel het zwart nog houdt van haar.
en golven zee bezingen diep haar strand.
en krabben schrijven epen in haar zand.
als ’t…
woelen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
471 het is goed om na het vrijen hoog de hemel
in te kijken en te lachen om en met het licht.
zo ook de kraaien kraaien om de bomen
die vergeefs de luchten willen aaien.
in het woelen heeft de wereld zich gekeerd.
het werd een zij, zij een het, kruis in het moment.
zij werden nog, begonnen weer elkaar te zijn.
de schoonheid was en had geen kleed…
TIJD
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
534 zal het haar dan nu met deze zomerdag vergelijken?
eerst, verlaten in het donker, verlangt het naar het licht.
het ziet hoe ratten vreten aan de wallen van de nacht.
het glijdt altoos somber weg en verder nog naar nooit.
daar staat zij plots, haar bloesje los, en stralende.
het ziet hoe het in haar en hen de wijde hemel ziet.
ziezo. ook al zijn…
LUST
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
493 er komt verlangen in de zee van het verlangen,
een draaikolk van lust in het golven van de lust:
enkels vormen enkels in het water en het zand.
het treiterkleedje deint omhoog, en valt nat neer.
nog half aan land omrandt het maanlicht vals
haar zachte lijnen, werpt vage schaduw scherp
op algen, schelpen en botte ribbels in het zand.
het sleurt…
oprecht rechtop
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
616 en druipsteen rijpend op metaal
mevrouw natuur is weer eens met vormen aan de haal
bonte kleuren, bombastische kleurschakeringen
tot een gebrek zwartgeblakerd weergeeft
hout versteend in de tijd waarin het leeft
't was vast een ontzettend creatieve boktor
die groeide volgens levenslijn en waarderingen
de rode loper geeft de volledige cyclus…
De oranje blauwe lichtbol
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
357 In de cyclus van dagen, waar liefde en bewondering ons bindt en verwondering ons kracht geeft.
En de oranje blauwe bol ons telkens weer aanmoedigt te geven, niet voor even maar voor het hele leven.
Henk Dekkers
2026…
GRIJS
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
473 het lied werd dode lus en braakte woord:
moerglans en ruwte, een meeuw aan een koord.
het latente klotst nog in code aan de pier:
kapotte botten, alg en kelp en wier.
het zwijgen heeft haar kern bereikt:
het is nu stip, punt, korrel in de tijd.
het zingen had kortstondig ons verrijkt:
parels in een kop vol haat en nijd.
droom werd wet, verwoordde…
PROLOOG
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
534 het begon. ’t beloofde einde, liefde en de hoop:
verval viel uit van punt naar punt, nog heel fragiel,
en tijd werd cyclus, tel die van zichzelf beviel.
het licht werd lichaam voor gebeurtenis, geluid
begon te golven eerst, en barstte luid in razen uit.…
Psychische Natuurramp
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.891 schade is enorm
diepe geulen, dikke ogen en gevlekte huid
maar als altijd na zo’n tranen storm
ook opluchting want al het verdriet is er uit
Maar het stuwmeer zal zich snel weer vullen
met verdriet van allerlei
en na verloop van tijd zal zich er wederom een storm onthullen
dan komt al het opgeslagen water weer vrij
Als een eeuwig durende cyclus…
Lijfelijkheid
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
498 In de cyclus van het leven, van groei en bloei
waar elke adem mijn borstkas vult en gloeit als warme
wijn, vind ik mijn plaats, mijn huid, mijn bloed dat levend stroomt.
Verbonden met de aarde, door haar omarmd, gevoed, gedragen in haar droom.…
Die studam 1
gedicht
3.0 met 25 stemmen
9.250 Daar staan 'n man in die son
langs die blou water van 'n dam.
So eenvoudig het dit begin,
net so skryf ek dit hier neer.
Dit is in 'n suidelike land
en voor die seisoen begin.
Die man hou in die wind
sy hoed vas met één hand.
Die ander hand is gelig, miskien
'n gebaar om my te groet.
Wie anders kan hy bedoel?
Daar is…
LAIS CCXIX
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
437 Nu het zich weer in stof en as vergaart
en droog de rauwe brokken haat verslikt,
nu het vonkt als het maar van haar gebaart;
en het op de feiten foute data hikt
en bij de pantomime lacht en snikt,
omdat het weet dat alles toch vergaat,
nu zij in het en overal bestaat,
nu het heet haar vuur door zich voelt varen,
nu is het weer bij doem tot…
"Gek op z'n berg"
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
599 Gewassen in zure regen , ruizen
beelden als waterval voorbij in de
cyclus van visioenen, gedachten door
het slijk van macht gehaald, seizoenen
van verwachting getijden niet keren, om
een andere toon te vinden, gecomponeerd
op een blanco toetsenbord, aan mijzelf
opgedragen, waarvan ik niet wijzer word.…
Oneindige Diepte
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
503 De tijd is een cyclus als getijden,
Getijden komen en gaan,
Dagen komen en vergaan,
Ver vandaan hier zweeft de aaseter in de paarse lucht,
Voltrekt en rekt de tijd,
Tot het lichaam zich vervormt tot karkas,
Dat wouden doet vervagen tot woestijn,
De man ondermijnt het gezag,
En lag,
Verlangend naar water op de grond in de scherpe zon,
Die…
Als dat eens kon..?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
374 Er was nog niet geploegd
er was nog niet gezaaid,
het groenste fluweel van de
wereld was nog niet geboren,
een cyclus, synchroon in getijden
bracht rust en ruimte op den duur
waarmee alles de kracht ontleent,
nu kussen we niet alleen het vuur
uitdijende dominantie neemt toe,
de woestijnwind brengt ons zwetend
de mantel van de onbalans…
De helende kracht van de natuur
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
487 Dat elk seizoen een nieuw meesterwerk
schildert kan ik niet onder stoelen of banken steken: denk
maar aan de bloesems van de lente tot sneeuwzachte stilte van de winter
Een ongekende eeuwige cyclus van waar het einde nog niet is geschreven of gesproken.…
Hoe Venus de ziel beroert
netgedicht
2.8 met 18 stemmen
570 Al met al blijft ze een fenomeen van ongekende
pracht en sensueel genot, met een karakter dat liefde schenkt, een
persoonlijkheid die inspireert, en een warmte die mij verbindt met elke cyclus van
haar stralende leven. Ze blijft een herinnering aan de kracht van schoonheid en de belofte van liefde.…
Rembrandt cyclus 1: mijn passie voor de schilderkunst
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
491 Hoe vederlicht
vloeit veer en inkt
de streling van mijn hand
die zich gewillig leiden laat
gaat boven mijn verstand
heel zelfbewust vertalen
impulsen in mijn geest
de lijnen op papier
en openbaren bovendien
wat mijn ogen zien
hoe danst de veer
vol temperament
met krullen, krassen
voorbestemd
mijn naam te dragen
dankbaar ben ik
voor…
Cyclus: Vallen en Blijven ( deel 2 )
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
347 Deel 2: En toch
ze vonden me
niet als held
niet als verhaal
maar als man
die niet meer wist
hoe je ademt zonder pijn
ik werd weer wakker
tegen mijn wil
in een bed
met machines
en lege ogen om me heen
dagen waren dof
uren traag
ik kon niet bidden
ik kon niet hopen
alleen ademen
en zelfs dat deed zeer
maar toen
mijn zoon —…
Cyclus: Vallen en Blijven ( deel 1 )
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
307 Voorwoord
Sommige verhalen beginnen niet bij een geboorte, maar bij een breuk.
Niet bij hoop, maar bij het verlies ervan.
Wat je straks leest is geen fictie, geen poëzie om te behagen, geen poging tot verfraaiing van pijn. Het is de echo van een val — letterlijk én figuurlijk — en het aarzelende begin van een terugkeer.
Dit is het verhaal…
Ode aan de ‘Eschaton-cyclus’ (pt.2)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
255 Linkmiegelig,
zoals de eerste woorden uut hem ze bakkes,
zal ‘ie leugenateliers nie volgen,
zonder twijfel da ‘t hersenspinsels zind
uut hullie verkenskoppen.
Zelfs ‘t godengespuis
gleuv’ nie wa nie waar is,
strak in oneindige schoonheid.
Als’ne joekel van ‘n streber,
paffend met natte jatten,
stralend als de slimste zelf;
martelaar in…