640 resultaten.
gebroken
netgedicht
1.6 met 9 stemmen
1.289 eenzaam springt het
duizelend, suizelend
van jouw handpalm
in het diepe onbekende
langzaam vliegt het
zwevend, belevend
zonder valscherm
de afgrond tegemoet
plots valt het
rinkelend, klinkelend
in stukken
op de grond
jij draait je om
en loopt gewoon voorbij
de stukjes van de puzzel
het ontbrekende deel van mij…
overal
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
715 twee stukjes blauw verlangen
waar nu die schaapjes hangen
hoog in de lucht
wiegende korenaren
blond als je gouden haren
de wind die zucht
koriander en dragon
een warm straaltje zon
de stoere eik tegen mijn rug
in alle dingen
die mij omringen
vind ik je telkens terug…
niks
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.828 trekt 't te zwaar
die kracht
gaf je zoveel
om de macht
dacht je zoveel in stukjes
en gaat maar bukken
om die macht
macht in woorden
woorden in de nacht
liet het je vallen
ben jij verafschuwd
gewaarschuwd
voor de andere kant
van 't verhaal
verhaal in lagen
lagen en gaven
van niks…
In kapitale letters
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
550 ik verdwaal in de krant
terwijl pagina’s
schaduw omslaan
in kapitale letters
berooft nieuws
zich van bestaan
met knusse stukjes
kom je in de wijk
en thuis bij buren
naar criminelen
kun je besmuikt in
de rechtbank turen
een blad vol zinnen
waar ik morgen weer
opnieuw in zal beginnen…
Stukjes naderende dood
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
551 ik voel pijn
zouden het de eerste stukjes
naderende dood kunnen zijn
in frontale aanval
op de tempel
van het leven
altijd evenwicht
ieder licht nam
schaduw zelf bij de hand
nog schijnt de zon
maar de dagen korten
en het donker wint terrein
de balans is om
ik beleef nog slechts de schaduw
van wat mijn bestaan had moeten zijn…
Een transparante wind
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
473 ego’s worden weggeblazen
door een transparante wind
posities ondergraven
zodat eindelijk gelijkheid wint
zoals de wei bestaat uit
bloemen en veel gras
bomen zomer groeien
tot een bos met groot gezag
de maatschappij
is niet gebouwd
met stukjes individueel bezit
maar leeft pas echt in jou en mij…
Omfloerste je blik
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
571 ongrijpbaar
lachte geluk
in een stralende zon
jij opende armen
liet je verwarmen
omfloerste je blik
door raken
kwam schaduw
met ontwijkend licht
vingers verkrampten
in spreidend mijden
van het afwijzend gezicht
jij draaide keek om
stukjes geluk
bewolkten de zon…
Kalverliefde zonder cement
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
473 Zo velen van ons
Heeft de verliefdheid
Al in bezit genomen
Alle redelijkheid
Aan de kant geschoven
Voor kinderlijke kalverliefde
Van broos, ondeugdelijk geluk -
Alle stukjes van
Onze liefdesmozaiek
Waaraan het cement
Ontbrak vielen als
Los zand uit elkaar
Boden geen enkele
Structuur meer waarop
De liefde zich vestigen kan…
Zinvol
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
469 Stilte bestaat uit een hoeveelheid
verknipte stukjes stilte
als eilandjes in de zwarte zee
voor de oever van het grote
hoofdcontinent.
De zee ertussen is leeg.
Enkele schepen wagen
de tocht naar een betekenis
In het vooronder ga ik
onder een zeil als verstekeling mee…
Corona-poëzie
gedicht
2.7 met 45 stemmen
12.149 "Als die venijnige/
ijzerenheinige/
virusjes die je niet ziet/
als die rond-hoppende/
in de war schoppende/
piepkleine stukjes verdriet/
weg zullen kwijnen/
en daarna verdwijnen/
dat nergens nog eén overschiet/
dan zal ik je kussen/
maar ja, ondertussen/
doe ik dat maar niet."
Joke van Leeuwen
in DICHTER, tijdschrift met poëzie voor…
NACHTELIJK GEVECHT
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
367 ook vannacht weer
het grote pogen
om te slapen
het aan elkaar
plakken van stukjes
wat ooit is geweest
van wat het meest
is blijven hangen
in verdrongen verlangen
en wachten dat alles tot een
nieuwe leugen wordt gesmeed
geschoeid op een gedroomde leest
en al worstelend worden de flarden
tot een onsamenhangend geheel geschapen…
Volle oogsten
netgedicht
4.5 met 73 stemmen
453 ik wil
dat de zon
gaat schijnen
maar zij
breekt haar
stralen tot een
zielig kwijnen
verlang naar
een strelend plagen
door de wind die
als warmtedrager
met verrassend
koude vlaagjes een
frisse balans hervindt
geef mij maar
de zomer
met stukjes
prille lentebloei
groei die nog
seizoenen mee gaat
en ons volle oogsten laat…
Tijd
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
228 Tijd, dat is wat mooie dingen kosten
Daarom verlang ik naar tijd
Een verlangen om het van een ander te krijgen
En het daarna samen in stukjes te hakken
Maar ook om het met anderen te delen
Tijd voor simpele kleine woorden
En ook tijd om daarover na te denken
Maar ook tijd voor angst
Angst voor tijd
Maar, angst is maar voor even
en…
artistieke eend
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
284 buiten de eendenkooi
leeft hij op de bonnefooi
met de snavel op
losse stukjes brood gericht
hij heeft de epifysestimulatie
niet nodig
hij is al van nature verlicht
kijk zijn hele mooie zwembaan
in het kroos
als een plotselinge windhoos
een ware Picasso
even later is hij een fiasco
is hij door een Alfa Romeo
overreden
zijn krooskunst…
ROUWGEV(W)OEL!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.543 Als rouw z’n intrinsieke intrede doet
doodt het alle voorkomendheden
beleefdheden en omgangsvormen
Dan ontmoet je de mens rauw
als rauwe haring om in te bijten
niet in stukje maar als geheel met graat
Geen jonge borrel vooraf
geen glas droge witte wijn erbij
zonder ui, zuur en vlaggenprikkertjes
Gewoon natuurlijk bloot met je handen…
Allergie
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.337 Ik kan er niet meer tegen
Braak woorden met stukjes
Uit mijn hardgeworden maag
Ik sla dicht na elke vraag
Vrolijk, zelfs vriendelijk
Begon ik onvermoed lijdensweg
Ik hoor u denken
Die is ver heen
In schenken
Zet ik het verkeerde been
Draai alles om,
U gaat, ik kom
Vriendelijk en vrolijk
Uitslag versla ik olijk…
Uitgesloten
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
1.059 In stukjes maar.
Denken,
altijd maar denken.
Uitgesloten.
Wereld blijft draaien.
Gepraat,
overal rondom mij.
Geen woord komt uit mijn mond.
Ik blijf ademen,
alhoewel ik overweeg ermee te stoppen.
Tranen branden.
Gun hen het plezier niet.
Bijna tijd.
Bijna verlossing.
Voor eventjes maar.…
Stapvoets lezen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
774 Stapvoets en vol spanning,
Nadert de ontknoping,
Kolossale boekdelen,
In kleine stukjes uitgesplitst,
Pallets vol met letters,
De grote grijze massa in,
Mijn ogen bezwijken,
Onder het gewicht,
Van letters die de dag vulden,
Op bladzijden voor mijn gezicht,
Zij vertellen het verhaal,
Dat ik voor het slapen gaan
het einde van het boek…
Vreemdeling
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
829 Vervreemd
van de stilte die mij beroert
dwalen mijn gedachten
in schaduw
een uil schreeuwt zijn roep
die eenzaamheid scheurt
in duizend stukjes
winterlucht
deze nacht
zoek ik naar de vreemdeling
die spoorloos verdween
tussen woorden op bleek papier
zijn naam
dwaalt tussen bomen
als ik mijn voeten zet
in pasgevallen sneeuw…
ik ben het, mama
netgedicht
2.6 met 45 stemmen
3.321 alsof ik besta
uit cellofaan
zo kijk je naar mij
staar je mij aan
dwars door me heen
noemt me mevrouw
je weet niet eens mijn naam
ik kom naar je toe
maar wat kom ik hier zoeken
je kamer is bezaaid met stukjes jou
maar in je stoel zit een vreemde vrouw
elke keer een stukje meer dood
sterven lijkt erger bij beetjes…
Stuk meubilair
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
906 Ik wil jou reactie niet weten
Want bij jou of bij mij
Zal er iets diep van binnen
In heel veel stukjes breken
Nu leef ik maar stil verder
Als een stuk meubilair
Dat geen waarde meer heeft!…
Katteneter
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
624 Hij had zo ‘n smakelijke Siamees,
Daar keek hij naar met ogen die begeren,
Het leek hem zalig haar te savoureren,
Hij doet een moord voor fijne stukjes vlees.
De ras, het soort, voor hem is ’t één pot nat,
Hij ziet nu elke poes als hapjeskat.…
De kleine scenes
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
492 heb de laatste stukjes gelegd
de puzzel van mijn leven
zijn uiteindelijke vorm gegeven
maar alles voelt emotieloos
heb nooit de goede kleur
kunnen bekennen in wennen aan
de kleine scenes gaan
daar smeult en vonkt de liefde nog
plaats en tijdloos zonder gêne
maar het vlakke
overheerst zwart wit
in een bestaan met grijs gezicht…
Intimiteit voor beiden
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
490 ja ik was van glas
zo doorzichtig
dat transparantie
niets wist van
mijn leven en gezicht
ik ben gaan slijpen
kleine stukjes
stralen weer kleur
kaatsen terug
wie ik wil zijn
de hoekige lijn
is gepolijst
scherpe kanten
zijn weg met
compromis en overleg
jij kunt mij strelen
zonder de pijn
van het snijden
eindelijk intimiteit…
Het laatste stukje
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
470 steeds ontbreken
wat belangrijke stukjes
heb mijn puzzel nog
niet gelegd vandaag
het is maar
de vraag of dat lukt
meestal heb ik niet
het geluk die te vinden
in vorm en kleur
kan ik ze wel beschrijven
maar het ultieme moment
van passen zal ook nu uitblijven
weet dat eens de dag zal komen
die het plaatje completeert
ik ben het laatste…
In kleur gevangen
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
498 ik scherpte
het onzichtbare
glas dat alleen
in kleur gevangen
nog reflectie had
het curfde in
oplopende spiralen
raakte de hemel
daalde glinsterend
als waterval
stuiterde in
duizend stukjes
omdat volmaakte
schoonheid slechts
een moment zou zijn
ik heb dat altijd
betwist want ook
beweging kent zijn
eigen mist waaruit
feniks…
Bewondering
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
633 jij schenkt stukjes hemel
aan de aarde
je bent te goed
je bent te gek
het blijft een wonder
hoe je soms zo liefelijk
in zeven sloten
tegelijk loopt en
hoe het sorry's regent
als je lacht
als je me kust
groeit ons geluk
naar ongekende hoogten
echte liefde bestaat
ik heb ze gevonden
voor altijd bij jou…
VERMAAK OP ZEE
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.006 Passagiers bekogelden elkaar met kleine stukjes ijs en dachten niet aan de ramp, die zeer spoedig zou komen.…
vol-ledig
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
631 bij tijd en wijle maakt
de puzzel van mijn leven
weer stukjes aan die passend zijn
zo komt opeens een melodie
heel glunder terug van weggeweest
de woorden vallen op z'n plaats
er is een cirkel rond
soms is het simpel en alleen
het woord dat die sensatie geeft
het is zo om het even
halfvol of andersom half ledig…
De stukjes rode draad
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
538 ik spaar
de stukjes rode draad
die braken in mijn leven
niet altijd
was het rechte pad
voor dag en nacht te gaan
daar waar
het juiste spoor ontbrak
dacht ik vrijheid met een lach
maar ongebonden zijn
weeft geen patroon
blijkt slechts een irreële droom
ik heb de draad
weer opgepakt het rood geeft
mij nu richting en houvast…