2600 resultaten.
Woordvlinders
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
504 me aan de bodemloze letterkast,
waarin het doel wordt ondermijnd
denk ik de waarheid
te onderschrijven, zelf ik heb
er zovelen, onmogelijk
te noemen in getal, om
die bij de Muzen in te lijven
herschik de herkomst
op goed geluk, die dromen
langs de echo’s van wat
nog voorbij moeten komen
tot aan de papierbak
en tot aan de horizon…
Vrij land
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
444 Een ver de nevelige bomen
Voor d’ horizon tussen dorp en hei
Een paard dat daar staat te dromen
Ergens in een hoek van de wei
De nachtegaal zingt tussen ’t groen
Uitbundig met zijn schoonste tonen
Heel Holland is gelijk een visioen
Het mooiste land om in te wonen.…
Daglicht
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
455 Over watervlak spelen glinsterende zirkonen
Weerspiegelend een hemel van blauw azuur
En zilver witte lelies bekronen
De schone eenvoud der natuur
De morgen deed de horizon weer blozen
De avond sluit de dag rood als kleur der rozen.…
Met open ogen
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
490 Loop langs de horizon mijn kind
In licht der morgenzon
Zie hoe je daar de nieuwe dag weer vindt
Als paradijs zo eens de aard begon.
Loop over het wijde veld mijn kind
Genietend van de rust
Vrijheid die geen ziel daar bindt
Ontspannen en zelfbewust.…
Vakantieherinnering
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
660 Er was geen schoner zicht over landerijen
Dan onder blauwe koepel tot de horizon
Bedekt met nevel beschenen door de zon
Aan d’ einder staan de molens in lange rijen
En op de rimpelloos spiegelende meren,
Bekleed aan de oevers met ruisend wuivend riet,
Waarin men weerspiegeling van vele bootjes ziet
Daar was ’t voor ieder eindeloos recreëren…
Illusie of afknapper
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
500 Zijn het woorden die mij drijven tot dichten
zijn het mijn dromen in de stille nachten
waarin ik vele uren lig te wachten
tot het aan de horizon weer gaat lichten.
Dan schrijf ik weer mijn diepste gedachten
genietend van heldere zonnestralen
schoner dan glans van edele metalen
warmte dat pijn en leed doet verzachten.…
Veni, Sancte Spiritus
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
572 Geest die alles leidt,
oorsprong en verwachting,
wijkende horizon.
Meerstemmig balsemlied,
regen tot vruchtbaarheid,
morgenlicht en avondschemer.
Bloesem van het komende,
handschrift van verwondering,
teken van vergeving.
Inspiratie steeds weer,
zwevend over de chaos,
Geest van de Levende.…
Pinksteren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
430 Geest die alles leidt,
oorsprong en verwachting,
wijkende horizon.
Meerstemmig balsemlied,
regen tot vruchtbaarheid,
morgenlicht en avondschemer.
Bloesem van het komende,
handschrift van verwondering,
teken van vergeving.
Inspiratie steeds weer,
zwevend over de chaos,
Geest van de Levende.…
Een halve eeuw samen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
759 Op weg naar een ongekende horizon.
Waar toeval verandert in bedoeling.
Waar alles opnieuw beginnen kan.
Waar alles ooit begon.…
Vrij land
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
430 En ver de nevelige bomen
Voor d’ horizon tussen dorp en hei
Een paard dat daar staat te dromen
Ergens in een hoek van de wei
De nachtegaal zingt tussen ’t groen
Uitbundig met zijn schoonste tonen
Heel Holland is gelijk een visioen
Het mooiste land om in te wonen.…
De herfstmelodie
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
431 nog slaan
de kerkklokken
van het verre
klooster warme
slagen langs
een van hitte
trillende horizon
door het
groengele
gewas kapt
de herfstmelodie
zijn kleuren in
het aroma van
volle slagen
die de bundels
langs zijn pad
lijnrecht formeren
verder verschrikken
vogels vliegen op
uit hun verborgen
schaduwplek
op weg naar
verbondenheid…
Jouw crypto,s
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
424 ik zag
mijn beeld
vervagen in
enkel vragen
naar authenticiteit
nog ben ik
niet van
mezelf bevrijd
in de wereld
van tekens
die mij een weg
willen duiden die
ik niet wil gaan als
al teveel belopen
zonder horizon
en hopen dat
die ooit eens
komt in het reiken
van een echt
helpende hand
met nieuwe tekens
die door jou op…
Wij waren meteen thuis
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
429 gele warmte
zij vertelden
elkaar geen
verhalen maar
deelden hun
stralend comfort
wij schoven
wat dichter
naar elkaar
communiceerden
met handen en ogen
waar woorden
tekort schoten
omdat nieuwe
opwindende energie
bezit van ons nam
en wij de heersende
norm verlegden naar
een perspectiefvolle
oplichtende veel
ruimere horizon…
Een joyeuze cadans
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
544 jou
gemaakt omdat zon
voor het juiste
comfort zorgt die
met licht en schaduw
het spel contrasteert
in een zomerse
aankleding neemt
jouw lach al meteen
ieder die onder jouw
aimabele leiding
staat met de
ogen al voor zich in
want even het
paradijs mogen zien
en voelen hoe de
hemel woont is
even in hemelse
volmaaktheid op de
horizon…
Ook jij licht op
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
511 upgrades
in de hun toegemeten
dimenties worden info en
markante ontwikkelingen
overweldigend gebracht
manuele patronen
stellen nog helaas in
oude patronen hun eisen
met bijkomende fouten
en stukjes onvoorzien
ik ben blij want ook
jij licht op in tal van
ongekende mogelijkheden
met nieuwe perspectieven in
een overweldigende horizon…
Zwerver
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
2.206 En hij had geen woorden nodig
al zijn gebaren waren op het gras
het groene gras van dromen
hij was in dat onbeschermde land
en eindigde achter de laatste horizon
zwerver en gewoon een vriend
onzeker door onzekerheden
omstandigheden niet verdiend.…
Onbevlekte onschuld
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
381 zijn,
woorden zijn bloemen
in jouw regennachtlente
karakters vormen nieuwe woorden
een brief, die jij niet had verwacht
liefhebben zou de wereld kunnen
veranderen, dat denk je
brieven spreken over
jouw eigen levensverhaal
symbolen vormen twist
zinnen uiten spraak
liefhebben heeft dit werelddeel
geen oorlog gebracht achter de horizon…
Heldere ogen
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
156 De horizon is mistig
een vreemde gloed aan de hemel
en niemand lijkt er iets van te weten
wat voor mist dat is, oh
is het een droom?
.....Heldere ogen, vurige ogen
.....Hoe kunnen die ineens dichtgaan?
.....Hoe kan hun felle licht ineens doven?
.....Die heldere ogen
Zou het een soort schim zijn?…
Poëzie voor jou en mij
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
207 De oude en de nieuwe tijd
glijdt ijlings aan ons voorbij
zo ook de poëzie voor jou en mij
wij zijn tot vernieuwing bereid
Als stijgend en dalend poëzie getij
creërend en spelend als water met klei
afwisselend maar niet voor goed voorbij
zoals het licht aan de horizon teder en blij
Verdwijnt ook weer het dolgedraaide
onaanzienlijke…
Vrij spel ....
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
954 Waar hoeven net niet
vochtige zandkorrels
raken, schrijven schelpen
namen in opgewaaid zand
de wind heeft vrij spel,
raakt zacht elke letter aan
tilt deze op, neemt haar mee
in een golvend verhaal
als een waaier vliegen
zij richting horizon
ontmoeten elkaar net
niet, alvorens zij, licht
dwarrelend, verdwijnen
in het duister…
De Reiziger
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.110 reizen
Van werelddeel naar wereld
Via hoofd en hart
Gebruikt hij podia en publiek private stromen
Zo waart hij rond al wekenlang
Langs eindeloze maanden
Door sluiers vol geheimenissen
En in nevelen gehuld
Doorbreekt hij grenzen en gedachtegoed
Een levensloop zonder geweld getreden
Op zijn weg naar verre einden
Dicht bij de eindeloze horizon…
Sprookje
gedicht
3.3 met 25 stemmen
19.795 Soms denkt men dat de wereld van de kinderen
nauw omlijnd is, niet verder reikt dan de horizon
van de dagelijkse hemel. Maar die wereld is even ruim
en wijd als die der volwassenen: een afstand voor het kind
is niet gelijk aan de onze. Mijlen zijn nog ongeteld.…
Jouw goedemorgen
netgedicht
4.6 met 19 stemmen
957 het eerste vale goud
van de rijzende zomerzon
die zich traag ontvouwt
aan de vage horizon
kleurt het leeg zwart
van een schaduwloos,
de nacht; een onhoorbaar smart
als bloeit de rode roos
alsof doornloos dankbaar
onder een vochtig deken
van dauw ochtendklaar
over de wind haar streken
vinden wij geluiden
van de zingende natuur
gestuwd…
Hoogtij
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
1.833 Haar sifon zoekt de horizon
waar zijn vloed ontbranden moet.
Tot zijn hoogte trachtend
zich vergewissend van zijn kracht
haar geulen klaar voor dieper water
toont ze hem haar strand dat wacht.
Een nonnengift, roze gekapt
ligt teer neer in 't zand.
Onder de branding brekende kruikjes
wenden zeeziek de steven.…
Schuld
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
1.292 De bladeren vallen van de bomen,
Niks is meer zo groen als gras,
Ik vraag me af of het nog moet komen
Of dat het allang zo was
De fonkeling in je ogen
Afwezig, op zoek naar een weg
Een horizon die allang is vervlogen
Als een woord waar ik niets op zeg
De gebroken stam, de pijn van de boom
Leven zonder woorden met betekenis
Onwaarschijnlijk…
Bezwangerd door ....
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.120 de regenboog ontrolt zich
net binnen je gezichtsveld
dominerend getekend tegen
een onbestendige horizon
gemarkeerd en ingesloten
door grijs-zwarte wolken
slechts gevormd door
hun overvloedige lading
bevochten door de zon
ruimte prijsgevend voor
een kortstondig samenspel
gebogen als een lans met
een overvloed aan kleuren
eeuwig verankerd…
je lichaam aan mijn handen
netgedicht
3.0 met 26 stemmen
2.285 je marslijn rond
de rechte lijn verdroom ik
vertel me meer
woorden en je witte regels
letters uit je spiegelbeeld
kom en volg me
leer het leven schrijven
nu en op de lijn
niet ertussen
dat benauwt, de kou
heeft ons te lang bevroren
we zijn herboren in elkaar
sluiers en schillen zijn
geen dingen die we willen
je bent mijn horizon…
Hoogtij
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
2.011 Haar sifon zoekt de horizon
waar zijn vloed ontbranden moet.
Tot zijn hoogte trachtend,
zich vergewissend van zijn kracht,
haar geulen klaar voor dieper water
toont ze hem haar strand dat wacht.
Een nonnengift, roze gekapt
ligt teer neer in 't zand.
Onder de branding brekende kruikjes
wenden zeeziek de steven.…
VERBRANDE SCHEPEN
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.923 De horizon
toont grillige stapelwolken die
heel even de vorm aannemen
van hypermoderne boten, fraai
gestroomlijnd.
Uitgenodigd laat ik het geraas van
vallende zeilen, touw en houtwerk
achter, verken de glorende verte,
voel een glimlach ontspannen het nu
bepalen, mijzelf met beloftevol straks
geconfronteerd.…
geduld
netgedicht
3.2 met 20 stemmen
1.002 al maanden staat hij op een leeg perron
hij lijkt de wereld en de tijd vergeten
soms brengt een oude vrouw hem iets te eten
ze houdt hem warm met koffie of bouillon
hij staart en staart maar naar de horizon
z’n kleren werden grauw en zijn versleten
naar huis toe gaan, hij wil er niets van weten
verkoos hij deze plek tot eindstation
bewegingloos…