3445 resultaten.
Een stem
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
760 Tranen dolen in een kleine ruimte.
Te gesloten om gezien te worden.
Gezien te worden
in een sprookje, een elfje
en een kabouter in een kamer vol geluk.
Een lach die spreekt.
Ze is niet gewoon vergeten.
Verloren. Verborgen.
Ze leeft. Zelfs in een fluistering
hoor ik haar leven
zelfs in het donker
hoor ik haar stem.…
De laatste pont
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
775 Op het eiland in dezelfde ruimte
onwetend van elkaar:
de jongen en de man.
Met dichtgeknepen ogen
klemt hij zijn handen op de oren.
De jongen in het hokje.
Aan de andere kant van de deur
richt hij op harten, hoofden, handen.
De man in de zaal.
Met de laatste pont
voeren ze naar het kleine eiland:
de jongen en de man.…
Door huid heen
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
562 In de laatste stadia van de dood
huilt de wind over naamloze staken
flauwe schijn van geschiedenis maakt
een stille tocht langs littekens
lichtvoetige schimmen versterven
in een lenig landschap
waar nauwelijks plaats is voor zoveel ruimte
en de laatste pagina ontbreekt
veraf ligt het dorp voor anker
ze verbergt, achter fluisterende zandmaskers…
Psychologie van het parkeren
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
693 De psychologie van de mens
Is als het er enigszins
Op aan komt terug te brengen
Tot zo maar een constatering -
In de openbare ruimte wil
De mens graag iets eigens
Geven aan het plekje dat
Hij dagelijks gebruikt -
Dus neemt hij vaakt dezelfde
Bus, dezelfde trein, en daarin
Als het even kan dezelfde
Bank, dezelfde stoel in
Hetzelfde…
Verboden vrucht
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.004 Jouw muziek in mij,
te zamen met de twee vochten
van lichaam,
verwekten een rijpe vrucht:
zij heeft lucht en ruimte nodig
die ik niet kende.
Ik had haar nodig om voortaan
te herkennen.
Echter, de verboden vrucht smaakte niet het lekkerst.…
Zij is de wijzer van de tijd ...
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
480 Zij maakt plaats door ruimte en tijd
in 't onbeschrijfelijk geluk,
de kamer doof voor't straatlawaai..
En trager, slomer, lomer
sterft ze in dat ene stilstaande moment
waarin naaktheid de blinde tijd weerspiegelt,
tot wanneer zij geruisloos op zal staan... !…
de kern
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
629 de kern, daar raakt 't
het allerdiepste punt
maar jij bepaalt zelf
wat je ermee kunt
je kunt het laten liggen
als een hoopje oude troep
maar je kunt het ook oppakken
en er iets mee doen
de kern is een begrip
dat je zelf in kunt vullen
de kern kan een gapend zwart gat zijn
maar ook een lichte ruimte
vol aardelijke dingen
maar eerst moet…
Plagiaat?
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
533 De allerhoogste graad in een zin
of regel, die geen ruimte en twijfel
laat bestaan, van wat ik zeggen wilde,
daarin zou een onversneden boodschap
moeten staan om al wat mee - of
tegenzat, uit eigen hand bedreven,
in eigen leed geleden en met tol en taal
betaald, verhaalt zich braaf tot het heden,
in eigen dicht en slaaf van literaire daad…
Noten kraken
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
557 Pasen is alweer een tijd voorbij
Hoewel het in mijn hart elke dag
Nog Pasen is -
Tijd voor ruimte, voor toekomst
Die in mij allang verdwenen leek -
Is er elke dag - Goddank - weer
Dat nieuwe licht dat vroeg al
Aanklopt aan mijn donkere,
Gesloten buitendeur en deze
Heel voorzichtig op een kier zet
Naar wat nog van dit leven rest;…
Zijn stem sprak aan
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
481 het was geen houterig bewegen
zijn stem sprak aan
soms liet hij de lijntjes gaan
jij hebt in je leven
nooit de ruimte gekregen
die jij zo nodig had
touwtjes werden kort gehouden
in het ontbreken van vertrouwen
kon jij de grenzen niet bereiken
om jezelf te verrijken
in ontwikkeling en groei
de snoei voorkwam jouw latere bloei
weer…
Liggen in het gras
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.718 Ruimte en tijd zijn tijdloos geworden.
De avond is aan het vallen.
Recht omhoog kijk ik nu de hemel in.
Aanstekers steken de eerste sterren aan.
Mijn gedachten zijn gaan zwerven.
Kindertjes zijn in bed en dromen.
Gelukkig en voldaan.…
Toch waardevol.
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
640 Niet alles heb ik weggedaan
van dit en dat, bleef wat bewaard
daarover heb ik niet veel nagedacht
want, ik geef zo graag aan iets
de ruimte, voor een tweede leven.…
Na verloop van tijd
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
497 ja, er is nog ruimte
tussen vloedlijnen en
wassende maan
nog tijd te gaan, stranden
te struinen, te verstuiven
als duinen, totdat we
verliezen in verdwalen
het lichaam mank gaat
we grond en ogen met
sterfhout behangen
wennen aan vocht uit
verse wonden, wennen
aan de bres in de haag
troosten met snoep
dankwoorden spuien…
Zij
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
428 zij was niet compact
in tijd en ruimte
krioelde haar leven
sprong van hak op
de tak om toch daar
richting aan te geven
comprimeerde gevoel
in lach en ogen
geëngageerd en bewogen
regen zon en wind
gaven haar de ultieme
onschuld van een kind
zij lichtte op in verschijnen
luchtig en vluchtig maar
ieder nam haar als de zijne
allen…
Mijn speels talent
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
479 joegen stormen
door het groenend blad
kaalden de takken
die ik al ontwikkeld had
met scheefgroei
vocht ik voor balans
in afzijdig blijven
vond ik zo mijn kans
leerde in pareren
mezelf te verweren
liet kansloos verschijnen
mijn toekomst niet ondermijnen
sta nu aan de rand
van het bos als monument
met alle perspectief van ruimte…
In het ragfijne
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
500 je vertakt subtiel
in glas met
goddelijke bogen
licht straalt
transparant uit
een hemels boven
maar in het ragfijne
gaat kracht verdwijnen
speelt schoonheid
de eerste viool in
frivoliteiten die tot
breekbaarheid leiden
de kristallen tonen
ladderen omhoog
daar waar stilte
ooit zijn basis vond
dartelen klanken
nu de ruimte rond…
Het behouden huis (2)
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
456 werd poëzie gevierd
het behouden huis de leidraad
welke op velerlei manieren
de passie had aangewakkerd
evenals het opgestookte vuur
één voor één namen ze de vloer
en lazen hun pennenstreken voor
over liefde, intens gemis
zandkastelen op het wad
huizen die hun glans verloren hadden
het publiek één en al oor
er was tijd en ruimte…
Werkelijkheid ontbeert fantasie
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
414 Die werkelijkheid ontbeert de
fantasie om ook eens de vleugels
uit te slaan en passie te geven aan
de dromen die geen ruimte laten voor
de fantomen van het hedendaags bestaan.…
Tussen het witte linnen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
554 ik was in de ban
van vorm en kleur
zij inviteerden mij
als hun penseel
mijn beitel bleek
te scherp en agressief
claimde teveel ruimte
in een brok graniet
bij het sierlijk
transparante van glas
was het de warmte die
ik niet onder controle had
ik wist altijd
al garen te spinnen
tussen het witte linnen
in mijn schildersatelier…
Eeuwig aanwezig
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
486 Zou de Eeuwige niet groot genoeg zijn
om uit allen ook uit het donkerste
wat bij ons vaak diep verborgen zit
iets goeds kan en wil laten ontstaan
zou de Aanwezige niet groot genoeg zijn
om zin te geven aan onze fouten
die voor het licht te houden
te doen verbleken
zodat ruimte ontstaat voor vergeving
zou de Eeuwige niet groot genoeg…
Huismens
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
598 Haar tred is meegaand en spoorvast,
haar ritme aangepast aan mijn
chaotisch leefpatroon waarin
de tijd naar vorm en ruimte tast.
Zij is het antwoord op de vraag,
de bijzin van ons hoofdbestaan;
zij kan ook hij, en ‘tuurlijk, graag’
past zij zich aan en aan en aan.…
Donkeren gedachten
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
455 ik heb mijn hele leven
tegen zwart gestreden
omdat alleen in wit
perspectief wordt uitgelicht
wel heb ik het donker
van schaduw meegenomen
zoals ieder mens die in
ruimte en licht wil komen
alle jaren en dagen
balanceer ik tussen
wit en zwart en leer
het kleuren van samen
maar als ik mijn
ogen sluit donkeren
gedachten die nog lachten…
Nacht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
519 Een stille ruimte, waarin ik kan bewegen.
In de rust, die ik overdag niet vinden kan.
De nacht biedt mij herinneringen aan,
waarin ik rond kan zwerven.
Het is alsof ik ze nooit heb meegemaakt,
maar er toch over vertellen kan.
Het is alsof ons leven niet ons leven is,
zodat we onmogelijk sterven kunnen,
wanneer de slaap ons overvalt.…
op dood spoor
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
543 ergens verblijft er op
het leeg terrein nog een puntje
schemerlicht, zelfs is het nog in
staat een schaduw te werpen
niet langwerpig, maar krom gebogen
door de kou die het ondervindt in
een ruimte waar de echo met een opgezette
kraag tegen de wanden hangt te kleumen
gisteren waakte de tijd nog met gelaarsde benen
doch vandaag lijken de…
Over een grens
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
877 daar gaat zij
daar gaat zij dan
zij gaat nu pas
de lichtstad wacht
de stad wacht al lang op haar
het leven verwacht haar daar
ik voel haar ruimte
de opening naar morgen
scheppend naar vermogen
een trede omhoog in verder
in kleur en bruisend werk
zo doorgaans sterk
daar zal ze aarden
zonder achterlating, hier,
van waarden
mijn binding…
Nog steeds die luchten
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.448 Nog steeds die luchten, schaduwen van wolken
wegvluchtend op windrimpels in de rivier
Het landschap onherkenbaar veranderd
zeggen wij die nu leven, nu zien
Er is een wereld, diep beneden, hoog boven ons
die wij hier alleen vermoeden kunnen
Het moment na de laatste toon
voor de eerste herinnering: een ruimte
die bij iedere ontdekking verder…
Onbegonnen denken
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
625 kader
geen begin en geen einde
geen zwart en geen wit
geen goed en geen slecht
geen waken en geen slapen
geen geven en geen ontvangen
fluisterend deze regels dromend
drijvend op de gewichtsloze stilte
denk ik aan de naamloze gedachten
die wapperen in de wind loze wereld
het ontstaan moet nog worden bedacht
in het niets van de lege ruimte…
Draaikolk
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
417 Soms ben jij de draaikolk
die ik moet ontwijken
toch wil ik zwemmen in jouw zee
of ik de ruimte daartoe krijg
zal blijken
vertrouw me
en zwem maar met me mee
Nee ik zal je niet gaan mijden
daarvoor mag ik jou te zeer
ooit komen er andere tijden
en vindt de kolk z’n
draai niet meer
Tot dan blijft het een beetje lijden
toch heeft het…
Jouw eigen weg
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
640 Een ontdekkingstocht
die je elke dag opnieuw begint
om je eigen weg te zoeken
om nu en dan je balans te ervaren
die je vast wel ergens vindt
om zo de gedrevenheid van het leven
op waarde te schatten
ook de ruimte wilt geven
terug te laten stromen naar de bron
het eigen innerlijk te laten spreken
wat je eerder niet kon
niet elk pijntje…
Stille wonderen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
420 ik heb
stille wonderen
in je ogen gezien
het panoramisch
voorbij trekken van
eindeloze toendra’s
in de kleuren oker
bruin en geel bleven lege
zielen van woestijnen heel
het majestueuze dak
van werelds grootste
bergmassief in contrastheroïek
de zwartblauwe
atmosferische dood die
ruimte ziet in oneindig gebied
samen zijn we opgestaan…