12329 resultaten.
HET STILLE HUILEN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
780 Haar bloesje had ze uitgedaan;
haar armen, die rilden ontbloot
Waar geen haar kon gadeslaan
daar was ze haar eigen despoot
Ze was de rechter en ook beul
in het diepe stille van de nacht
Nadat zij ‘t fatum had gezeuld
miste zij voor verzet de kracht
Waar ook ‘t maanlicht ontbrak
terwijl zij door ‘t donker gleed
Zocht ze een scherf in haar…
feest
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
602 maar het verhaal
heeft een begin
een midden
en een strand
en eens te meer
verzandt het feest
dat ik je wilde bieden:
er blijft niets meer te vieren
dan wat verjaard verdriet,
wat voze vriendschap
en vervreemding
het weze je gegund,
"geluk"
de prijs die ik betaal
geeft er je recht op
denk ik
bitter…
MIJN MASKER, MIJN STEUN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
686 Masker, wil jij zachtmoedig kijken
en ook lachen als ik daarom vraag
Hoe ik mij voel laat ik niet blijken
vraag daar maar niet naar vandaag
Masker, wil jij mij wellicht helpen
om mij aan de wereld te verkopen
Dan kan ik tranen achter je stelpen
mijn innerlijk verder dichtknopen
Masker, laat mij naar ieder lachen
voor hen dé bron van vreugde…
Mijn zusje
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
956 En toch, mijn twee goede zorgende zussen
blijft mij het afscheid zwaar
en smeek uw verdriet te blussen.
In de luwte van uw hart, gelukkig vertoef ik daar.
Tuinen van het heden geuren naar oneindige chorussen
één ontmoeten in eeuwige verjaardag met elkaar.…
WITTE LETTERS IN HET ZWART
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.175 Winden waaien en al die winden gaan
over eindeloze velden, over paarse hei
Reeds eeuwenlang leef ik van de waan
van witte letters op een zwarte bladzij
Ogen treuren starend edoch zien niets
dan woeste stormen razend om ’t huis
Ervoor strijdt een eenzame op de fiets
aldus sjouwt eenieder zijn eigen kruis
Winden waaien en gaan weer voorbij…
Puzzelpijn
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
610 Verdreven door herinnering van pijn
verberg ik mijn hoofd onder kussens
wil ik een moment niet meer zijn
hoop ik weg te dromen
naar een wereld die niet bestaat
ondertussen besef ik wel
dat het leven gewoon verder gaat
zo moe gestreden
zou ik het uit willen schreeuwen
krijsen
in grote letters schrijven
maar in plaats daarvan
proef ik…
treurwilg
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
571 je was een treurwilg aan de waterkant
waar kroos
en weemoed langs je wortels dreven
ik zat te wachten op een steen
wat verder
en zag de stroming langs je deinen
de kano's vaarden steeds aan je voorbij
of bleven slechts heel even aan je oever toeven.
ik zag hoe zeven kunsten bij je laving zochten:
er waren nieuwe kerven in je stam
na elk…
Wolkendeken
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
625 Lang geleden dat ik schreef
Ik nachten vol gedachten bleef
Letters stroomden uit mijn keel
Woorden emoties veel te veel
Lang geleden dat tranen vloeiden
Rozen in mijn broze hart opbloeiden
Vlinders dwaalden door mijn ziel
Ik steeds dieper en dieper viel
Lang geleden dat ik je voelde
Dat ik altijd wist wat jij bedoelde
Nu sta ik op…
voor hem
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
673 Stil verdriet is nu mijn deel,
en onvervuld verlangen vult mijn dagen.
Ik zocht een warm lichaam,
een stuk vlees voor mijn genot.
Maar ik vond jou,
de mens waarvoor ik sterven zou.…
Regen verdoezelt
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
428 langzaam
voortbewegend
als in 'n wereld vol watten
kijkend om me heen
observeer ik
doch dringen woorden
niet door, hoezeer ze
ook bedoeld zijn
de stilte immens
verdoezelt regen
het werkelijke (ge)zicht…
Verslagen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
525 Verslagen
sta ik aan de kant
aan de zijlijn
voel me machteloos
wat ben ik
in deze wereld
waar mensen elkaar
naar 't leven staan
is dit de mijne
waar men kinderen
neer maait, vliegtuigen
uit de lucht schiet
het licht niet in de
ander z'n ogen
wordt gegund
ben ik verdwaald…
Mijn pijn en die van hen!
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
514 Wanneer pijn je leven beheerst,
de ganse dag weet ik da'k toch niet klagen mag,
want wat zijn die pijntjes van mij,
vergeleken met het immense verdriet
van de nabestaanden, van hen, die het leven lieten.
Daar is mijn pijn niks bij en maakt me stil!…
Laat woorden wenen
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
703 Laat woorden wenen in die tranenvloed,
want liefde die jouw wezen warm omgeeft
verliest in hartenpijn haar gouden gloed
door stil verdriet dat in de schaduw beeft.…
Edoch
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
585 Vandaag is niets anders
dan morgen, of gisteren
edoch toen ademde je nog,...
ik mis je…
Herfst
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
578 Je zei toch herfst?
Ach ja, de mooie kleuren,
het roestbruin en het geel,
het donkerrood der eikenblaren,
de wind, de mist, de plotse regenvlagen,
de specifieke geuren van november,
de innigheid der avonden.
Je zegt het wel,
maar sta me toch,
verdomme toch,
wat raakt het mij.
Mijn moeder is niet meer,
niet eens de zomer haalde zij.…
Haaksbergen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
779 Troost voor wie verder leven in verdriet en pijn.
Een tocht, van groot en klein; geen stem wordt nog gehoord,
men draagt elkaar op het voortaan verloren plein.
In deze stilte heeft God zelf het laatste woord.…
Wie ben ik?
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
554 Tot vervreemdens toe
weet ik me geen raad.
Wie weet welke daad
ik plegen moet?
Het is toch zo gekomen
dat ik hier nu zit
met een spierwit gezicht,
mijn ledematen beven.
Zo vervreemdend als het is,
zo mooi het zou kunnen zijn.
Als ik maar wist
hoe ik mezelf zou kunnen zijn.…
NASTOOT
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
903 ik moest bloeden
Voor elke traan
Door jou verspild
Op het laatst
Wist jij het zeker
Dat ik dit alles
Had gewild
Maar lief
Denk je nu echt
Dat het mijn keus is
Om kapot te gaan
Verscheurd door pijn
Alleen te staan
Opnieuw beginnen
Weer naakt en kwetsbaar
Wilde zijn
Je deed me pijn
Wilde mij straffen
Voor al jouw tranen
En verdriet…
De boodschap kwam onverwacht.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
515 De boodschap kwam onverwacht.
En zo stort voor dat moment
Heel even je wereld in elkaar
Na een bericht
Dat je liever niet had willen horen.
Je weet immers niet van tevoren
Wat je even later zult horen.…
Dat we bestaan
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
787 We voelen troosteloos verdriet,
wanneer mensen ons ontvallen.
We kennen de felle pijn,
wanneer een geliefde ons verlaat.
Maar wat uiteindelijk blijven moet,
is troost en is dankbaarheid.
Voor de lieve mensen om ons heen.
Voor het onbegrepen feit,
dat we bestaan.…
Aanroepen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
617 ik sta hier naakt
met lege handen
waar machteloosheid
allang tussendoor
is geglipt
een toverstok bestaat niet
wonderen wel
dus roep ik alle hulp aan
om te komen tot daar
waar het goed is…
Vermolmd
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
502 gelijk een boom
wiens loof verkleurt
niet geleidelijk zoals
de natuur gewoon is
nu vallen bladeren
uit 't niets om me heen
strelen ze druppels
van mijn wangen
ook al is het bladerdek
nog zo mooi gekleurd
is de boodschap
niet minder schrijnend…
Terminale vader
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
572 Het is hier stil,
koud en verdrietig in Amsterdam.
De tranen zijn niet van glas.…
Wolk
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
432 Adem condenseert
tekent gevoel op het raam
één druppel zet koers.…
De tijd aan hun zij
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
514 kleine mensen in veel te grote schoenen
weten nog lang niet van de hoed en de rand
al denken zij de wereld aan te kunnen
stevige levenslessen zullen ze ondergaan
om tot daar te komen waar
puzzelstukken vanzelf op hun plaats vallen
tot dan zullen ze dobberen op golven van de zee
niet wetend waar de wind ze brengen zal
gaan ze vol goede…
Reiken
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
463 Ik reik je de hand
maar je ziet het niet
stuurloos dobber je
rond in een moeras
waar ogen elkaar
niet vinden kunnen
liefdevolle woorden
opgaan in de mist
ik kijk en aanschouw
hoe jij angstvallig
je hoofd boven water
probeert te houden
nog altijd sta ik daar
met een uitgestrekte hand
zachtjes fluister ik jouw naam…
Het hart traant
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
743 even, nog
toch…
woorden
werden niet uitgesproken
jij weet iets
wat ik niet weet
er schuilt een onzuivere klank
een scherpte in een groet
wanneer ik je ontmoet
even, nog
och…
ik laat het niet meer toe
in mijn gedachten
teken stilte
in mijn nachten
en wacht maar af……
Gevolg
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
636 als in 'n glazen doolhof
ren ik als geen ander
opzoek naar antwoorden
die door middel van
een immense stilte
uitblijven
almaar kleiner wordend
lijkt de zin des
levens te vervagen
ondanks de transparantie
krabbel ik overeind
en vervolg de weg
die ik gaan moet…
Kattenvoer
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
495 De oude kat is dood, het beest hield op met spinnen.
Hij was de lieveling van bijna iedereen,
had zelfs een deurtje in de deur voor zich alleen,
dan kon ie zonder sleutel toch altijd naar binnen.
De oude kat is dood, de spil van het gezin
heeft ons na eenentwintig jaar voorgoed verlaten.
Het kattenluik, daardoor ontdaan van alle zin
biedt slechts…
In vloed
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
576 dit karkas, verdronken in de
maalstroom van mijn tranen
m’n wil verzonken in die vloed
je trok mij aan zoals de maan
trekt aan het getij. zie mij hier
staan tussen de scherven van geluk
van jouw gebroken beloften
en mijn verscheurde hart…