4358 resultaten.
strijkstok
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
554 zet ze als een stut
onder een wankel dak
ze dragen met gemak de liefde
voor een nieuw bestaan…
de eerste sneeuw
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.040 woorden vallen langzaam
in de ochtend
het is november
een maand om niemand te vergeten
ik zie haar in de open buik
van het verleden
we fietsen de dag tegemoet
langs weiden die dauw dragen
leven en ademen het licht
zonder aarzelen
het sneeuwt vlinders
En vlokjes
Langs twintig lente
Seizoenen
ook dit jaar ga ik
stil
voorbij…
dankwoord
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
549 en dan nu mijn lief,
moet ik gaan
in dit aardse staan de bloemen
binnen tinten paars en wit
een gouden hart noemt zeven slagen
waar geen enkele toon in zit
ze dragen nog het leed
van kille winterdagen
daar tel ik vijf- plus één,
als kleine klokjes licht, ze zuchten niet
ze zingen als ik blijf
en spelen met het overzicht
dat altijd…
Graspollen groeien
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
480 Uitgekotst stukje stad
Verscholen onder zware,
Oude bomen die vrucht dragen
Waar het leven dat zich eronder
Afspeelt vruchteloos is geworden,
Bankje voor zwervers gemaakt,
Want zij slapen er 's nachts
En soms ook midden op de dag,
Beschut alleen door het bladerdak,
Omgeven door wiet en spuiten
Die ooit schoon geweest zijn,
Slapen…
De tijd mist troostigheid
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
556 er groeit
geen stilte om me heen
in de neerslag van geluiden
verdrink ik moederziel alleen
waar schaduw
dagen met donker kort
schort het aan licht
voor nog enig perspectief
de tijd mist
troostigheid als zij
met lange slagen
de uren gaat vertragen
chaos tocht
in gure vlagen
gaat zwart land het
witte doek nog dragen
ik heb ineens…
Heb respect voor de vrouw
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.186 De vrouw heeft een mooie taak gekregen negen maanden moet ze een kindje dragen zo dat ze onze zonen en dochters kan baren. Een vrouw is onmisbaar in het leven. Heb respect voor de vrouw behandel haar goed en wees haar trouw.…
klein van stuk
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
488 de vrouw met harde stem
verschool zich in een zwarte bril
daarachter stond ze stil
haar mens-zijn uit te dragen
zomaar
op een dag gingen haar ogen overstag
ze werden zacht
en spraken open, over hoe een lach
tot dan toe
over donkerbruine glazen viel
haar bril werd oud
door haar nieuwe sprak het goud
van eerlijke erkenning
de gewenning…
Het gesloten boek
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
589 Een sterk verhaal
gebundeld met emoties
dat was jouw invalshoek
Gevoelens dragen
binnen de vier muren
in jouw gesloten boek.
Zonder enig inleiding
met bevlogen woorden
eindig je met een pleidooi.
Geen enkele nuance
in je gekozen woorden
is je gesloten boek voltooid.…
Moederwezen.
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
684 Wij zijn zonen en dragen dezelfde moeder. We houden
onze hoofden koppig, kijken star en hullen ons in wierook.
In onze handen klemmen we de draagbaar. Zo hard hielden we
nooit , was iets ons meer. Geslagen verdragen we de leegte.
Wij zijn geboren om mannen te zijn. Onze naam met zachte hand
gegrift, met trots.…
´t Geeft niet lieverd
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
507 Moeder als je er nog was huilde je met mij óm mij,
mijn lasten zou jij mede dragen,
terugdenkende aan hoe ik als kind in je armen lag,
zou je de zware last willen verlichten,
kan ik je helpen, zou je vragen.
’t Geeft niet lieverd het is niet meer jouw last,
ook al dacht je dat ooit..misschien,
want ben ik méér dan die Éne,
die ik eigenlijk…
Een schamele buit
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
471 altijd weer
gooi ik de netten uit
zoek naar antwoorden
op vele levensvragen
de zee lijkt
groot genoeg om
alle opstekers in hun
markante kleur te dragen
vaak rest een
schamele buit als ik
de vangsten binnen haal
hun filosofische waarde bepaal
spartelend aan het
oppervlak is alle diepgang
ze ontgaan in het speelse
van een gemakkelijk…
carpaal tunnelsyndroom
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
459 de onrust in mijn ene hand
trekt voren door de nacht, de
andere houdt - rustig nog -
mijn zere vingers vast
ze branden gaten in mijn slaap
ondertussen gaapt vermoeidheid
als een grot vol scherpe punten
overdadig en steevast
vergaat de wil tot schragen,
want het dragen kent geen grenzen
meer
elke keer slaapt slechts mijn hand
en elke…
Wat pluizen plagen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
469 wind
nog ijlend giert
over het lege land
mij overslaat
omdat ik niet buig
maar als een twijgje
zwiep tot zijn verdriet
ik sla niet terug
in nog geborgen zijn
maar kies de rust
van je achilleshiel
om hoger op te komen
in mijn bomendroom
tast ik jouw luwte af
wortel tussen struik en gras
ooit zullen wij
in groen de hemel dragen…
Aan de rand
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
761 een beek abrupt
overgaat in boom en struik
Het land ademt grondmist uit
een bonte specht tikt en roept
de rupsen op, luistert aandachtig
kopje scheef naar elk gerucht
in het rotte, diepe hout
Eens was er een populier
op de oever van een plas
waarin later bij de eerste dooi
een jongen tien jaar oud verzoop
het ijs bleek niet meer tot dragen…
Geloof en Macht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
618 Maar de rug die het moet dragen
is van de gewone man op straat.…
Eenvoud
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
516 Vraag me niet meer af
Hoever de horizon is verwijderd
Hoe hoog bergen zijn
Die ik van verre zie
Hoever zal wind de wolken dragen
Hoever reikt kinderlijke fantasie
Wanneer stoppen eens de idealen
Waarop alle dromen stranden
Zal ’t leven liefde en eenvoud zijn
Zullen roem en eerzucht
Als op wind en wolken gedragen
Verdwijnen over de verre…
Dat vage
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
525 er is altijd dat vage
voor een mens alleen
bijna niet te dragen
gevoel dat alles onecht is
ik zie maar kan
er nooit bij komen
de horizon is vaak een
obstakel voor mijn dromen
filosofeer over
de diepte van bestaan
daal dan af in een steeds
nauwer wordende spiraal
waar angst
de sfeer bepaalt in
een totaal verloren zijn
door existentiële…
Maalstroom
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
538 Zoals de harpijen Perseus omcirkelden
Het gouden vlies in handen hebbende
Zo kolkt het in mijn hoofd als een maalstroom
De gedachten keren en wenden, steeds dieper
Oneindige draaiingen naar een diepte dieper dan het zwarte gat
Zoals ik mij voel, zoals ik mij draag
Van buiten kalm en koel
Maar van binnen verschroeid door de maalstroom van…
Bemoediging
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
661 Zomaar een paar zinnen
van wat ik voel en wens voor jou
nieuwe krachten te putten uit de bron
je erin mag slagen
het lot van de verwoestende storm
te kunnen dragen
te zwaar voor een enkeling
je hebt nog je gezin om voor te leven
die je steunen altijd weer
vraag ik de Lieve Heer
jou moed tot aanvaarding te geven
want Parkinson kent…
Verdriet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
493 Tranen kunnen soms mijn
hart niet dragen.
Het doet mij zoveel pijn.
Blij dat er lieve mensen
mij steunen.
Ze geven mij aandacht
en dat waardeer ik.
Het maakt me wel
een beetje
blij.
Liefde van mensen
respecteer ik
het voelt
goed.…
Onvoorstelbaar dankbaar
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
502 Dat je de last niet hoeft te dragen,
van een dankbaar mens te moeten zijn.
Stellen we ons voor,
dat toeval nooit kans zou krijgen,
om uit te groeien tot bedoeling.
Zo stel ik me onvoorstelbaar voor,
dat het levenswerk van een Mozart,
nooit zou zijn gemaakt.…
WELWILLENDHEID
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
455 Om hiervoor snel een grondwet aan te dragen
lijkt me wel goed.
Verboden te ploegen,
een straf op erosie
en ook op tektonische activiteit,
opdat het landschap
niet langer lijdt.…
Mijn mensen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
591 Ook ik zal niet meer werken
op het erf van tante Maggie,
want de knechten dragen knuppels
en de honden hebben tanden
zie ze blikkeren in de late avondzon.
Haal doeken, haal zwachtels
Zorg voor mercurochroom
Want ik ben aan het bloeden
en morgen ben ik dood.
Geen tranen voor me liefste,
die zijn aan me verspild.…
Niemands bezit
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
534 Hun ontwaakte kinderen dragen ze,
door tijd en eeuwigheid.…
Gepluisd
netgedicht
4.8 met 25 stemmen
481 we hebben
paardenbloemen
gepluisd
nooit wetend
waar ooit
die eindeloos
lange adem huist
gezucht om
zorgen die ons
sterker raken
dan we toen
dachten dat
onze schouders
konden dragen
we hebben
geluk gehad
want na een
uitademing
kwam eigenlijk
vanzelf onze
lucht weer terug
corona speelt
een gemener spel
hoe wij ook
ademen…
vakantie
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
565 ik ga op vakantie in mijn hoofd
langs al die kronkelige wegen
zie ik stranden en kastelen
ook is er mooi weer beloofd
geld hoef ik niet te dragen
en het vervoer is voor niets
op tijd sluit ik mijn ogen
en droom over mijn elektrofiets
de accu laadt zich op
zijn radius is beperkt
dus blijf ik in mijn stoel
het stopcontact doet zijn werk…
Echte Vrijheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
521 echte vrijheid
is die je je leven lang vermijdt
die jij niet najaagt
die jou probeert mee te vragen
tijdens zwakke momenten
je daar ongevraagd mee belaagd
leg af die zware loden jas
door jouw iele schouders
nu nog te dragen
of die veel te dunne
waardoor er nooit genoeg
aan warmte was
als je die beide
van je schouders
af kunt laten…
Wanneer mijn stilte zwijgen zal
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
617 voorstellingen vol wellust
en intensiviteit van geile begeerte
wanneer ik naast schaduwen dans
in mijn naakte ornaat fluitend
zie ik moeder aarde in verval
in mijn stilte kronkelen zich gedachten
urenlange overpeinzingen met betrekking
tot de dood en de kornuiten van die metgezel
wanneer schaduwen met mij bewegen
fluitend omdat ik geen kleren draag…
Het juiste woord
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
702 Het is doodstil
doch de kalme golfslag van het bloed
voel ik als mentale kracht
door mijn aderen stromen
de tijd gaf me de ruimte daar aan te bouwen
misschien bovenmenselijk om te dragen
maar toch
het kan je innerlijk sterk maken
hoewel de botten kraken
het juiste woord vond bij de bron
waaruit ik kracht ging putten
nu in mij latere…
gewoonterecht
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
445 het bestaande, nog niet verstreken thuisuniversum
de sterrenhemel met veilige dorpshaven
het aanslepen van boodschappentassen
hernieuwde scheelheid van staren naar de muur
tropische vissen uit paarse meren
ogen achter glazen oogkassen, verloren pinpassen
het dragen van niet-wetenschap, volledig bij kennis
steen, te zacht voor handen…