17692 resultaten.
Vulkaan
netgedicht
2.9 met 14 stemmen
1.682 De koffers al gepakt
en een gestempeld treinkaartje
in de hand.
Ik wou dat ik
roepen kon.
Als een schreeuwende berg,
tussen as en vuur,
door passie slechts gedreven.…
DROMENDANS
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
698 De glazen dansvloer
van mijn dromen
met muziek sereen en zacht
neemt me mee
naar stille verten
waar jij vol verlangen wacht
Hand in hand zweven we samen
van alle last en druk bevrijd
langs het licht
van duizend sterren
door de grenzen van de tijd
Begeleid door zang van koren
ijl van zuiverheid en pracht
dansen wij
langs zilveren golven…
EEN LADDER VAN LIEFDE
hartenkreet
2.2 met 5 stemmen
1.083 Een ladder staat er in mijn ziel
en die leidt juist naar mijn hart
Voor wie in diepe treurnis viel
is deze ladder een nieuwe start
Een ladder uit de put van pijn
is mijn hand die gereikt wordt
Als ‘t ene straaltje zonneschijn
dat de smart een beetje bekort
Een ladder voor de pijnvallei
van smart uit hersenschimmen
Die ladder is die hand…
dromen
hartenkreet
3.0 met 8 stemmen
818 Vannacht droomde ik dat je er was,
jouw handen zachtjes langs mijn haar
het zachte verlangen naar elkaar en
het tedere beminnen,
fluisterende zinnen als een warme jas.
Vannacht droomde ik je bent bij mij,
gevoelige handen die mij streelden
jouw lippen met woorden die wonden heelden en
toen bedaarde de onrust in mij.…
De smalle ring
poëzie
4.0 met 6 stemmen
1.681 aardse lijf, geen stof bezwaart
De ziel die door uw ogen klaart,
Als smalle ring, als gouden band
Niet schendt de naaktheid van uw hand.…
Nu en Ooit
hartenkreet
3.6 met 17 stemmen
999 Jij maakt wat in me los
iets waar ik voor huiver
Ik zoet me met een zweem
uit de parfumverstuiver
Bruine ogen die glimmen
mijn handen die zweten
In het hol van de leeuw
ik had het kunnen weten
Ik kijk naar je gezicht
en voel het is nog daar
De liefde van nu en ooit
mijn grote levensgevaar
Jouw handen die strelen
ik zie alles door…
Inertie
gedicht
3.1 met 8 stemmen
4.534 Hier, met al mijn plichtsgevoel, mijn achterste
Vastgeroest in een versleten keukenstoel,
Hier laat ik mijn gezichtsverlies geruisloos
Als een zwarte keisteen door je handen rollen
Ginder. Ik krijg ons niet uit mijn bek.
Gooi mij niet weg.
Bewaar me. Stuur me mijn adres. Gooi me terug.…
Keerpunt in bestaan
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
545 liet gaan
handen zijn ineengeslagen
het steeds geven is voorbij
ieder zal zijn eigen lasten moeten dragen…
Niemand deed mee
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
547 in het warme zand
met ijs in mijn hand
genoten wij met z’n twee…
Wil je me helpen!?
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
959 Dus wil je me helpen, als ik ’t eventjes niet meer weet
Wil je naast me staan, als ik niet meer kan
Wil je naast me lopen, als ik wankel,
Wil je mijn hand vasthouden, want ik ben bang alleen!…
Over het gras
poëzie
4.3 met 10 stemmen
5.113 Smalle schelpen zijn haar handen
om een eeuwge zee te horen,
in zijn wieg en broze wanden
zingt haar hart mijn wee verloren.
Handen die mijn hoofd niet koelen
met hun sneeuw, de lichte, zachte.
Hartklop die ik niet zal voelen
onder stergoud, al de nachten.…
oeverloos
gedicht
1.3 met 10 stemmen
20.014 zie de troostende hand en de ontroostbare
hand daarin, in haar schoot, beide de hare.
sloot ze haar vingers te stevig om de knop
van de rozenhouten deur naar de eetzaal?
zie het haar, zie haar
van welke plant had ze bloem, blad of blazen
niet mogen eten? heeft ze een leegte gebezigd,
haar onvoldaan? wines woord is zij of wier?…
Haar donker verlangen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
590 hier
jouw stem heeft mij gevangen
boeit met haar donker verlangen
hier zijn mijn handen neem mij maar…
Klose
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
660 In het corrupte Italië is discussie ontstaan over het sportieve gebaar van Miroslav Klose, die naar de scheidsrechter liep om te zeggen dat hij de bal met de hand het doel in had geslagen.…
Zo kostbaar...
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
933 ik koester ze, terwijl mijn handen strelen.
Ze zijn zo kostbaar, zo uniek,
omvatten heel mijn leven.
Heel mijn hart gaat er naar uit,
met veel geluk omgeven.
Ik neem ze teder in mijn handen,
want zo beschadig ik ze niet.
Ik wrijf ze met een zachte doek,
zoals mijn hart gebiedt.…
oud geluk
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
507 zuiver goud
glanzend aan zijn hand de liefde
die voor eeuwig
van je houdt…
lichtkoepel
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
491 het strand droeg parelmoer en water…
onder een oppervlak van kou liep liefde mee
warme truien elders als een extra jas
de ganzenpas van twee
hand in hand en zijn glimlach smolt
rond wat ik kon vertellen
blij, ontvangen door een hart
dat meerdaags gaf en bovenal het kindergraf
dat licht verstuurde
uit haar dood
dankbaarheid was groot…
Bed
gedicht
5.0 met 1 stemmen
7.350 Een hand ligt naast je met gekrulde vingers.
Doe ik mijn hand erin, de jouwe sluit zich,
neemt die van mij en legt hem op je hart,
je andere eroverheen. Wat heet
liefde.…
het geluid van tijd (1)
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
533 lopen
de haren ongekamd
wij zijn de handen van wind…
De koelte voorbij
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
533 tot de schemering kwam
zijn hand ons verfriste
met het ragfijne dauw
uit zijn hemelse blauw…
hard van twijfel
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
510 het strekken van mijn vrije hand
in de wirwar van emoties raakt
geen snoep of het hoepelen van een kind, het raakt
de smaak van angst die belegen in het boeket
van onbegrepen tijd zich verzet
tegen de hulpeloze geest
het ervaren van erkenning ontvreemdt
het lot van oorsprong, waar is de wijze
in mijn andere hand gebleven nu ik dwaal…
Gordijnen van satijn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
611 Bergtoppen aangeraakt
Op handen gedragen
’t Licht valt door kieren
en verspreidt zich aan je voeten
Door woorden verwond
Middels veren gestreeld
De wind slaakt een zucht
warmt jouw blanke handen
Treden vol levenslust
Dalend en verend
Wapperende lakens
voelen als een deken van ijs
Oh…..beste vriend, zing voor mij
vanuit je hart van…
Tafereel
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
523 Het teder hand in hand vertoeven
in de schaduw van een lommerrijke eik,
zwijgzaam in hun vredig dromenrijk,
wordt opgeschrikt door een luidruchtig zoeven.
Een woerd poogt wild een eend te paaien
doch deze gak-gakt er vandoor en noopt,
met een spoor van bladeren onthoopt,
de amant ontgoocheld af te taaien.…
Transplantatie
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
788 Ze kijkt beduusd rond
bukt en strekt haar hand
ze wil plukken
maar het lukt haar niet
een onzichtbare macht
verlamt haar hand
de adem vertraagt
en stokt in stuifmeel
ze hoort een gedempte stem
kleurrijk ruisen
de onuitgesproken mare
verbloemt niets
het open veld juicht
lenig vleit ze haar frêle lijf
tussen paradijselijke tinten…
Verkennen
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
454 in hand..…
Lentekriebels in Zuid-Frankrijk.
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
762 Een jong stelletje loopt hevig verliefd
langs het water; hand in hand.
Gele en roze bloesems sieren reeds
straten, parken en pleinen.
Geur van de lente hangt in de lucht,
terwijl de zon alweer dagelijks
zijn warme stralen laat schijnen.…
Moederwezen.
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
684 In onze handen klemmen we de draagbaar. Zo hard hielden we
nooit , was iets ons meer. Geslagen verdragen we de leegte.
Wij zijn geboren om mannen te zijn. Onze naam met zachte hand
gegrift, met trots. We rechten onze ruggen : wij zijn zonen,
moederwezen.…
slapen of wakker
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
914 hand, zou het al
morgen zijn vraag ik me af, of ben ik wakker
en speel ik met het verlangen dat me wakker houdt?…
Pijnlijk vermoeiend
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
614 Pijn in rug en handen, de verstijvende
Ledematen zonder kracht. Van rug naar
Nek en de knokkels in de handen verstijft
Reuma een leven van pijnlijke verbanden.
Het lichaam scharniert minder soepel
En pijn mergelt het leven uit het
Verstijvende been. Het proces van
Aftakeling is onzichtbaar voor de
Wereld om je heen.…
Liefdeswind
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
602 strelende flarden lucht
die haren laten vliegen
als onstuimige golven
hand in hand lieten wij
stappen in het natte zand
achter totdat de vloed
ons samen uitgumde
niets werd uitgesproken
doordat de straffe wind
woorden verwaaide
stil langs de schelpen rand
waar de bries ons verstomde
tot geluidloze gedaanten
die de stilte koesterden…