12647 resultaten.
De mist staat in brand
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
438 de zachtmoedige zon zinkt in haar slaapgedicht
rozenbottel rood weerspiegelt in mijmerend water
bloeiende biezen silhouetteren in tranend tegenlicht
witte diezigheid maskeert het avant-gardistisch natuurtheater
natuur geurt de avond vochtig en zwoel
de bloemen hebben hun kelken gesloten
kikkers roepzingen hun partners in de poel
verdwenen…
spons
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
604 ik heb je gedronken als een spons,
je opgeslorpt
tot al mijn poriën
van je
verzadigd waren
en koester je nu teder
in de knusse
geborgenheid
van mijn cellen
je leeft in mij
onlosmakelijk
als een koningin
op een troon van koralen
heers je
over het paradijselijk rif
in mijn droomwereld…
zwijgen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
439 zo vaak zie je
een man en een vrouw
zwijgen en ook nog eens
aan een restauranttafel
met uitzicht
over onrustig water
en aalscholvers
die voorbijvliegen
je kon ze horen
en zien vlak over het water
maar ze zagen het niet
ze waren in gedachten
ze dachten aan
dat niets weten te zeggen
de man en de vrouw
en de aalscholvers…
de uitkijktoren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
526 helemaal alleen, de perfecte stilte,
of toch niet? Hier voel ik de kilte.
oneindig landschap, eenzame toren
verstild ochtend- of avondgloren?
de sneeuw heeft het landschap bedekt
met witte massa’s bevreemdend bevlekt
het zien maakt mij droef te moede
alsof het wit het kwade behoedde.
de kleuren van de lucht, zacht en pastelgetint
begeleiden…
zonder twijfel
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
466 beter dit of dat
had je kunnen doen
dat is zeker
aan je twijfel
nooit meer
twijfelen
is waar je
naar streeft
maar pas op
wie nooit meer
twijfelt
is bijna dood
toch strijdt
elke religie
tegen de twijfel
de filosofie niet, of toch
ik hou van de wind
die over het riet waait
en over het water
waar die ook naar toe…
Muisstil
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
532 zaten ze ineengedoken
bewegingsloos leek het,
toch balanceerden ze op hun vriend, de wind,
met wie ze zo heerlijk konden spelen
als de tijd daar was, maar nu bewogen ze nauwelijks
daar regen neer kletterde, bladeren beschermden
hen al even niet meer, daar de winter
zijn entree al had gemaakt
gelaten ondergingen zij hetgeen er uit de hemel kwam…
DOODLOPEND..?
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
636 Ik zie je
kijken
in verten
kijken
Het zicht
door ochtendzon
in deze winterdag
gebrand
Op deze weg
zijn wij
-tenslotte-
aangeland
Wij wijken
af van
de kaart,kompas
gebaande wegen
Verlegen
vroeg jij:
'loopt dit pad
niet dood?'…
zeedieren
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
554 net overgestoken
over het zebrapad
troffen mij en
mijn zwarte paraplu
keiharde windstoten
paraplu binnenste buiten
een merkwaardig staketsel
van verwrongen aluminium
tegen het zwart van het doek
wapperend in regen en hagel
betrapte mij er op dat ik dacht:
zeedieren zien er zo uit eigenlijk
getroffen door een zware storm
leven…
Ingenieus
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
464 gelijk golven van de zee
die geen choreograaf behoeft
noch woorden of overleg
schitteren zij in een kleurrijke hemel
waarin ze steeds weer opnieuw
fabelachtige figuren creëren
deze ingenieuze dans
gaat als vanzelf
en zal duren tot in de eeuwigheid…
De vallei van de Hoëgne
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
486 Het wilde water
raast door de nauwe geulen
van de rotsen.
Hagel slaat in ons gezicht.
Toch vermoeden van lente:
soms de roep van de tjiftjaf.…
Jij
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
493 De regen drupt
Een warme gloed vervult mijn dagen
Ik weet niet hoe ik moet vertellen dat ik van je houd
Dat ik je liefheb
In de lengte van alle jaren
Dichterlijk geluid
Is ver weg van de huizen
Het leven gloeit voorbij
Ergens in mijn hart weet ik dat je er bent
Dat je stil bent in het geluid van de zee en van de bossen
Diep van binnen weet…
Een drama
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
499 De vlaggenmast, dat was haar vaste stekje.
Ze zat parmantig boven op de kloot
en koerde menig muzikale noot
als ster-soliste op dat hoge plekje.
Ik honoreerde haar met stukjes brood,
die strooide ik dan net achter het hekje.
Daar vulde ze na elk concert haar bekje
waarvan ze zo te zien intens genoot.
Vanmorgen, lieve god, ik schrok me dood…
NAAR BUITEN.
poëzie
4.8 met 4 stemmen
1.197 ... in uw zoete broederarmen,
Natuur, Gods uitgedrukte beeld!
Een frisse levensstroom zal hem de ziel verwarmen,
Die, kind, aan uwe boezem speelt!
Gij sterkt de kracht der ziel - de toekomst en de mensen
Voert ge ons gelovig, liefdrijk toe....
Tot U! nog vaak tot U! - de heemlen zijn uw grenzen,
Gij, als zij-zelf, nooit gevens moe!…
Eén zwaluw kan me raken
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
737 ze trokken weg de vogels
toen… in de herfst
vliegensvlug waren ze weg
voor ik er erg in had
kennen ze mijn missen
weten ze wel
dat ik in de lentenacht
naar ze op de uitkijk zal staan…
zien ze mijn vreugdetraan
wanneer ik hun vleugels hoor
de zachte slagen ruisend
door het morgenblauw…
mijn verlangen zo groot
reikt naar het leven…
vogels
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
429 je denkt
en dat is
taal
zo'n beetje
woorden
en beelden
maar niet
in regels
het vliegt
door je hoofd
ik herken dat in vogels
ze bewijzen wat ik weet
geordend als ze evengoed zijn…
bewustzijn
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
487 ik denk
dus ik ben
lijkt me
onvoldoende
ik zie olifanten
hun jong redden
uit de enorme kaken
van een hongerige krokodil
olifanten kunnen niet denken
dacht ik maar als je dat ziet
evengoed zijn ze nogal zwijgzaam
waardoor een mens zich vergist
zoals door alle eeuwen heen
een soort vloek
van het bewustzijn
en de taal…
Celeste
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
829 Hoe zacht ze speelt met sluike sprietjes
ontwakend langs de smalle slingerweg
en op het water wel een handje helpt
met openvouwen van een lelieblad
de pure naaktheid van een boom belicht
om halverwege de ligusterheg
zich neer te leggen in het kreupeldicht
geweven bed van de vergeet-mij-nietjes.…
boom
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
456 neem het eerste woord
dat in je opkomt en
draag het met je mee
zover je maar kunt:
boom
denk bijvoorbeeld
aan alle fysische eigenschappen
maar dan had het ook
iets heel anders kunnen zijn
denk dan aan het ruisen
van de bladeren als het regent
maar dat is slechts
hoe je de boom hoort
denk dan aan de boom
die je nooit zult…
Element
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
594 de wind waait, zwaait
fluistert wat in mijn oor
tonen smelten samen
tot een gerieflijke trilling
roezemoezen in koor
takken wiegelen
als magische silhouetten
ongedwongen vier ik
het dynamisch jaargetij
ga bloemetjes buiten zetten
de wind waait, zwaait
wat koel en zacht geruis
als een streling, heling
een element van vertrouwen
bij…
stekelig gedichtje
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
530 met daarachter
een bankje
even strekken
die benen en inwendig
bedank je
dit moois te mogen
genieten
kleine, idylle,
moeder natuur
waarbij alles verbleekt
totdat...
au!
die rot mug
me
steekt.…
Hoor de wind
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
551 Hoor hoe de wind
aan de touwen van de schepen trekt
en ze woedend maakt
en de golven breekt
en ze schuimend maakt
en ze woedend maakt
en aan de touwen van de schepen trekt
Hoor hoe de wind de zeilen slaat
en de golven slaat
en ze schuimend maakt
en de matrozen op de kade slaat
Hoor hoe de wind
aan de touwen van de schepen trekt
en ze…
Ter inzage
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
482 De golven slaan haar logboek open
Ik mag de glazen letters lezen
Hoe stemmingen daalden en rezen
Hoe krabbetjes het strand opkropen
Hoe zij genoot van schepen slopen
Om zeebanketten werd geprezen
Maar ook hoe zij werd nagewezen
Door tevergeefs op terugkeer hopen
Van schipper, stuurman en matroos
Maar buiten dat trakteerde zij
Op schelpen…
Zwanen in het Goor
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
429 Op wandel door het Goor
zie ik doorheen het takwerk
van de houtwal
negen witte zwanen
in de nog verrassend
groene weide.
Het fraaie beeld blijft me bij.
In de buurt van het kanaal
bemerk ik er drie.
Een waterplas maakt het prentje compleet.
Maar nu komen ook de vragen:
heeft dit trio zich definitief afgescheiden
van de negen,
of mag…
Buizerd
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
604 Op de smalle omleidingsweg
tussen Hoogstraten en Wortel
kruist op maandagmorgen
geen tien meter voor mijn ogen
een buizerd statig mijn gezichtsveld
en strijkt rustig neer
even verder op een weipaal.
Verwonderd bewonderend nieuwsgierig
rem ik rij achteruit
me dunkt we kijken elkaar aan
de buizerd en ik.
Maar er is reeds het woest getoeter…
In de huid van de dag?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
496 wordt troebel
in een populistisch contrast,elk
detail moet kritisch of in tegenwaarde
worden getoetst in een wisselend
decor of religie die de dichters
pallet buiten alle schijn verdiept,
verwerpt de grenzen in de diaspora
van de versluierde realiteit, een
verbijsterende ontdekking door
de werkelijkheid aangescherpt
in de natuurlijke…
het oog gaat brandend onder
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
597 waar aan de Kim
de paarsblauwe hemel
vuurrood aan stukken scheurt
helicopterstrepen
verdeeldheid zaaien
drijft een schommelige zee
en in de verte schraapt er traag
nog een bootje langs de einder
op het zand van het strand
spelen licht en schaduw
hun schimmenspel
het oog gaat brandend onder
de kijker ook
en dan de zon…
Windkracht 7
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
519 gewapend met graafmachines
is het gevecht losgebarsten
omheining is niet meer
of wordt uit de grond getrokken
om de kustlijn te beschermen
tegen wind en zeewater
mensen worden gezandstraald
terwijl zij zich een weg banen tegen
de wind in, zand zit overal
mascara loopt uit
golven beuken op de kust
knabbelen zand van
het smalle strand…
waterkoet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
581 je schrijft
een paar dingen
dan ga je wachten
een waterkoet zit
op een nest in de vijver
zit je op woorden
komt er niets uit
ja daar zijn een paar
piepende kuikens
ze zeggen nog bijna niets
maar ze volgen de moeder
in de vijver
terwijl de zon valt
in het gebladerte
van het woordenboek…
Lenteaanhef
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
687 het water spiegelt
de zon ontvlamt zich
vogels negeren de rust
zijn niet te stillen
klanken doen het
ligusterblad trillen
ik kom
tot lente-ideeën
narcissen knikken
hun bol vol kleuren
de eerste hyacint
probeert te geuren
laagjes ijs schetsen de
nog aanwezige wintertijd
wat is toch het geheim
van deze zaligheid……
Het sterrenstadium
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
497 In rust, uitgedijd als sneeuw, staan de sterren.
Stokt mijn adem. Zij stralen en verbergen verten
als silhouetten. Die frivole ernst van zonnen
die zoenen! Liefde? Monsters vol mysterie?
De Pleiaden, het gezegend Zevengesternte
dat een bescheiden plekje inneemt in het zenit
zingt sterker dan Zen en wekt de sfeer op van
een haiku. Grillig is…