5142 resultaten.
één klein veertje
netgedicht
4.7 met 27 stemmen
1.154 zo zon, 's morgens
je lach, beminnen
de wind in je naam
op speelse armen
pasgeboren
de krokusstilte
de tijd rond dauw
mijn hart, het linnen
de regen, zo goud
je haren vol vogels
de ochtendzang van
vier seizoenen
mijn liefste uur
zo zonder haast
je ogen ademen
vlinders op bloemen
ik dans met jou
verbonden vleugels
een…
Je sporen huilen dauw
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
788 je kwijnt in helderheid
ogen fletser als in spijt
de zon kan zelfs zijn licht
niet aan je kwijt
het gras buigt zacht
je sporen huilen dauw
omdat de kleur licht
groenig aan je voeten kleeft
bladeren dwarrelen rust
ritselen de stilte
in vergeten drukte
speelde hier plezier
je adem slaat de wereld aan
met kille somberheid
het dreigend…
geriefelijke troost
netgedicht
3.7 met 20 stemmen
1.067 ik dwaal in een ongerede gevoel
immer zoekend naar geriefelijke troost,
is het gewoon mijn leven dat ik bedoel
gewaarworden van hoe ik door het
naakte bestaan word geloodst
of daar mijn ademend hopen op stoel
en liefde in een flits wordt nagebootst
in verwijlende dromen bij dagend licht
ach lieve, laat mij de glans zien in je twinkelende…
kom maar mijn bloem
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
707 het leven is koud
te oud om nog
lente te bloeien
adem tekort
krachten verloren
bloed lijkt bevroren
het wintert te lang
in donkere luchten
tijd lijkt te vluchten
kiemen zijn op
het groen is te klein
om te groeien
ik koester nog kleur
uit voorbijzijnde zomers
proef steeds hun geur
kom maar mijn bloem
die zon weer laat schijnen…
Gloed van welbehagen
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.217 In de fonkeling van de nacht
bemoeilijkt ademend
met een sneller kloppend hart,
wat ben jij verademend.
In de fonkeling van de nacht
twee verwarmde zielen
door een omhelzing van pracht,
smeltend door de knieen.…
vannacht is de wereld vergaan
hartenkreet
5.0 met 5 stemmen
1.184 wereld vergaan
Door het vergif ten onder gegaan
Onze milieukwesties mochten niet baten
Zij heeft het leven voorgoed verlaten
Helaas is ons reddingsplan mislukt
Waardoor nu de aarde is uitgeput
En we hadden nog zulke mooie dromen
Hoe we deze ramp hadden kunnen voorkomen
De natuur bereikte haar laatste fase
Waarna zij haar laatste adem…
De gele kam
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
919 De warme adem van het huis
uitwaaiend, licht en grijs gevlekt.
Onder een vleug van poedersneeuw
nieuw leven, wachtend tot het wordt gewekt.
En achterin, tegen ‘t blijvend groen
op donker geroeste stam,
in het wijkend licht zich steeds vernieuwend,
een glazen beeld; "de gele kam".…
paar
gedicht
3.6 met 91 stemmen
18.956 ik wist het niet dat ik
iemand zo kon missen
een vis het water
een vogel de wijde lucht
adem happend naar jou
zwevend op de thermiek
die met jou en mij
opeens ontstond
jouw vingers verknoopt
met die van mij
wie van ons twee
hakt hen het eerste door
en valt als Icarus
in een van god en mens
verlaten zee als eerste
of zullen wij ook…
Gezin
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
5.250 boven
Hij dacht aan vroeger
aan zijn wilde dagen
en arbeidersjaren
Hij dwaalde verder
in zijn gedachtes rond
denkend aan zijn geliefden
die zijn handen vasthouden
In hun ogen tranen
die hem smeekten hen
niet te verlaten
Hij sloot zijn ogen
maar zijn handen liet hij
niet los
en met een tevreden glimlach
blies hij zijn laatste adem…
Eindelijk
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
1.997 Voor de laatste maal de adem inhouden,
zoals een echtpaar voor de huwelijksnacht.
Het moment. Het nu. Het nooit.
Het altijd. Het alles. Het niets.…
Behoedzaam leven
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
1.605 Laat ons als de kinderen kijken
naar wat groeit en adem heeft,
laat ons heel aandachtig worden
voor het al dat lieft en leeft.…
Impressionisme
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
803 een vleugje satijn
meer is niet nodig
om te bedekken
wat ik ga onthullen
misschien nog een hoed
en stoere cowboylaarzen
om de aandacht af te leiden
van mijn rusteloze handen
muziek kleedt de ruimte
in een ontspannen sfeer
“you can leave your hat on”
opgelucht haal ik adem
als ik kijkers zie binnenstromen
die betalen met belangstelling…
Droom
hartenkreet
3.2 met 9 stemmen
2.332 In een droom
zie ik de blik
in je ogen
flonkering
en diepe
schaduw
mijn adem stokt
ik sta genageld
aan de grond
de pelgrim
in mijn ziel
zoekt onbeholpen
over spoorbanen
in straten
vol verkeer
naar de afdrukken
van jouw
voetstappen
handen knopen
de afwezigheid
los
stof dwarrelt
als sterren
naar beneden
ik tel…
steel vast tijd voor ons bestaan
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
652 je wiegt leven
met je adem
je borst verrijst
uit zachte rust
ogen sluiten
nog de morgen buiten
gedachten zijn
met slaap gesust
het kind speelt
in je dromen
zijn lach
op je gezicht
je haren glanzen
nog wat vochtig
in het eerste
schemerlicht
ik neem afscheid
van ons samen
kus je zachtjes
zal nu gaan
wij gaan de uren…
in vloeiend onderkruipen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
625 je danst
telt passen
voor de wals
een lopend samengaan
jij steeds vooraan
waarin de draai
naar rechts te links
wordt uitgevoerd
je danst
de tango met
een passie die
abrupt de adem staakt
gaat in vloeiend
onderkruipen
zachtjes meebewegen
als je partner je verstaat
je danst
het leven in
een slepend ritme
maar verstapt het
swingende…
jurk
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.056 naar buiten haalt
de voile naast haar schaduw
op de grijze tegels slepend houdt
er is geen hoofd, geen haar, geen steen
nauwelijks ruikt ze bloemen
nergens in de stad een klok die luidt
enkel een zandloper wankelend wit
nu uitgetelde dagen een te breed geworden taille
op dronken benen naar de reling
onder pakken lucht haar ingehouden adem…
Er is sneeuw voorspeld
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
942 wanneer ik woorden schrijf
in de kille schaduw van de winter
ik haast me door het gebladerte
schraap zinnen van stugge takken
voor deze zich overgeven
aan het troosteloze gerucht
van gewillige, grijze wolken
vanuit de aarde
verkondigen ze het sterven
terwijl de nacht wordt meegesleept
in de herberg van mijn angsten
ik houd de adem…
onder schot
netgedicht
3.7 met 16 stemmen
854 ik schreeuw het slikken
de grond trilt traag, woord voor woord
koud, zo koud
-stop- het tikken
oh mijn god
mijn hart slaat terug
waar blijft de dood
-adem-…
Zomerliefde
hartenkreet
2.4 met 10 stemmen
1.314 Het was de laatste zin
uit mijn eigen gedicht
Met je hand onder mijn kin
en je adem op mijn gezicht
Wat kom je eigenlijk doen
ik snap het niet helemaal
Warme lippen geven een zoen
en vertellen hun eigen verhaal
De nacht fluistert duizend zinnen
de betekenis wil ik niet weten
Zachte handen die me beminnen
doen me de werkelijkheid vergeten…
Aphrodite
hartenkreet
4.3 met 19 stemmen
1.072 In het zilt van jouw ogen
spiegel ik mijn zalig ziel
en zie ogenschijnlijk onbewogen
je prachtgelaat waar ik voor viel
Jouw blik verworden tot breekbaar glas
ontmoet de mijne halverwege
flinterdun en ik zie alras,
je ogen loken en daarentegen,
sper ik de mijne werkelijk wijd
mijn adem stokt en stokt en stokt
omdat ik volkomen onvoorbereid…
Woestenij
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
496 raak
etterend in
verdampte jaren
onderhuids
als dat al kan
klinken klanken
als roepende wanhoop
in die éne woestijn
waar zand allang
geen vijand meer is
geschoten in gevangen lucht
vlucht het alfabet
langs kindergeesten
overleven is de
eerste letter
van de schrift
kom maar
kom van links of rechts
dan maken we samen
nieuwe adem…
De week is vol
hartenkreet
2.0 met 6 stemmen
3.343 Gecreëerde kansen
Vanuit doorploeging
Van opgebouwde kennis
Bevlogen en gepassioneerd
Maar ook
Bescheiden en gereserveerd
Lange adem
Overvloedig zitvlees
Doch niet op lauweren gerust
Een silhouet
Op het netvlies van de beweging
Materialen tot elkaar gebracht
Als overspanningen
Mooie verhalen bij mooie beelden
Een weinig goed was niet goed…
Zo ook de mens roest
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
560 hoe mooi is mooi
als ik lagen schraap
van de ogen
en je huid schuur
met mijn vergeelde nagels
die ook de schoonheid
van vergankelijkheid
aanschouwelijk maken
hoe vol is je leegte
als ik jouw adem
opvang in jutenzakken
voel jij dan nog
waar licht voor staat
als de avond
in krans slagaders
is gerijpt tot kalk
als ik je naakt…
Mijn laatste liefde
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
596 Hoe jij liep in die storm
bij het lage tij, hoe je me
volgde langs die lange regens
hoe je met me danste
ik zál dat nooit vergeten
nu is jouw akker verdord
het graan te lang gerijpt
de schoven omgewaaid
en de stoppels op het land
braken hun laatste adem
ik mis je hand, de dagen
in je ogen
en sinds mijn laatste droom
dicht ik jou in…
als gisteren roept
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
779 hoe mooi is mooi
als ik lagen schraap
van ogen
en je huid schuur
met mijn vergeelde nagels
die vergankelijke schoonheid
aanschouwelijk maken
hoe vol is je leegte
als ik jouw adem
opvang in stoffen zakken
voel jij dan nog
waar licht voor staat
als de avond rust in
verkalkte kransslagaders
als ik je naakt zie
neen, met het kleed…
Weg wijzer
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
627 omdat het pad dat voor haar ligt
grauw en donker
grillig en eenzaam lijkt
haalt ze diep adem
draait zich om
begint heuvelopwaarts te klauteren
haar haren speels lokkend
in de wind
een andere route volgend
in haar oren en op haar netvlies
de fluister
om juist elk moment
van de dag te plukken
geen seconde te hoeven missen
hoog boven haar…
VRUCHTVLEES
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
460 Rood, rijk en sappig
beneem je mij de adem.
Je volheid leidt mijn lippenspel
voor mijn tong je kern ontmoet.
Je smaakt naar vrijheid,
wilde zachtheid,
vocht van drang en van natuur
die mijn lust en leven voedt.
Je geeft je hele wezen
in een tel van jou en mij
versmeltend, verzengend,
in een stonde van genot.…
Rhododendrons op zondagochtend
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
862 Mijn adem, de vogels, insecten die zoemen
zijn al wat ik nu hoor tussen deze bloemen
Geruisloos en sluipend vervolg ik mijn pad
met aan weerszijden deze floraschat
Oh hoe diep en sterk bekoort mij
in het Amstelpark de rhododendronvallei.…
- NOSTALGISCHE VINTAGE -
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
742 Westvlaamse bossen,
die vaardig hun warme tinten
in een adem aan elkaar schakelden,
de schoonheid van het land,
als een prachtige vurige vintage..
nostalgisch en terughoudend.…
Nog aanwezig ?
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
789 Mijn adem wappert na, als
spinrag in de kamerhoeken,
het web waarin de glinstering
van tranen zich edelstenen
waanden, alhoewel ik in het
heden al voorgoed vertrokken
ben, in dat bed hoeft de tijd mij
niet te zoeken, op de spiegels
van het verleden hangen nog de
druppels wasem van mijn stem,
één goede schoonmaakbeurt en
de ruimte…