3347 resultaten.
bessen als kogels
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
7 voldoende om de struiken
vol met gedragen vruchten
te hangen
te plaatsen in een traditie
van vogels die veel te veel
vraten
vliegensvlug wegkwamen
als bessen als kogels
schoten
in de verkeerde keelgaten
Toch mag weemoed slijten
langs opgehelderde wegen
als onthouden ontkenning
tekortdoet
door elke pijl weg te zetten
als vluchten…
Wilde zwanen
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.165 Met het ochtendrood in haar schaduw
vluchtte zij naar een ander seizoen,
de herinnering als glas in haar gedachten
waar zij nog immer wacht
met de golfslag ruisend aan haar voeten.…
Nu nog niet...
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.007 Het tranenzout droogt op mijn huid
Je tilt mij op uit een zwarte droom
Hierin kwam de dood mij halen
Wilde vluchten achter een boom
Ik schreeuwde, wilde nog niet mee
Huilde mijn tranen bitterzout
De zwarte schaduw fluisterde zacht
Voelde mij verloren naakt en koud
Ik gilde, vocht tegen de dood
Wilde dat het fluisteren over ging
Je zwarte…
Kluns
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
942 Schaamte maakt hem lelijk
Getooid met spinsels van venijn
Een poging tot stuntelig geluk
Een gevel van laffe lach en domme schijn
Dan vlucht hij zonder slag of stoot
Sidderend van stroom
De weerstand barst
Zwier hem bij het schroot
Zijn handen stotteren
Loze uitsteeksels!…
HILARITEIT
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
982 zo nu en dan ontbloten we de tanden
uit angst, om wat als grapje wordt gezegd
en ook al zijn de meeste moppen slecht
we klappen, wringen zweet uit onze handen
gelach in overvloed, het wil ons knechten
het snoert de mond, op onze lippen brandt
een woord dat verder voert, tot op de rand
waar je moet kiezen tussen vluchten, vechten
de conversatie…
Verdreven
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.195 haat
Stiltes lijken donker
Terwijl de zon hoog boven de hemel staat
De wind vind zijn weg door de takken
Hoog hoort hij zacht gekraak
Het lijkt hem niet te deren,
als hij langs het beekje gaat
Vogels zingen hun lievelingslied,
maar voor hem klinkt het raar
Zijn gevoel lijkt verdwenen in zijn ochtendvaart
Volgens zijn geweten is vluchten…
De bezetter
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
944 Slechts ijle lucht,
een korte vlucht,
is de drempel die mij nog scheidt.
In therapie; opnieuw weer naakt.
Mijn vrije wil,
bepaalt een pil
van vijftig milligram, 3x daags.…
de wereld zal weer witter zijn
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
831 met hulp en andere ogen
ik was je maat en gaf je raad
jouw vrijheid kan mij niet gedogen
je hebt gekozen om alleen te gaan
van herinnering wil je niet weten
ik werd teveel in je bestaan
je hoopt nu, op een snel vergeten
nooit meer een gouden zon
het gele zand en blauwe luchten
de wereld zal weer witter zijn
de angst zal nooit meer vluchten…
In de knoop
netgedicht
4.0 met 18 stemmen
1.261 Het vuur in hem
Staat op punt van doven
Sintels her en der
Liggen triestig na te stoven
Vonken onder as verborgen
Wachten op zijn levenslucht
Om opnieuw te kunnen branden
In torenhoge vlucht
Anderen vaak gekoesterd
In de hitte van zijn haard
Het eigen vuur nooit opgerakeld
Is het schemer dat hem aanstaart
Als duisternis gaat heersen…
(De)generatie
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
2.158 De sluipmoord draagt de naam dementie
het ongewenst bezoek heet Bechterew
je morst weer melk een blik vraagt om clementie
en van mijn komst heb je het minst besef
mistflarden taal ze vluchten uit je mond
eerst zeg je zoon daarna ben ik mijnheer
rusteloos reist het oog de kamer rond
stoot op de foto zo zijn we er niet meer
Drie maanden rust…
stralen doe je zelf al
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
973 stralen doe je zelf al
ik kijk omlaag
zie alle lichten vluchten
nacht verjaagt de dag vandaag
in hoger sferen
ben je anders
komt in flitsen dichterbij
je aanraking,
het tedere fluisteren
is hemelse muziek voor mij
we reizen snel met
zonnewinden door de stelsels
schaduw ijlt ons schitterend na
jouw aura gaat
de mijne vervolmaken…
Onbestendigheid
poëzie
3.7 met 7 stemmen
2.193 Niets heeft vastheid, niets wil duren:
Op de vlucht der jagende uren
Stuift ons lot daarheen als kaf.
Wat is voorspoed? wat zijn rampen?
Niets dan lichaamloze dampen,
Ras gerezen, ras verdeeld.
Zie de hongerige dagen
Aan elkanders vruchten knagen,
Woedend op hun eigen teelt.…
Oktober draagt in vree
poëzie
3.4 met 10 stemmen
2.836 Maar ik, wiens dagen als een vlucht van vooglen vloden,
steeds onvoldaan, naar u die de een'ge Zomer zijt,
mij heeft de rille Herfst zijn wrangste wijn gegoten....
Zult ge thans keren?... Mijn bezweren is te moe
dat het de laatste reize om uwe liefde doe.
- Misschien, misschien?...…
Rembrandt's passie
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
832 in het koninklijke blauw en roodgeel en goud,
toont zich Oktober, stille maand van de herfst,
voorzichtig glurend langs bronsgroene bladeren,
traag en verstild tekent het silhouet van
een ijle vlucht kraanvogels zich af, je hoort
ze hoog en ver roepen, langs het pastelblauw
van deze vroege, ja bijna droeve avondlucht;
mijn vriend, de Noordenwind…
Laatste zucht
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
2.481 Een laatste berichtje aan een vriend
Een briefje voor mijn vinder
Hebben we dit verdiend
Is mijn ziel straks als een vlinder
Het laatste maal met familie
Straks voor altijd verdwenen
Nu de laatste keer dat ik ze zie
Een laatste liefdevolle blik voor diegenen
De witte kolk komt dichterbij
Geen weg meer te vluchten
Geen beweging…
Onweer
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
810 Er is geen houden
aan de vlucht van vele bliksemschichten
Zij striemen, geselen en verlichten
nog voor de woeste wolken bulderen
maar toch weer stiller worden na een tijd
als regen verzacht de zon heeft bevrijd…
vlinderen bij zee
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
934 Rechtstreeks van onder moeders’ rokken
lang geleden naar Neuchatel geëmigreerd
had een spetter hem fris en onverveerd
naar zijn thuisland terug weten lokken
Vluchten vertelt hij me op een Amsterdams terras
moest om dienstplicht te Papoea in de tropen
en celstraf voor vaandelvlucht te ontlopen,
toen al zeker dat na Luns tijd voor verjaring…
Op weg naar vrede
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
1.020 Miljoenen mensen slaan weer op de vlucht.
Waar blijft de tijd? Die heelt toch alle wonden?
Dat mensen arm zijn, laat de rijken koud.
Oneerlijk is het aardse slijk verdeeld.
Het mensdom is wellicht een scheppingsfout.
Toch komt de tijd, dat alles prachtig bloeit.
Op aarde zijn de wonden dan geheeld:
de mensheid heeft zichzelve uitgeroeid.…
Donkerharig opent zich
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
754 openend richten
geven al hun eerste geur
verlicht in zilveren nevels
bedauwd met druppels goud
hangen roerloos in de struiken
liefelijk ingepakt de dodelijke fuiken
de trekdraad trilt en zwiept venijn
het donkerharig opent zich versnelt
en holt met vele poten langs de lijn
als of zijn prooi hem heeft besteld
een zwarte vlieg in eerste vlucht…
Noach
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.078 Ook zij slaan en trekken
bangelijk op de vlucht.
Droombeeld. Wordt zacht versperd, kordaat afgeblokt.
In de schuimende muur staat mergzacht
‘vrieskou’ gekalligrafeerd. Hij nadert,
slurpt de glazige zon aan diggelen.
Alles lijkt nu regengetint. Slapeloze wind
sleurt slapmeedogenloze waarschuwing mee.…
Dichtersvondeling
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
1.009 ziel te vondeling leggen
waarbij het gesproken woord
hem onbemind doch wel bekend
geen aantrekking op hem uitoefent
vanwege voorbij zodra geschapen
zoekt hij liever de eeuwigheid
waar geen ontkenning mogelijk
hem ooit terug doet keren van
wat zo gul werd neergeschreven
in de miskenning van zijn vrucht
erkent hij zijn dagelijkse vlucht…
Dit is mijn dag
gedicht
3.3 met 25 stemmen
14.536 Ik kon niet vluchten, ik was geen Tsjwang Tse
die had gedroomd dat hij een vlinder was
en zich bij ochtendlicht afvroeg of hij,
Tsjwang Tse, gedroomd had een vlinder te zijn
of dat de vlinder droomde als Tsjwang Tse
te ontwaken, nee, ik was een mens,
een taai skelet met tweeëndertig tanden,
twee handen en een tragisch intellect
dat met…
Wijnrood
gedicht
3.4 met 20 stemmen
12.478 De rust tijdens de vlucht. Ik drink wijnrode
lippen van minnaressen met wangen hectisch
nog van de tocht door de stad; ik brand me
aan glazen warm al van blos en mondafdruk.
Langs de trambaan, richel van smalle spiegels,
daar woon ik. Want wist ik niet waar ik woonde?…
Bij de kerk
poëzie
3.4 met 23 stemmen
5.874 Daarboven mij drijft een wolk
In de blauwe morgenlucht,
Beneê gaat het vlindervolk
In een wapperende vlucht,
De mensen zijn naar de kerk -
Wat is de morgen weer rijk!
Ik denk aan een heel mooi werk:
Een Maria van Van Eyck.
Wat was het toen innig rein,
Toen elk nog wat lieflijks deed -!…
Vluchteling
netgedicht
3.4 met 320 stemmen
66.320 Kleine witte duif
vertel me wat je ziet
tijdens de lange vluchten
wanneer je drijvend op de wind
de weg naar ‘t nest zo feilloos vindt
langs blauwe of bewolkte luchten
Kleine witte duif
je hart is vol verdriet
ik lees de droefheid in je ogen
waar de onrust schemert; vaag
je vleugelslagen worden traag
het weten heeft je moe gevlogen
Kleine…
bekoring
netgedicht
1.9 met 7 stemmen
1.815 schaamte kou en droefheid
trekken op en vluchten vogels
gonzend in het grote donker boven ons
woensdag 6 februari 2002
zonneleen de episoden van amos 68…
Vogelpest
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
748 onzichtbare hand
Treurden wij samen
boven het uitgestrekte
nu zo lege land
We hielden noordoost aan
zoals onze ouders
en ontelbaar anderen vorig jaar
We kenden de dreiging
waar het einde loerde
en ontweken het gevaar
In de weidsheid
van de horizon
was alleen de blauwe lucht
Niets dat bewoog
riep of snaterde
alleen wij op de vlucht…
Nog eens een sonnet
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
585 Dat vers zou moeten zingen in de morgen,
door niets zich laten storen in zijn vlucht;
maar ja, volwassenen zijn vol van zorgen
en zien vaak niet het blauwe van de lucht.…
Najaarstrek
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
892 devies
bij zo’n vrolijk stemmende betuiging
een verwarmende trek naar het zuiden
om drukbezette terrassen te beproeven
zonder jassen in volle zon te vertoeven
en het carillon op ‘t Vrijthof horen luiden
nu de wind uit het oosten hoogtij viert
zijn zelfs de meest doorgewinterde snavels
met opvallend kleurig herfstblad versierd
vogels vluchten…
Ooit.
hartenkreet
4.0 met 39 stemmen
4.510 Huiselijk geweld; nergens kan ik heen
vastgeketend aan jou, afhankelijk verklaard
Vrijheid ontnomen, de deur is op slot
Eenzaam wacht ik op de vrijheid die ooit zal komen,
eens zul je vergeten mij op te sluiten, en dan ren ik,
dan vlucht ik
Nergens kan ik heen, zonder vrienden…
Alles heb je mij ontnomen
zelfs mijn vertrouwen, liefhebben…