Netgedichten over psychologie

Het eiland – emotie - ligt in herinnering van liefde uitgestrekt in zoete dooi de geest laat zich niet door onzekerheden temmen al klinken woorden zielig mooi een trefzekere soevereiniteit heeft opnieuw aan kracht gewonnen onder de winterzon van zwijgen de weg naar thuis is weer begaanbaar.…

in 't holst van de nacht trekt zij laag over laag aan om zich te beschermen tegen muiszacht opent zij de ingang waar hongerige ogen angstvallig zoeken naar de maan die daar staat het bergpad verlicht dat zij betreden zal om zo boven op de top zichzelf te bevrijden van…

het huis waarin ik wilde wonen was klein zo klein als het in een sprookje kan zijn van binnen oogde het nog groter dan een paleis ik hoefde er niets te verzinnen, alsof alles, ieder laagje een onderdeel van me was, rechts- of linksgewonden vage dagen of een tragisch hopen sliepen in vrede en liefhebben hechtte zich aan eenheid, het hart…

iedere dag reinig ik mijn lichaam met zeep ik schrob mijn huid van wit naar roze naar rood tot haast bloedens toe tot ik niets meer dan water hoor ik draai me weg van de nacht en van al dat sterven waarmee ik leef mijn ziel wil aaien, waaien, zwaaien, schuimen naar zee naar duinrozen die ik kan neerschrijven alsof…

ineengedoken zit ze daar grijsheid te vroeg ingetreden ze lijkt haast versteend dromen bruut ontnomen nu de zon is zwart gekleurd vallen harten uit de bomen hangen schommels roerloos zij verstommen evenals ijle stemmen die roepen in de wind…

het is zo'n ding waar je nooit zeker van bent dat nooit zeker kan zijn het dwaalt langs straten, overdag of in de late avond het schurkt tegen een boom zoals een hond die vlooien heeft en smeekt om gestreeld te worden het bewierookt boeken over de ondergang; grijze kleding en een doorstreepte hemel het kruipt onder kaarslicht omdat…

nu is het mooi geweest als as in de wind verdwenen kus mij liefelijk zoals jij speelt met snaren neem mij mee neem mij mee ik wacht een dag in levenslang patroon ik smacht naar leven van de lust zo is mijn bron…

de toekomst gesloten van dit oude uur waarin de avond zich niet hoeden laat ik faal opnieuw, twee of driemaal rond mijn ogen, trek een kring van mist rond een lege stoel en leg mijn oor te luisteren op mezelf in dit tijdelijk, papieren huis; de blik gedwongen, zo dichtbij…

Echtheid verkleurd rituelen verscherpen afstand langzaam groter meer vergeetmenietjes roepend in woestijn monologen in cirkels groeit liefde intenser onzichtbare rouw kleurt de wereld kleiner…

Hoe vaak heb ik Al niet geprobeerd Om het diepste In jou te bereiken Om telkens weer Te constateren dat Het de bevroren Ondergrond in jou Is die mij dat belet…

wakker worden in een wereld die niet de mijne blijkt te zijn tracht ik al het wit uit mijn ogen te wrijven doch zonder geluk op de vlucht slaand voor hetgeen aan mijn voeten ligt ren ik zo hard ik kan naar hoger gelezen gebieden die eerder nog onontgonnen leken zijn nu bereikbaar voor hen die al langer van de letteren waren maar nu duidelijk…

in gemeten passen ligt het geluid van het verleden ik leg ze tussen jou en mij, ’t gehuil bleef in de afstand bewaard en nu ik te oud voor toekomst word duidelijk en doodstil vraag je of ik mezelf wil verlaten; de duur onuitgeschreven maar wil je mij dan vasthouden nog voor de winter verminkt het leven of dat wat als zodanig klinkt…

de maan spiegelt een reis in gedachten ongrijpbaar voor de stille dromer een buik vol gevoel flarden van eenzaamheid en een duif onderstreept het verhaal in vogelvlucht een slaapliedje voor de bomen die het landschap omarmen als een warme deken een nachtkus voor het laatste woord…

zonlicht streelt liefdevol door mijn haar en ik sluit mijn ogen prachtige beelden verschijnen op mijn netvlies uit tijden die leken vervlogen de twinkeling op jouw gezicht hongerig probeer ik je te vinden door de werkelijkheid bedrogen…

Jouw angst heeft plaats gemaakt voor leegte het schilderij van de dood is veranderd in een witte bloem de armoede van jouw faalangst heeft je vacuüm gezogen alles wat er over is zweeft in de kleinte van een droom.…

De zee is ruw en met gesloten ogen stromen woorden op het koude strand. Open de sluizen van de hemel, vul wat leeg is en zo mat. Geef woorden zo zacht dat het hart slechts trilt, zoals een zuchtje wind doet met een blad. Zonder het dodelijk weten waren we tijdloos jong. Is er een reden, waarom ons gebroken hart begint te huilen?…

ontwaakt telkens weer de roos, bovenop het gebundeld verdriet, of is het de spiegel, gekarteld door vrees, die zich een illusie verbeeldt in een ontoegankelijke ochtend en als het dan toch tederheid zou zijn al was het maar voor een poos, waar ben ik dan gebleven in het hart van een bruidstenen winter die pronkt met bloemen als een desolaat…

De visser vist geheimen uit de zee toch is de spoeling dun want alleen de mooiste neemt hij mee De bakker ziet zijn kans schoon om zijn vleugels op te leuken want hij zegt altijd: gewoon is maar gewoon De koster schildert wolken van weleer zijdelings hangend aan de kerktoren smaken zij alleen maar naar meer De barmeid borduurt in de lucht…

De eenzame stilte die jij in mijn ziel wilt ontroeren ademt in mijn twijfel als hoogste noot van heimweelied de wind neemt misschien geluiden mee, fluisterende beelden, die nooit zwijgen uit wanhoop, toen je wegging in de boot zonk de moed mij in de schoenen ik weet nog steeds niet wat te doen, bij de notaris die mijn testament reclameert…

Ik veeg de kleuren uit je gezicht blader wat grijs door je haren lekt geschiedenis weg uit mijn pen zo vliegen woorden de wereld rond die niet van mij blijken te zijn maar als gestolen waren opgegeven bevestigt roze rood haar zonnige zelf wat me wijselijk doet besluiten een andere toon te neuriën…

Deinend op de golven Van redeloos verstand, Opgestuwd door brekers Van onbeheersbare emotie Dwingt mijn brein mij Om rustiger te gaan wonen In mijzelf - om te voorkomen Dat ik roemloos ten onder ga Aan de vele offers die Gebracht zijn in de tijd…

ik breek de doorns van de rozen zet ze een voor een in de vaas die omgekeerd op 't aanrecht staat het water laat ik weglopen in de hoek van vergetelheid waar vragen tevergeefs wachten op antwoord die al even gelee aan de waslijn te drogen waren gehangen…

gister herleeft in elke dag met telkens de vraag of ik ooit eens “morgen” als zuiver beleven mag iedere keer opnieuw plak ik de verscheurde krant om te zien of oud nieuws eens zal verjaren of het verleden een keer verzandt al was het maar dat zwarte inkt in een grijze tint op zou klaren als ik op mijn kussen de ogen…

Haal ze maar weg, de muizenissen grote, kleine gebeurtenissen in de nacht hoe ze het humeur soms droef ontstemden pogingen die je deed, op eigen kracht je zag niets in de kleuren waarmee werkelijkheid schetste een wereld die in arm en rijk werd verdeeld je kwam nooit achter de deuren waarmee het geloof je vaak kwetste leegte bleef stil,…

Aan elke traptree die ik achterlaat geef ik mijn zorgen en verdriet en til mezelf naar een hoger plan bijna ontstijg ik mezelf maar aard met beide voeten op de grond het uitzicht wordt er beter op nu ik mij ontdoe van alle last en grijp de vrijheid met al mijn zijn…

Eigenlijk wilde ik Richting uitgang Maar werd door een Onzichtbare persoon (die over het leven ging, zei hij) Tegengehouden omdat Ik wel de weg, maar Nog niet het leven Had afgelegd…

Als vergeten golven zindert elke aanraking na-ebbend in vloed van zachte pijnen. Terwijl vervaalde beelden in lege oude versleten kleuren van verleden het nu achterhalen en de adem van toen als een rauwe zoute wind het heden van zijn illusies ont-vilt. Nog slechts schor en zacht gefluister van stil gemis om wat nooit gevonden werd…

vaarwel, zei ik tegen de stilte van enkel houden van kan ik niet leven ik ben genoodzaakt om terug te gaan naar het overleven en de stilte antwoordde: zoek niet langer meer; keer niet om naar de uitgedroogde weg, loop naar me toe al is de steen nog zo koud, je vindt me eeuwig binnenin de nacht zal met je meegaan en zo droegen de dagen;…

onweer klettert gegrepen door onbegrip wakkert het een intense boosheid aan die diep verklonken zit binnenin, veilig weggeborgen totdat een zeker iemand gehuld in schimmen zich uit de voeten maakt hij had beter moeten weten of dichtte zij hem echt te veel wijsheid toe…

Broos ligt het hart in harde woorden gebet Het oog breekt het blinde licht tussen twee schaduwende gestalten Dan, wanneer de spanning uiteenspat zwijgt de ruimte de stilte dood Er sterft een droom... een toekomst samen, nogmaals in de handen van deze tere geest Al wat leefde tussen hen is vermomming Is de gedeelde discrepantie Een vacuüm…