837 resultaten.
Maskers
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
543 Maskers
Bedekt, bedrukt
de uitdrukking afgelegd
gevormd voor het gelaat
van klei, hout
of andere creatie
met open mond en
holle ogen,
zonder jij of ik relatie.
Vermomming geborgen
een laag op het gezicht
herbergt,
via ogen door gangen
de ware gezindheid;
achter een muur
van onherkenbaarheid
huist de ware identiteit.…
Het kleine
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
465 Lange straten in mist gehuld
met sombere gestalten
zwijgend gelaten doods
diep in hun jas gedoken
en ogen bedekt met donker glas
daar tussenin een kleine snaak
vol leven lach en warmte
een zang uit volle borst
glanzend licht in zijn ogen
een straat die met zonlicht vulde.…
Op een blanco vel
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
568 zacht vallen vlokken
haken in elkaar
tot dromende gedachten
die woorden verwachten
uit de onuitspreekbare
taal van stilte en rust
maar vlaagjes wind
verwaaien al de
ijle tonen van kristal
wit danst fel
een eigen symfonie
in bedekte klanken licht
tot een schitterend
winters vergezicht
op een blanco vel…
In speels laveren
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
496 het dwarrelt
naar omlaag
jacht en jaagt
in speels laveren
ook de wind
lijkt snel te leren
hoe zij de kristallen
flonkerend kan draperen
de horizon verdwijnt
geluid dempt uit respect
voor de snelheid
waarmee wit alles bedekt
de aarde
licht weer op
na een donker herfstig leven
rust zij onder winters zachte deken…
MEI 2014
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
583 Koolzaad, lijnzaad, fluitekruid
De meimaand is begonnen
Een kind loopt met ballonnen
Een V- vlucht schreeuwt het uit
Koolzaad, lijnzaad, fluitekruid
Het bloed raakt niet geronnen
Er bulderen kanonnen
De mens heeft het verbruid
Het goddelijke wezen
In hem is hij vergeten
Dat wordt bedekt met ruis
Hem wordt de les gelezen
Door wijzen…
Gaia's heling
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
412 mijn wandeling met de ongeziene
voerde mij naar een stilteplek
een verenkleed van oude pijn
bedekte mij als grauwe as
er was een kabbelend ven
omringd met kaal struweel
ik liep het koude water in
verliet het naakt en schoon
een aarzelende zonnestraal
droogde mij behoedzaam
ik kleedde mij met zacht groen mos
dat hart en lijf beschermt…
Sneeuw
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
570 is vandaag
als stilgevallen
Geen grote aantallen
auto's, geen motorlawaai
alleen kinderstemmen
die een glijbaan maken
winters genoegen
de zinnen verzet
louter sneeuw
dat
wil kraken
De wereld
is vandaag
bedekt met vrede
Oorlog, strijd en ruzie
een dag lang
ver van m'n bed.…
Verwaaiende gedachtes
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
403 Tijdens de laatste hondenronde
onder een bedekte sterrenhemel,
sloffend door het natte gras;
over water als de wind er is,
in de winter als je sneeuw vindt
in jouw vlindervriendelijke achtertuin;
tegen het indutten aan,
gezeten op een plek in jouw leven
met diffuse focus op een oppervlak.…
HET IS TIJD
netgedicht
3.2 met 18 stemmen
3.150 het grijze ledikant verbleekt
twee ogen turen van verleden
vragen niets dan stervend keren
van de tijd
tijd, verloochent tijd;
bedekt het gaan van ‘t leven
ontbindt verdoken onder dekens
eenzaamheid
het blanke ledikant verstijft
tien ogen turen van verlaten
zeggen niets dan lekkend staren
naar de tijd…
HERINNERINGEN
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
789 Stapels foto's uit een ver verleden
Iets tastbaars in het heden
Een foto van een prachtig strand
De kinderen spelend in het zand
Aan de achterkant, de inkt verbleekt,
in zijn vrouw haar prachtige hand,
een beschrijving van het land
Dan een foto van haar graf
Van de vrouw die hem
haar beste krachten gaf
Zacht streelde hij met handen
bedekt…
afscheid in februari
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
2.011 jouw ogen als sterren
in die helder koude dagen
toen de storm was geweken
restten slechts mijn vragen
jouw stem fluisterend
hoog in kale bomen
woorden zochten houvast
een antwoord wou niet komen
jouw handen bedekten
de sneeuw zacht en zoet
onder lage luchten
was ons afscheid toen voorgoed…
Rozenschrift
netgedicht
4.9 met 8 stemmen
657 jij zag hoe mijn jurk versmalde
samen met het uitzicht van
een zwart omrande boord
ik keek naar rood gekraste ogen
kleedde me met schaduwen en
verborg zo mijn magere lijf
bloemen waren er in overvloed
die dag dat ik mijn mond bedekte
met een marmeren rozenblad
jij hebt me begraven gezien
toen alles zwijgend werd en
ik het liefhebben…
De kracht van water
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
980 Zo zorgvuldig met
Bloedend vaderhart
Verstopt op een
Onderaardse plek
Die met infra-rood
Niet te vinden was
Handen bedekt met het
Bloed van intens verdriet
Levend in de gedachte
Hier vinden zij ze niet
Brengt de overvloedige regen
Van het moment een waterstroom
Op gang die het laat gebeuren,
Die als enige de kracht heeft wat…
Treurig tooi
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
518 Grauwe luchten over het land,
Straten bedekt met vallend blad,
Natuur stervend in treurig tooi
Van rotbruin, schimmelgrijs.
Je dagen worden korter,
Maar duren steeds te lang,
Slepen zich droevig voort
In mist van nevelige gedachten.
Het lichtfeest, de ommekeer,
Verborgen door jouw luchten
Schim aan de horizon.
Nog dagen te gaan .…
Mediteren
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
568 Bedekt door passie
voelt de deken van satijn
als de zomernacht
die de herinnering leidt
wat sierlijk is ingelijst.
Transparant verlicht
op de nachtkast naast het bed
is de droom tastbaar
met glinstering in het oog
bedwelmt door geur van jasmijn.…
Passie
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
485 goede vrijdag
de klokken zijn naar Rome
het is stil in de sacristie
het kruis is bedekt
dat van het misdienaartje niet
pasen
de klokken zijn terug uit Rome
met eieren van chocolade
de kinderen zijn jolig
het misdienaartje heeft verdriet
beloken en gebroken
de klokkenluider mocht niet mee naar Rome
er zou gebeden worden
en vergiffenis…
Winter Haiku
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
622 Opeens is er sneeuw
Vertraging op de wegen
Slow motion verkeer
Een witte deken
Bedekt het vertrouwde beeld
Een nieuw perspectief
Een sprookje begint
De ijskristallen helen
Natuur alchemie
Een winter wonder
Moeder Aarde transformeert
Al wat was wordt nieuw
Het oude vergaat
Voedsel voor wat komen mag
Het nieuwe ontkiemt…
stenen in de wind
netgedicht
4.2 met 22 stemmen
781 je sprak glorie
en maakte de wereld onsterfelijk
maar veel is vreemd
in voorbijgaan
op het laatst
viel regen als rood fluweel
op tongen gedragen zonder stem
ik zal je huilen
om elk onwennig woord
telkens de dood jouw gezicht bedekt
en rouw de stoelen vereenzaamt
robijnen zijn slechts stenen
op lippen stil
en lege kamers…
Aankomst in IJmuiden
netgedicht
3.5 met 19 stemmen
947 zachte wolkensluimering
bedekt kuis de weg naar huis
klotsend kabbelt water
schemerdonker langs de kajuit
De storm ligt nu te rusten
het land doemt duister op
een toren boort haar gaten
doorlichtend tullen regenwolken
De kade is slechts hoorbaar
verborgen in haar waas
van witte schaduwplekken
de dag verstopt haar komst…
Houten vissen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
670 De ochtendzon strijkt met lange stoelpootschaduwen
langs de witte bak van de visafslag met rode opdruk
GEM.VISMIJN
VLISSINGEN
waarin gekloofd haardhout is opgestapeld
naast de bak zit Siep zich op te warmen
en uit te kijken over het berijpte gras
waarmee onze vallei bedekt is, groene
zee waarin de houten vissen groeien…
ijsvlinders
netgedicht
4.6 met 22 stemmen
1.214 aan de zuidzijde
van een heuvel tast de aarde
een vreemde stilte af
draagstenen worden met koude bedekt
de avond, roerloos
wanneer ik kleine keien laat vallen
op de geslotenheid van je graf
met blinde handen
breekt de dood mijn winterschreeuw
ruw en ongekend
en zo komt de nacht
met niets meer dan dit
slechts wolken boven je naam…
Thuishaven
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
795 Schuchter bedekt zij de bakens,
overbrugt de vrije jaren zo.
Legt met het lichaam de havens
open, strekt door de schrille echo
van het lied dat speelt op de kim
een hand naar het schip wat niet aanmeert.
De tornado neemt gradatim
de stand aan van het flinke schip, veert
het hoger en hoger op zee.…
Hij zucht de laatste adem
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
572 De oude boom buigt zich nog eenmaal
diep voor de aanzwellende wind
wolkenmassa’s hollen gezwind
grauw aan hem voorbij
Gefluit hoorbaar ver gedragen
een verschrikkelijk scheuren is zijn lot
geknikt en gespleten tot het bod
de ziel gebroken
Jaren van rotting
weelderig bedekt met zwammen
de kale boomstammen
het nieuw leven proces…
Winternacht
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
1.116 Het zwarte kleed bedekt nu al
wat slaapt en als een fluistering
komt van heel ver weg de wind.
Ademloos ben ik weer dat kind.
Wat rest is de verwondering
dat op dit zo late uur, ik even
één mocht zijn met de natuur.
Deze winterdag, om middernacht.…
In Tragedie
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
490 In een wereld die nooit eindigt
Waar het eind begin in de rug kijkt
Stroomt een rivier van tranen
Daar huizen de verstoorde liefdes
In het land van sombere wolken
Het zonlicht zich zelden laat zien
Waar de liefde is bedekt met magma
Waaraan de cupido zich schroeit
In die wereld doolt de hoop
Eindeloos zoekend naar die ene…
De val
gedicht
2.4 met 18 stemmen
6.280 De avond valt
over de Jordaan
De avond
valt heel langzaam
Langzaam slokt hij
al het licht op
langzaam slokt hij
de gelukkige dag op
Al gauw bedekt hij
onze versleten ogen
die de hele dag
open zijn gebleven
Het is nacht
in de Jordaan
kleine geluiden
duister geluk
Vreemde verveling
-----------------------------------
uit:…
In een pikante styling
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
886 door een overvloed
aan zon
zijn de kleren uitgegaan
het wit
staat aangedaan
onwennig in het volle licht
niet bloot
maar in bedekte termen
zijn borst en schoot verhuld
opgeleukt
in een pikante styling
lacht het laatste restje deugd
zand schuurt met textiel
de tere rode huid en eindelijk
gaat ook het één na laatste bolwerk uit…
Herfstblues
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
544 Herfstdraden dragen druppels
tussen zon
en schemerluchten
ademen voetstappen
op het zachte pad
bedekt met kleurrijk sterfte
zij draagt het leven op
aan de geboorte
van een nieuwe tijd
fluisterend stil komt de natuur
tot een grijze rust
stil maar wereld
er ligt hoop
in elk gestorven blad
dat heimelijk de aarde kust…
Een beetje sterven?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
476 Een beetje stervend
zie ik vanuit ’t raam
druilige regen
bedekte hemel met
wolken somber grauw
glimmend natte straten
een beetje stervend
mis ik bloemengeur
en heldere horizon
aan ’t einde van de dag
breken toch de wolken
zodat ik in laatste zonlicht
niet meer hoef te sterven
maar toch nog leven mag.…
een teen en toen een been
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
779 je voelde me
met eerst een teen
en toen je been
ik warmde zacht je huid
je gleed in mij
het schuim bedekte
even wat zich
later voor mij strekte
ik sluit je in en
kom op plaatsen
die te klein
voor vingers zijn
ik kietel je
gewoon uit gein
omdat ik zo
dichtbij mag zijn
soms stroom ik
even in je en verlaat
je weer met pijn…