5945 resultaten.
Overspannen.
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.051 Het is schemerig
stil en koud
op de heide waar
een eenzame berk
buigt in
de straffe noordenwind
bladeren dalen neer op de grond
richt mijn hoofd op en
zie in de verte een vrouw lopen
met een kind
flitsen voor mijn ogen
licht en donker
spookt weer in mijn hoofd dat
nu wat zwaar weegt
gedachten slierten en
vreemde beelden…
Natuur, zo zacht
poëzie
5.0 met 2 stemmen
965 gij dekt mij in de koude warm.
O! lei mij door 't oneffen land
gelijk een kind aan 's moeders hand?…
Zachtjes klingelen de ijspegels
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
435 Koud schuurt de wind voorbij
een ijsbreker die door het pakijs
snijdt. Ver onder de min vecht
de mens een ongelijke strijd.
Ver van huis in een rechte lijn
door het krakende ijs;
fluit een ijzige wind een ontheemde
wijs. Omhullen de ijspegels in
zachte klanken, de gebeden van
de ijsbrekers die voor hun behouden
doortocht danken.…
Een hartslag verwijderd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
540 Een zomerliefde, die warmt met
de koude; tintelend verlangen
naar wat luchtkastelen bouwden.
Van hart naar longen trekt het bloed
nieuw zuurstof aan. Vanuit de boezems
klept het leven ook kamerrijk een nieuwe
richting aan.
Een omloop van bloed zo hartgrondig
gestuwd; houdt een gevoel in leven
dat nimmer luwt.…
Boom
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
548 Rommelen in de marge heet mijn
bestaan
Ik weet het nodige maar doch vooral
onnodig
Waarom niet ontdoen van die veel
te zware mantel, aangeschaft omdat
koude leek
Verkoop hem, zet hem in de etalage,
te kijk voor de lichten van aard
Zij zullen vinden wellicht een sprank
mededogen, welk ze ontberen
Een teveel aan last kan mij doen…
Besef van uw spiegelbeeld
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
543 Uw spiegelbeeld vloeit in mijn reflectie
die ik meedraag met een vlek in mijn schaduw
de koude rilling als van de zonsverduistering.
Die eclips geeft mij het besef wie u eigenlijk was
zonder dat wij ooit de handen hebben geschud
geeft deze kille bries het gevoel van zuivering.…
Aan de hand
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
660 Je komt
uit 'n ander land
je bent
gevlucht uit je eigen land
Voor oorlog
twist
voor 't braken
van schiettuig
gevlucht aan de hand
van je ouders
op hun schouder
in hun armen
Je kon jezelf
aan hen warmen
door koude nachten
kille morgen....…
Zelfreflexie
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
496 mensenmassa
zag ik de pijn in je ogen
van niet gehuilde tranen
zag dat jij je eigen handen vasthield
omdat er niemand was om ze te warmen
die luisterde naar je verdriet
jouw eenzaamheid te delen
ik zag je mond glimlachen
voelde dat je hart huilde
en bang was voor de nieuwe nacht
zoals alle andere alleen doorgebracht
greep ik je koude…
weer zwaar weer
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
513 dit land van sloten en dijken
is in één ding kampioen
oeverloos over het weer zeiken
en dat in elk seizoen
het is te heet of het is te koud
echt tevreden zijn er weinig
te veel wind of te benauwd
bijna iedereen is chagrijnig
nu komt er weer een zware storm
zo is het ons gegeven
we zijn hier niet in Benidorm
en moeten er maar mee leven…
enige houtopstanden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
430 vooral op momenten
die tussen wal en schip
vallen en verdrinken
in koud havenwater, meestal
troebel zoals toegeschreven
aan uren zonder vaste verblijfplaats
maar ook aan alles wat tijdloos is
en binnen kaders relevant
koop nu een pond suiker
nog gauw even voor de winkel sluit
om dorst aan te lengen en later
niet om zoete thee verlegen…
koolmees vetpot
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
530 wit de wereld toverend
valt sneeuw gestaag
over tuin en terras
een dekbed vormend
voor het raam achter glas
de koude neerslag schuilend
kijkt groen en geel gejast
als bedelt hij de koolmees
staand zijn kopje scheef
kralen mij vragende oogjes
waar toch is die vetpot
die gisteren nog hier stond
als later weer verdreven
koning winter…
Ijsbloemvlinder
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
509 ik heb vandaag mijn
eerste ijsbloemvlinder gezien
als feniks de warmte ontstegen
hij zat in lichtrood ontwaken
op de grens tussen dood en
nog iets van dit leven maken
uit kristallen groeiden zijn
vleugels schoksgewijs in het
adembenemend koude verblijf
door een opgaande zon
kleurde ijs in het brekende
licht tot een feeëriek gezicht…
Als escape
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
525 jij weet
stromen lucht
te laten dromen
als een spelend orkest
in de kleine
bewegingen van je handen
meng je warm en koud tot
contrast dat jeugdig houdt
preluderend en
activerend tot een
atmosferische flow
met hotspots a gogo
horizon verwijdend
zal de impact zijn van
het nieuwe heelal dat
zal stromen naar overal
waar dromen…
Als bescherming
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
552 zijn
de kleine hint
een zacht begeleiden
het geluid dat
niet is te vermijden
in opmerkzaamheid
er is nooit
de discussie
van eigenheid
wij delen dit bestaan
waar wij ook gaan
zonder interventie
kruip ik onder
zachte vleugels
als bescherming
tegen angst en pijn
dek me toe
met je warme
aanwezigheid als
wereld tegendraads
en koud…
Enveloppe
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
614 en het is de merel die mij
met het begin van een klaaglied
heel even al zingend troosten wil
en laat mij dan alleen met mijn verdriet
en toen werd het rondom mij
kil en koud en doodstil…
Scholen vis
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
437 ik dreef
op een zee van
geschreven woorden
de aflandige wind
opende een blanco
a-vieren strand
daarboven de zon
vol ludieke ideeën
in zomerstand
ik lachte om de
creativiteit van
koud watervrees
na deze eb ben ik
gaan springvloeden met
gouden grepen uit het goede
wij stormden buien
voorbij in een
extreem calamiteiten tij…
Affectief gemis
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
467 afstand markeert
tussen warm bloed en
kille stille zakelijkheid
transparant
maar nog altijd
oorzaak nummer een
van dodelijke kramp
door affectief gemis
bijna onder handbereik
maar de groepen zijn hun
leiders van vroeger kwijt
het is de explosie
uit jouw blik die in
vuur en geluid aanslaat
op ieders ik waar
bloed warm mengt
het koude…
vormen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
523 hoe vormen zich
passen in willekeur
tot grillige hoekige
fragiele fundamentele
aforismen verlijdt
het heden naar de
bouwers van de
eerste op maat
gesneden steden
zowaar is geen stad
aan mij gelegen, ‘ k ben
een stakker en schoof me
buiten plicht en
vreedzaam denken
het cillicium wurgt me in
een tot koud geregen
aanhoudende greep…
Vitamientje
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
567 Mijn perzikje, mijn peertje
Ik lust jou keer op keertje
In jou zet ik mijn tanden graag
Omdat ik jou enorm behaag
Meloentje, mandarijntje
Nee heus het is geen geintje:
Ik lust je zuur, ik lust je zoet
Je smaakt me altijd evengoed
Mijn braampje, mijn banaantje
Jij betert mijn bestaantje
Ben jij op warm' of koude grond
Het water loopt…
Vitamine-gewicht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
440 Het vlakke strand
voorland
van het vlakke land
met daartussen
de duinen
tientallen meters hoog
ze houden ons droog
doen onze dorst lessen,
onze honger naar natuur met
‘t weer: onbewolkt, zon of
bewolkt, koud en guur
die elementen zijn als
vitamines voor ons leven
ik schrijf dit zittend op ’t strand
wacht tot de zon
daalt ver achter…
De biologische vijver
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
506 De visjes bleven in de koude vijver.
De dichter bleef bij de hete kachel.
Hij had warme, biologische soep,
waarin al wat leeft ontstond,
en droge kleren nodig!…
De laatste lentebloemen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
396 ik zag je de laatste
lentebloemen plukken
uit de zomerwei
volle pluizenbollen
blies je nog leeg in
een lange ademtocht
toch speelden er
vleugjes nostalgie in
de lach die je achterliet
hoe koude wind de
bloei vertraagde en er nog
een schitterend palet van maakte
waar veilig geborgen
de knoppen voor de zomer
zich klaar maakten…
Verdwaal in taal
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
423 Hij reed me naar zee
Ik maak kleine passen
op blote voeten
Kleine passen in het koude
zand, ik doe mijn best
Ik ga niet liggen
De tenen van mijn voeten
komen mij tegemoet
Naast zijn stappen
We hebben dit vaker gedaan
vroeger, niets aan de hand
Altijd waaide de wind
zout in mijn haren
schuim in mijn woorden
die verstoppertje spelen…
De nachten.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
538 Met mijn arendsoog monster ik je lichaam
dat uitgezakt is en gebruikt,
nu nog koud en verlaten op het koedek
maar later brandend zal behagen
wanneer de poolnacht komt belagen.
Ik omarm de sombere bomen
in je droeve tuinen.
Kus me nu, er zijn vuren aangelegd,
de nachten zullen vredig zijn.…
Het vliedende uur
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
528 Het holt ons reeds vooruit,
kon niet wachten,
richting zomer
en zomerse gedachten
wanneer de zon, pas laat,
haar ogen sluit
De zomer,
met altijd te weinig uren
waarin wij,
in zwoele zomernachten,
diep elkaar in d'ogen turen
En dan, verstild,
staat het uur te wachten
op ons
wanneer het in de koude winternachten
weer stil en ongemerkt…
Amazone
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
485 over overvloed
in regentijd
over schaarste
en de droge tijd
De rivier als levensader
waar ook jij zal baden
jagen
waar vrouwen pannen schuren
zand als zeep
totdat ze glanzen
als je moeders luide lach
Ook vannacht zal ik je dragen
in een wereld van twee talen
ik zal je wiegen tot je droomt
Over schaatsen op de grachten
Het is koud…
Extatisch genieten
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
453 het vuur
in je ogen
brandde
toen ik
mijn koude
handen
met witte
vingers aan
jou liet zien
in liefdespatroon
dansten rood-
oranje vlammen
hun warmte
en altijd als
wij samen
waren begon
het hete bloed
te circuleren
nog steeds
werden wij
overvallen door
deze intussen
bijna berekenbare
acties en ons
verlegen lachen
had zo…
Wintervirus
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
427 Tijd kan versnellen, stilstaan, kruipen
Dat merkt zij goed in januari
Haar lijf lijkt wel een Kalahari
Zweet blijft uit klier en porie druipen
Ook haar kon het te pakken krijgen
Het zonlicht wordt niet toegelaten
De regen teistert tuin en straten
Zij ligt te kreunen, kuchen,, hijgen
Het nieuwe jaar is slecht begonnen
Zo nat en koud…
Anoniem stationnetje
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
407 zonder kaartje
de trein gepakt
hij stond voor
ons op wacht
vertrok meteen
na de fluit
reed snel het
anoniem
stationnetje uit
nog tikken de
wielen hun
maatschappelijk
verbonden cadans
de rode draad
gleed door
onze handen naar
een griezelig stil
rangeerterrein
tot onze gillen
schrokken van
het zwart van
de nacht die
koud…
Imbolc II
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
529 schapen, de Aarde zelf
wil baren, leven schenken,
melk laten vloeien;
Barden dichten en bezingen
luchtig het leven, de liefde,
sensueel geurende bloemknoppen
die kleurrijk ontluiken;
Smeden smeden ploegen,
timmerlui herstellen de kraal,
bezielde handwerkslieden, begeesterd
door het eeuwige vuur van Kildare;
De bronnen wellen weer,
koude…