3020 resultaten.
windwiel
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
650 mijn cirkelvriend
met spaken in zijn ziel
staat in het middelpunt
altijd draaiend om zijn as
met twee kappen aan de rand
luistert hij listig naar de wind
volgt zonder protest een richting
past steeds zijn snelheid aan
hij zorgt voor moestuinstroom
je maait, je snoeit, je maakt
je zelfgemaakte groentes klaar
je versnippert zelfs je takken…
Bewust of onbewust?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
537 Tijden sluipen
onverwerkt door
het donkere bos gemerkt
de toverstaf van het seizoen
wat niet toevallig voorbij kwam
takken hebben hun bladeren
vrijwillig afgestaan, troost
als groeisel op de kale
stammen rijpt het mos
non-perfectie van ieder
gevoelsmoment, onmogelijk
uit te drukken in een expressie
van de taal naar ieders
dialect…
Met pek of veren?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
394 In de nacht blikt het
gestorven licht terug
op wat hem de dag
ervoor is verweten, hij
ontvangt postuum een
karig loon naar werken,
het zicht gericht naar
onverrichte taken in
schuldvragen die ons
raken, het begrip van
recht zou echt zijn als
er geen onrecht zou
bestaan, onlosmakelijk
met elkaar verbonden
wie het onverhoopte…
DAGEN EN JAREN
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
554 een scene met een kind en vrouw: take one
ik herinner ieders plaats
ieder voor zich alleen
daar begint het gedonder in de glazen al
ik herinner me dingen en jaren
als een vage vleug van parfum
van dames zonder gezicht maar
met een onbestemde weemoed
door het midden van het hart
als verre vonken of vlagen vuur
en ik zeg: wat was het plan…
Hexagoon
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
474 woekerden
op de indigo substraat
en om ons winden stemmen
hele koren kippenvel
de sjamaan tapte van het rendier
een aan muscimol rijke urine
trippelde als een Raspoetin door de poedersneeuw
nu
ze haalt m’n lul uit d’r mond en pauzeert
ook haar neus is rood
hou hem stijf
mompel en ik gris
naar een thermoskan truffelthee
laat ons de takken…
Vliegden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
499 Ooh mooie stoere vliegden van de Groote Heide
Wees welkom beste wandelaar onder deze hemel van groen en verbaas je
Kijk rond naar zoveel schoonheid
na oorlogsgeweld geboren uit een nietig zaadje
Zichzelf geplant met vooruitziende blik
Uitgegroeid tot een gigant, zó dik
Van twijg naar tak naar troostrijk naaldendak
De harde bast, bestand…
Een wereld in kleur
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
462 verandert
in het stralende rood
van een roos
mooi als een gedicht
grijs wordt
het blauw van de lucht
met kleine schapenwolkjes
op een warme zomerdag
zonnegeel en oranje
heerlijk op het strand
waar je in de verte
de kabbelende zee zag
grasgroen zijn de blaadjes
van de bomen
in de eerste lentedagen
zwierend als in een ballet
de takken…
Het zomerse bos
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
424 Ergens beweegt iets tussen
tak en schaduw, niet om opgemerkt te
worden, maar gewoon om er te zijn. De wind neemt korte
zinnen met zich mee, flarden van een taal die ik niet spreek, maar wel begrijp.
Ik blijf staan, zonder reden
behalve het moment, en voel hoe de rust
zich nestelt tussen mijn gedachten.…
Het zachte ritme
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
369 Zoals de oude boom
haar takken spreidt naar het pure licht
dat langzaam glijdt, laat ik mezelf rusten in de adem
van mooie momenten, geleid door een cadans die uitnodigt, niet dwingt.…
Herfstkleuren
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
279 In de ochtend ademt het
licht haar eerste toets over dor blad, over
tak, over de adem van mist. Alles lijkt even gewichtloos,
alsof de aarde zelf een pauze neemt om te voelen wat verdwijnen betekent.
Ik voel hoe haar warmte
zich mengt met mijn bloed, een stille
gloed die langs mijn aders stroomt.…
In de stilte van de herfst
netgedicht
1.7 met 14 stemmen
457 Blaadjes dansen laag
kleurig ballet in de lucht
pirouette valt
Wind streelt traag de kale
takken en fluistert geheimen van een aarde
die zachtjes loslaat, en ik adem mee met het ritme van vallende
bladeren, hun zachte aanraking op de grond een zachte spiegel van mijn ziel.…
De kaars brandt/2025
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.252 Klokslagen die nieuw leven verlangen,
koudefronten worden gedicht
vuur dat brandt
't knetteren van takken
haard dat aan het wakkeren is,
wintervloed komt tot rust…
Waar het wonder klein blijft
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
471 Roodborstje op tak
winterlucht houdt even stil
een klein wonder kijkt
De zilverwitte nevel van
een vroege decembermorgen sluipt
traag tussen de bomen en legt een dunne stilte
over alles heen — zo breekbaar dat ik bijna bang ben te ademen.…
Evenwicht
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
390 De wandeling
langs een plas
voor ‘t eerst met elkaar,
praten wat, ja, over haar
je vriendin die overleed,
wat ze deed en doet nu,
de seintjes
‘k Stel jou vragen, jij mij
Kijken naar het water
de oude wilg,
uit elkaar gebroken
maar uit zijn omgevallen stam
zijn takken kaarsrecht
naar ‘t licht ontsproten
We slaan een bospad in
waar…
geluk is weer herboren.
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
316 De botjes op de takken groen,
ze durven nauwelijks open,
totdat de warme lentepoen
hun vrees heeft weggedoopt.
’t Is al gekweel en vogelzang,
de winterduur was lang;
nu spreekt de Heer uit blad en riet:
“O mens, vergeet Mij niet.”…
Stokebrand
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
321 van magatrump
en musk
En zal het frans domein
der wereldorde
verschrompelen tot wat de
kloktijd slaat
in postindustriële dronefabrieken
dat is wat ik u brom, het dicht verdorde
tropicale regenwoud der nevels
waar goden woonden in de Andeshemels
is kwijnende en schreidt als Zadkine's man
dikke tranen die de bodem dekken
in takken…
Het stille ontluiken
netgedicht
2.2 met 31 stemmen
770 Tussen doornen groeit
een knop in stille adem
lente ontwaakt zacht
De lucht draagt de geur
van ontwaken, een lichtheid stijgt
op tussen de takken, hun knoppen fluisteren als
beloftevolle gedachten, terwijl zacht zonlicht mijn huid beroert.…
Ook zij
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
160 dan in die te benauwde kringen
Ieder voor zich rusten zij ook
op schouders van een generatie,
in onheuglijke meedogenloos voortschrijdende vervlogen tijden,
die ooit tot daglicht was gerezen
vaak veel te weinig had gesproken
het ongezegde had verzwegen
laatste loten van vroeger eeuwen
genendragers van sapiens
aan de twijgen van de takken…
Gewone plataan in zomergroei
netgedicht
2.0 met 8 stemmen
332 Als de wind je takken zacht
laat bewegen, voel ik hoe mijn adem zich
verbindt met je ritme, alsof je mij leert dat schoonheid
vaak ontstaat in het gewone dat zich pas toont als we werkelijk kijken.…
Deinend licht
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
151 een daad die ik heb verricht, is mijn tuin te vergroten
middels het snoeien van het wilde bos rond mijn terras
het licht op, weg die overbodige schaduw,
zaagde takken in moten
heb zelfs zonnen lichtjes aangeplant,
zodat men mij weer ziet zitten.......
.…
eerst de regen nog
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
5 Weer zo’n afwachtende herfst
die braaf jaagt door de bomen
bedeesd beukt op takken, maar
feilloos elk sprankje hoop breekt
op die laatste straal
van het najaarszonnetje
De langverwachte winter komt
of niet, de stille sneeuwklokjes
verschijnen evenwel, evenals
kronkelende toverhazelaars
zo rijk als de jasmijn kan zijn
zal zij geuren…
Stadsboom
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
4 Zijn brede takken
reiken naar het wisselende licht, een rustpunt dat de dag overspant.
Onder de kruin ontstaat
een zachte omslag, waar schaduw en
zon zich vloeiend vermengen. Een plek die niets vraagt,
maar alles ontvangt, waar zelfs de lucht een andere helderheid draagt.…
Een herfst van herinneringen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
10 Zowaar verloren
de herfst staat op en groet mij
melancholie vloeit
De mist streelt kale
kromme takken, herinneringen
glijden teder over mijn tere huid, ik voel elke
schaduw, elk lichtpunt, en vraag me af welke ik mag vasthouden.…
Avondgoud
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
8 De avond verstilt
een merel zwijgt op een tak
goud rust op het land
De avondzon legt koper
over het open land, waar schaduwen
langzaam de paden vervagen, gras drinkt de laatste
warmte uit de lucht, terwijl de wereld haar scherpe lijnen verliest.…
Achter mij in de laan hoor 'k paardehoeven klakken
poëzie
3.3 met 10 stemmen
2.053 Iets langs schijnt recht voor me uit te vluchten langs de takken;
Iets monsterachtigs schijnt de vlucht'ling te achterhalen:
Dichter, steeds dichter bij hoor ik 't monster vermalen
De steeds vluchtende stilt' met steeds gulziger smakken.
Het vreet, het schrokt. - 'T passeert - 'T is maar een paard-en-wagen.…
Lustlied
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
832 Soms buig je het hoofd over een taak.
Eerder vaak.
Zoals een trefwoord onderstrepen in schreeuwerig geel
of graaien door een papiertoren,
waarna je kennis en stellingen vervloekt.
jajaja...haa!
je gelooft dat een gloednieuw licht jou vindt.
Een zoektocht naar de boeien die jou aan de rustige burcht binden.…
Rozen
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
951 tere bloempjes
toch wonderschoon
't symboliseert: liefde
Met hun wortels ver uiteen lopend
staan ze stevig in de aarde
een groep van knoppen op iedere tak
sommigen nog niet geheel geopend
ze hebben zorg en voedsel nodig om te groeien
ze hebben tijd en zon nodig om te bloeien
sommigen hebben doorns, waar je je aan kunt prikken
Zo is…
Zand
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
904 hoort het in de eenzaamheid
Plotseling verdwijnt de zon achter donkere wolken
Het begint te waaien en te stormen
Het zand vliegt nu hoog in de lucht
Het regent eindelijk in de dorre woestenij
De wind heeft het zand terug gewaaid
Onder de droge kale struik
Met een zachte zucht vlijt het zich neer
De druppels glijden langs de kale takken…
confrontatie
hartenkreet
4.0 met 14 stemmen
2.352 Herfstbladeren vol kleur,
dwarrelen omhoog van de takken.
Vrijelijk zwevend,
bewegend.
Haar geest,
aan de begrenzende motoriek ontsnapt.
Pirouetten voor de zon,
de zon cirkelend om haar.
In een stralend grijs gebied,
overlapt werkelijkheid fantasie.
In een centrifuge om haar middelpunt,
kijk ik verschrikt naar de zon.…
Later...
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.120 Als ik later sterf en vertrek,
naar die vreedzame rustige plek,
krijg ik dan vleugels
of de mooie taak,
dat ik over alle dierbare levenden waak?
Mag ik dan af en toe
terug naar de aarde misschien,
om het verdere verloop van een ieder te zien?
Hoe het verder gaat zonder mij,
zijn ze verdrietig
of juist blij?…