Een herfst van herinneringen

Zowaar verloren
de herfst staat op en groet mij
melancholie vloeit


De mist streelt kale
kromme takken, herinneringen
glijden teder over mijn tere huid, ik voel elke
schaduw, elk lichtpunt, en vraag me af welke ik mag vasthouden.

Gele, bruine bladeren
dwarrelen traag naar de aarde, elke
kleur echoot een verloren seizoen, mijn gevoelige
hart opent zich voor hun gewicht, en sluit, bang voor vergankelijkheid.

Het ritmische geluid van
regen op het oude raam brengt namen,
verweerde gezichten en fluisterende stemmen terug.
Ik haal adem, voel de rust in mij, en zie de wereld met open zintuigen.

In deze gouden herfst zitten
gedachten en ik, onder een deken van zwaar
gemis en sluimerende verlangens, ik observeer de tijd die
langzaam smelt, en ontdek dat gevoelig zijn een stille vorm van thuiskomen is.

Biografie van deze schrijver

herfst herinneringen melancholie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0