618 resultaten.
Kampvuur
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
715 Hij was die jongen die ooit alleen,
als de anderen waren vertrokken,
het vuur zag doven waaromheen
zij elkaar steeds konden verlokken.
Weer was hij alleen met zijn gitaar
en beroerde slechts andermans snaar.…
Mira (dubbelster)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
745 dubbelster verschoten
radicaal lichtvaardig waar-
genomen met een boeggolf
en een plasma-
staart in de walvis
bracht licht
uit krakende luidsprekerconus
klinkt onbestemde pruimenmoes
van afweer
en rukt na eeuwen rede
mentaal onweerbaar brandweer uit
tegen laaiend volkseigen vuur
en die hier mogen wonen
bij een innemend wetsbesluit
doven…
Levensvragen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
485 Wij zijn als wilde vlammen,
die weer moeten doven.
Mensen lijken op wilde golven,
die op het strand te pletter slaan.
Zijn we als smetteloos witte rook?
Zijn we als vlammend zonnevuur?
Zijn we als oceanisch water,
dat we hoogstpersoonlijk dwingen,
om te druppelen uit een kraan?…
Dan vandaag
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
400 Ook wanneer ons sterretje,
ooit eens uit zal doven.
Nieuwe sterren,
zullen als vanzelf ontstaan.
Vandaag de dag nog,
want er bestaan geen andere dagen.
Dan vandaag. De dag.…
Uitgeroepen in de woestijn ...
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
471 Zoals doven leren luisteren.
Blinden met een voelend hart,
uiteindelijk hebben leren kijken.
Oorverdovend leren fluisteren.
Zichzelf hebben hervonden.
Nooit meer uitverkoren zijn.
Roepend in de woestijn.…
VANUIT EEN RECHERCHEUR
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
1.005 Ik zou je missen als het mocht
Jane Doe, dat moet je echt geloven
Waarom moest juist jouw kaarsje doven
Wie heeft je magerte gekocht
Waarom zag niemand hoe je vocht
Met moeite kom ik dit te boven
Ik zou je missen als het mocht
Jane Doe, dat moet je echt geloven
Voor jou nog lang geen stille tocht
De schouwarts, rustig aangeschoven
Gunt je…
mijn woorden schallen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
69 ik kan me niet verschuilen achter
mijn huid die zonder woorden
twijfelt aan het nut om te gaan
waar ingetogenheid de mot
is uit een oude klerenkast
bezijden het reliëf dat me steunt
in elk willekeurig uitgehouwen
daad raak ik uitgespard in de
ring waar ik mijn gevoel leerde
te doven en vuisten te laten vlammen
nu is de tijd naadloos aaneen…
Vuur
hartenkreet
2.3 met 12 stemmen
2.051 Dromend aan zee
ziet zij het vuur
dat nooit zal doven
brandend in de branding
razend in de kolken
van de woeste zee
dan weer kalm aangespoeld
wachtend op het tij
dat zich keert
in het licht van de maan
danst het vuur
speelt met de golven
brandend van verlangen
voert zij een strijd
tussen vriendschap en peilloze dieptes
tussen…
handwerk
netgedicht
3.3 met 60 stemmen
965 Voor ik word vermoord door de lafaard
zal mijn haar groeien tot aan de voeten
Jurken van perkament zal ik dragen
dat het water zuigt tot aan de lippen
Met zingende bomen stook ik hoge vuren
braad met blote handen zeven dove hanen
Aan de voet van de berg moet graniet geraapt
havenloze dieren het wijde watervat gewezen
Doofstom en moe…
Als het over is...
hartenkreet
3.6 met 18 stemmen
1.321 Als de liefde over is, voorbij
en je niets meer hebt te geven
dan is er maar één oplossing
om zonder elkaar verder te leven
Als er echt geen hoop meer is
ga dan als vrienden uit elkaar
ook al zal het eerst verdriet doen
maar dan is het afgelopen, klaar
Lief en leed is tien jaar gedeeld
maar het vuur begon langzaam te doven
totdat het laatste…
Zweem
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
750 Het licht ijlt verblind
gedachten stillen zich stom
stemmen doven toonladders
leven strompelt zich dood.
De geur walmt verdampt
smaken zinken vallen flauw
zinnen smelten schitterend
tot een verpletterd niets.
Het gevoel slijt ebt weg
de tijd wist momenten uit
de ruimte dijt uit in knallen
het heelal zweeft dol rond.…
tempeliers
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
2.371 wat tempel
er is de geur
van zure tepel
rebellie
zonder hartevuur
dove netel
kwartel op tafels
gedoopt in gierst
bij boeren
geruild en opgedeeld
in kavels
besproken
niet anders dan
gedane zaken
in luiletterland
duf gepriegel
in kantlijnen
van schuldeloze
burgers met salie
in hun gerstenat
groene knoppen
al uit de tak
monsteren…
lafaard, verman je
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
576 over moed en macht heen mag hij
op verzoek van zijn iele goden
niet langer de trom nog roeren
noch stil noch luid maar
zich bekeren tot de stilte
in hart en hoofd en
terugkeren naar het begin
hij nog een soort visje was
teveel al verspeelde hij woorden
aan de dove oren der toeschouwers
van zijn laffe daden daags
het gevlucht onder het…
Stille week
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
608 Wie ben Je
blinden zien
doven horen
verlamden staan op.
Geef me een paar dagen
om te ontdekken
wie Je bent.
Stil zijn wil ik
maar wel voorlopig
zoals een geheim
dat straks onthuld wordt.
Stil staan wil ik
bij het lijden
het sterven.
Dan mag ik weten
wie je bent,
wat je deed
omdat het antwoord
dan gegeven is.…
biografie van het tegenlicht
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
615 ik zwijg
en graaf me in jou
omdat niets ontbreekt aan onze stilte
ook al sijpelt water uit de achterflap;
uit noodzaak
omdat tijd zich verontschuldigt
bij het stervend licht en ik me lokken liet
door de verste grenzen
zoals koude bladeren
langs een winters strand die in de horizon
verdrinken
dit is mijn wereld, zei je
de dove…
paasfeest voor de wereldleiders
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
509 klaaggezang en
religies zijn het houvast van angst
en verloren momenten, eigengereide
machthebbers die het zwaard laten
spreken zijn de wereldleiders in
alle kleuren
gebeden herinneren slechts fantasieën
de antichrist herleeft in de handen
van de messias, een schizofreen
fenomeen die de nacht onomkeerbaar
zal maken door het vuur te doven…
Als de schaduw bemint
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
680 als verdriet verdwaalt
tussen vreemde stemmen
en nacht het licht bestraalt
lijkt de ziel niet te gewennen
aan wat in wezen
toekomst bepaalt
taal zonder spraak
kerft bleke wangen
drijft los van enig baken
duidt vooral op
dood verlangen
als van nature
aan de einder geknaagd
doven ademende vuren,
de wereld wordt belaagd…
Verwonde bladeren
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
593 De verhalen zullen doven,
de laatste bladeren vallen gauw.
Even een tijdje samen.
Samen om te suizen, te ruizen;
wat zo heerlijk was. Leven!
Liefde is de kleur
van verwonde bladeren.
Wees niet bang,
je bent vrij. Dans!
Dans op de wind
waar alle melodieën dromen
over stilte. Zuivere stilte. Amen!
Er is meer. Eeuwig meer.…
In het ragfijne
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
500 boven
maar in het ragfijne
gaat kracht verdwijnen
speelt schoonheid
de eerste viool in
frivoliteiten die tot
breekbaarheid leiden
de kristallen tonen
ladderen omhoog
daar waar stilte
ooit zijn basis vond
dartelen klanken
nu de ruimte rond
je fonkelt in tal
van momenten door
het breken van licht
maar je bestaan zal
weer doven…
Soms
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
483 soms ben je zelf
de stille vriend
die naar je luistert
even het beste gezelschap
dat je op enig moment verdient
immers de ander
is iemand die enkel fluistert
en niet jouw verte ziet
vreemde woorden doven
ook al is je weerstand week
ze raken niet je hart,
hoop laat je in de steek
het is vluchten
in een heelal
van verborgen zuchten…
Stille week
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
568 Stil zijn zal ik
want de dagen die komen
heb ik nodig om te
leren begrijpen waarom
nu zoek ik nog
naar antwoorden
wie bent U
blinden zien
doven horen
verlamden staan op
geef me een paar dagen
om te ontdekken
wie U bent
stil zijn wil ik
maar wel voorlopig
zoals een geheim
dat straks onthuld wordt
stil staan wil…
Het witste wit
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
507 ik heb wit gezien
waarvan de schaduw bewoog
toen ik opkeek
wist ik dat het vloog
kon niet naar boven lopen
in banen zonder licht
dacht snel op te stappen
maar had totaal geen zicht
door mijn grote vriend
van boven kon ik het
licht laten doven maar was
ook meteen mijn schaduw kwijt
dan is het witste wit
verdwenen in een wereld
zonder…
Volgens Oostsanen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
518 Je moet het
zien voor het doven.…
Niemandsland
netgedicht
5.0 met 351 stemmen
472 gloed
hun dansjes maken
dan even rust
weer oplaaiend tot
hun brandstofhonger
eindelijk is gesust
soms gaat het fout
dan knettert en sist
venijn het gebrek
aan voedingskwaliteit
loeien grotere tongen
sproeien vonkenregens
ongecontroleerde hitte
tot de spikkels stikken
in het verboden
niemandsland omdat
heden en verleden in
doven…
Wintervirus
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
427 Dat merkt zij goed in januari
Haar lijf lijkt wel een Kalahari
Zweet blijft uit klier en porie druipen
Ook haar kon het te pakken krijgen
Het zonlicht wordt niet toegelaten
De regen teistert tuin en straten
Zij ligt te kreunen, kuchen,, hijgen
Het nieuwe jaar is slecht begonnen
Zo nat en koud, en welbehagen
En feestverlichting doven…
Tot kring verwoorden
netgedicht
3.2 met 41 stemmen
416 streep
van bleke bekkies
en ogen zonder blik
door te weinig
variatie krijgt het
bewegen een
verkrampt beeld
door de ookal
introverte leefwijze
een veel te kleine
woordenschat door
het mankeren aan
sociale vaardigheden
intussen is de rij
tot kring verworden
de open einden
hebben contact
gemaakt de rij
met een doofstomme
en een dove…
Anarchie
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
64 niet in wil
springt het kind opstandig
schreeuwend met slaande bekkens
Zijn broertje bedreigt
papa de politieagent
met een trommelstok
Mannen met armdikke takken
dreunen door de straten
door licht en door donker
Vol is de maat
van hun zware schoenen
Het ritme van de meesters
bewolkt de stad
waar de deuren sluiten
de kroegen doven…
De Tijd
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
1.967 De wijzers van de klok, ze tikken zacht
Je hand omklemt die van mij
Het is nog warm, ik ben niet blij
Droevig klinkt de muziek van de nacht
Weten dat ’t licht snel doven zal
Sleept mij in dit diepe dal
De tijd, het leven, het is niet in mijn macht
De wijzers van de klok, ze tikken zacht
Je koude hand zegt me “het is tijd”
Pijnlijk is ‘t laatste…
Tweede vader
gedicht
3.0 met 44 stemmen
22.201 Naderend tot zijn water
voelden wij zijn ogen die de sterren konden doven.
Later toen hij niet meer van je zijde week
en zelf een hart bezat waarin het spoken kon,
roep hij om ons door het plafond,
zocht vrede in onze dunne kelen vol ongeloof.
-------------------------------------
uit: 'Onhandig hart', 1998.…
Zo koud
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
955 Op de avond van mijn leven
doven kaarsen in oude kandelaars
op grijze, marmeren stenen.
De nacht verschuilt haar duisternis,
de dag blijft verborgen in nevels
van droefenis.
Druppels van de dauw
hullen zich in zwarte stiltes.
Ik heb het zo koud.…