4410 resultaten.
Kapot kompas
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
611 Deze tocht door de duisternacht
voert langs vreemde gewoontes
mijn voetafdrukken mijden
het woordenballet, dat je voor me uitlegt
alsof mijn wichelroede niet deugt
in deze danszalen van vreugde
is de liefde slechts een schaduw
die met je mee danst
op de muziek van schimmen
die trommelen voor vrede
omdat de dood nog ver weg lijkt
en soms…
Het gouden zwijgen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
606 Het is licht ontwaken
in mijn slaap
raap bereid me
de runen van het pad
dat de leegte me
zal weerspreken
in het vaderhuis
het kruis sinds de verbanning
ben jij de koningin
zing verse hartenkreten
als mistige hoorn en
toorn in het netdichten
met de stille twijgen
in herfstlicht is het goud
te zwijgen.…
Als de wereld overweldigt
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
616 Als de wereld overweldigt
en je het telkens niet meer weet
dan wil je soms gewoon niet meer
de hoop is ijdel die ik meet
aan woorden die ik snel verteer
Eén huidje maar heb ik te weinig
gewoon een huid als iedereen
daarvoor blijk ik niet geboren,
want ik mag alles zien en horen
Heerlijk dat alles binnendringt,
in theorie heel wijs en mooi…
Ergens altijd
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
478 Hij staat voor me
legt zijn handen
open voor mij
ik glimlach blij
leg mijn handen
in de zijne
zijn we er
ja, we zijn er
waar
ergens
ergens
zijn we altijd samen
geloof jij in sprookjes
sprookjes zijn oud
ja....ergens altijd.…
bij vlagen en verdriet
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
693 .
âterwijl ik mij schoonheid inbeeldde
koesterde ik tevens de illusie van liefdeâ
alles gaat voorbij
alles is geweest
wanneer werkelijkheid gedichte woorden opent
er slechts een droevig ronken
overblijft
van een kind
dat, angstig in een wereld, verlangt
het sterven omlaag te halen
woorden kruimelt uit gebeden
om te ontsnappen…
Goud-vissen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
506 dromen betreden
s'nachts het glazen water,
het water waar ik naar beneden word gezogen
er lijkt
geen ontkomen aan ik ben een
wankel bootje
voortgestuwd
door grimmige oceaan
aan de hemel hangen slierten
sinistere grijze rookwolken
ik ruik hun geur
tussen smal verlichte
neon regenboogstrepen
daarwaar elke reddinsboei me
ontglipt…
literaire bloeiwijzer
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
924 waarom zegt niemand
dat de aanwezigen die er waren
niet bestonden
al sprongen ze herhaaldelijk
bovenop het beeld van illusie
geeft het een roes van vrijheid
of wil men zichzelf onderstrepen;
een witte woordenvlag planten als herinnering
aan al dat moois van muzen, momenten
en letterkundige overgave
kan men bloemen laten groeien in oren…
Te gek voor woorden IV
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
622 hij staart naar het plafond
waar een spin draden spant
in zijn hoofd
spelen bewakers verstoppertje
hij hoort ze in de gang
hun sleutels kraken
slot voor slot
hij rammelt in zijn ransel
je moet verkassen
fluistert de gek in zijn oor
de onbekwame en gegeselde
spugen de vloek
op muren en getraliede ramen
je moet verkassen
je moet verkassen…
Een blocnote is mijn vriend en vijand
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
645 al je ditjes en datjes
heb ik tot me genomen als geen ander
op het ticket van de reis
in overgave van beminde golven
was er één taal en één sleutel op de goudzee
van geborgen harten
tijdenlang dronk ik je woorden
als zoete rode wijn
liet mijn dromen vrij op jouw dromen
ik zal je toonklank bewaren
door mân zuchten, langs mijn wangen
dicht…
Dwaallicht
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
543 Terwijl hongerige schaduwen
de vallende avond bezetten
lichten zij
de volle maan bij
tussen wit en vluchtig zwart
een bundel letters
helder en blauw van belofte
geprojecteerd op mijn verstand
een droom van uitzinnige woorden
pootje badend aan mijn wakker strand.…
station
netgedicht
3.3 met 17 stemmen
617 eerste klasse- centraal :
een man schildert de zon zwart
op het doek van de waarheid
hij laat zijn naam achter als bewijs
het maakt andere woorden overbodig
wanneer hij het donkere stadspark binnenfietst
op een zeepbel tussen gieren en kadavers
in vlucht gekromd
ik reis voorbij en zie een haai opduiken uit het gras
naast Rome en moerassige…
Het licht van God
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
443 ik begreep
je zinnen ook al ging
ik niet naar binnen
om naar de kleur van je ziel
te kijken, en welk mens heeft dat recht?
angst en onzekerheid is datgene wat de ziel splijt
ik kan de kleur van je ziel
niet zien
ben ook geen hoogmoedige psycholoog
die denkt God te kunnen vervangen
terwijl ik in je woorden bleef hangen
en jij…
Blindelings ?
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
593 Zomaar een morgen als alle
andere in het vrome licht,
aandoenlijk zonder stekeligheid
van de nacht en nevel, waarin de
dagen hun bitsheid hebben afgelegd
en het duister zichzelf met zwart
fluweel heeft gedrapeerd, waarin
een minstreel zijn fluisterwoorden
onbelemmerd uit zijn hart en luit
laat stromen en in alle toonaarden,
na jaren…
Verplant
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
578 .
we hebben je in de tuin gezet, toen
de tijd ontbrak
je maakte geen bezwaar
vroeg enkel om een knuffel
en aaide de kat
.…
Oorsprong...Senryu
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
470 gelijk als de zalm
keert liefde altijd terug
naar eerste oorsprong…
eigenwijs - senryu
netgedicht
3.2 met 15 stemmen
619 soms wil mijn denken
niet passen in de spiegel
van andermans beeld…
zwarte kraaien
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
629 bekijk mij, in afzondering en spreek dan kwaad
ieder woord zal enkel naar mij leiden
ik zal voor u staan, vol onmacht en naakt
aanschouw wie ik ben, in ziel en 't strijden
zo vreselijk nabij maar ook nimmermeer
zuiver door het onbeschermde lijden
zie naar uzelf en wat ik ontbeer
waar u mij in het verstaan ontmoet
slechts tijd beschrijft…
zwarte kraaien
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
462 bekijk mij, in afzondering en spreek dan kwaad
ieder woord zal enkel naar mij leiden
ik zal voor u staan, vol onmacht en naakt
aanschouw wie ik ben, in ziel en 't strijden
zo vreselijk nabij maar ook nimmermeer
zuiver door het onbeschermde lijden
zie naar uzelf en wat ik ontbeer
waar u mij in het verstaan ontmoet
slechts tijd beschrijft…
Ze gaf er de brui aan
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
614 Ze heeft de brui
eraan gegeven,
stopte domweg
met wat ze deed
ât was niet zo
dat ze zat te zweven,
maar de auto
waarin ze reed,
gleed de plomp
in zo pardoes
alsof het gewoon
zo wezen moest,
nu ligt het daar
met het dak boven water
zal nooit zeggen
tussen nu en later,
dat niet meegeven
ook een verhaal
op zich is.…
zesentwintig
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
628 de eenhoorn draagt nog sprookjes tussen zijn oren
in het schijnsel van de afnemende maan verdraait
een wolk zijn waarheid
donkerder
waar een zevenmijlsgevoel te grote stappen telt,
gegeven door het levenslange beeld van spiegels
die slechts één kant kennen
ooit zal de zon vertellen hoe het water valt
dan spiegelt er een beeld in vijvers…
het kind en het glazen vogeltje
netgedicht
3.7 met 16 stemmen
706 in mijn herinnering
ben ik altijd klein geweest
ook in elke wereld
die openbrak wanneer het schuilen zocht
naar zachtheid
of een lief woord
dat deed vermoeden dat ik bestond
met het oor tegen een helderblauwe hemel
om in geluid
van nergens eindigende warmte
te kunnen wonen
ik tastte dan aan mijn hart
aan het kind
dat daar stond,…
Queesteskind II
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
506 Het boek lonkt naar mij en
de pagina scheurt in twee,
daar waar de essentie staat
en wordt onleesbaar
De voldoening takelt de kennis
af naar een volgende collaps
â Nood breekt wetâ, zeg ik zachtjes
Ik wacht gelaten de lawine af
en lijm de pagina delen
zorgvuldig weer aanéén
Een symbolisch ritueel om
de goden weer terug te vinden…
Schobbejak
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
638 gestruikeld en zeven maal geslagen
voor meer geld hetzelfde beleven
de ene hand zal de andere vergeven
en opnieuw om absolutie vragen
verwijd de pupillen achter jampotglas
van huizen de ramen zwart omkaderd
verbergen huiden dicht genaderd
huivert een hoofd in stoppelgras
vergeefs de schuldenaren gezocht
luistert het nauw gezien het verlopen…
voorbestemd
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
658 de weg beweegt, kruist
bomen aan, kruinen die in mist
blijven hangen
zich nooit voltooid hebben
en nu
bladerloos zijn
misschien waren we vrienden
langzaam
in een wandeling door herfst
in het oude, vertrouwd zoals de ochtend
die nesten bouwt
op schouders van het ronde zwijgen
verstaanbaar en gehuld
in handen
ook al boog…
Jaarringen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
643 De tijd heeft mijn bast afgepeld
het verwonde vel over mijn geest,
een lang verhaal in jaarringen verteld,
kwetsbaarheid van onbehandeld hout
door bijl en beitel menigmaal gefreesd,
tot er niets te pellen overbleef, bewerkt
uit ruwe staat, te lezen in de oude zonden,
diep geworteld tot in de ruggegraat,
in de laatste nerven wordt het koud…
dat ik gewoon mens ben
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
738 misschien wordt de dag
langzaam warm
vandaag
en mag ik
in zijn navel wonen
wanneer bloemen uit het veld
het landschap volladen met bestemming
en een open gelaat
soms ben ik dichtbij, sluit stilte
in een omarming, is alles gelijk in vleugelslag
langs wind en oude vragen
tijdloos, zoals het begin
vanzelf op huid, met dichte
ogen…
- Mijn deel, mijn dansen -
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
655 Mijn deel, mijn dansen
mijn levensrivier zij vloeit
opgevoerd als een bewerking,
doorkruist zij heel veel werelden,
keihard slippend door de bocht
vloeiende bewegingen op samba
het gevoel van hartslag in de ochtend
het gevoel van slippend voetzool,
een absurde manier van uitbeelden..
de achterhoek op de koude dansvloer,
is al aardig…
- Mijn ogen zochten glimlach -
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
498 Mijn ogen zochten glimlach,
in elke lijn, in elk waar woord
voelde de min-kant
de rechtvaardigmaking,
een zwakheid in je eigen denken
de stalen geharde blik volgde
het zien van âgeen schuldâ...
dat jij mij zou kunnen vergeven,
gedachten van beperking en angst,
zo ik verzwegen was in verborgenheid
in aller namen voelde ik je zucht,…
Reflectief ?
netgedicht
1.9 met 12 stemmen
593 In de reinigende stroom
in palm van seizoenen
heb ik de mens in mij
afgestroopt, leek het
bijzonder om niets te
hebben of te willen en
alleen met de liefde onder
een onbedorven hemel te
staan, een zon die zich een
ongerepte weg baant naar
de essentie van het bestaan,
het zwijgen betaald met een
allerstilste klank als blote
schaduw…
Aan stof ontschoten
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
569 uit vlieringduister
diep ik lichtpuntjes op
en zie weer
waar mijn zaaigoed is gebleven
ik had het achteloos weggestopt
uit het oog en verder verloren
op dikke lagen trage stof
herneemt zich nu gestaag
een kleurrijker leven
met de achterhaalde sporen
het kan mij weer bekoren…