Alle inzendingen over Barend en van Dorp

Rijden in 'n zilvergrijze cabrio showend door het dorp om later op de avond gast te zijn bij Barend en van Dorp, zo gaat dat op de gooise matras.…

Moeten die schijnheiligen Barend en Van Dorp daar niet tegen optreden. Het wordt dus nog goed gevonden ook. Schandalig. Is er een manier om dit belachelijke programma te boycotten??? De agressieve toon spreekt mij totaal niet aan. Ik moet nu opletten wat ik schrijf, want dat zijn de spelregels. Maar die schijnen niet voor Mulder te gelden.…

Jij balanceert voorzichtig op de grens Van niet meer weten en van vol besef, Ik houd mijn adem in bij zoveel lef; Mijn god wat ben jij een innemend mens. Als Alzheimer mij straks heeft ingelijfd, Dan hoop ik dat ook de muziek nog blijft.…

Reeds.…

Je hoort niets anders meer de laatste weken, Dan wie ooit in zijn leven is verkracht, Of wie van zulke daden wordt verdacht, ‘MeToo’, daarvan staat alles in het teken. Zo zijn de talkshows makkelijk gevuld, Want ‘Pauw’ ontkent hetgeen ‘Matthijs’ onthult.…

De ene keer als rapper featuring Marco B., en dan weer als iemand met een mening aan de tafel van Barend en Van Dorp. De jury van de Popprijs 2004 zag zich dus wel genoodzaakt om hem te eren met de hoofdprijs, en nog wel met de motivatie dat ze “gewoon niet om hem heen kunnen”.…

Ik hou van alle vrouwen die, als ik dood ben, liggen te rouwen. Ik hou van alle chicken die, als ik dood ben, lopen te snikken. Maar ik ben nog lang niet dood dus ik hou niet van die vrouwen en die chicken. Laat mij maar lekker stikken.…

Verwachting stort gaten in het gewelf, perst licht uit de longen van de wijsheid, omarmt het weer in eb en vloed, en uit de schede en de roede tegelijk, we zijn de barenden op een verlaten strand, wedergeboorten in één hand, de tong op de zilte lippen die een bijsmaak geeft van zelfbevruchting en in het proeven onderscheidt,…

IK ben een man, mens, levenspartner, ouderpartner van dochter Giulia, zanger, bedenker, vrijwilliger, schrijver, hartenkreter, smartenkreter: Jan Jacob Krediet Van den Bos pseudoniem Jean Fermate: 'HOEDOODENDANDAARNAMAALS' van veel van te veel van vies van voelen van voos vinden velen maar ik ken mezelve ik ben vooral een mens van…

ik heb een tomeloze drang tot schrijven halfbewust schrijf ik deze woorden mijn woorden paren omgevormd en barend in zinnen vanuit mijn taaldomein bedien ik klankkleuren mijn woordmacht wortelt op het draaipunt van mijn denken gerijmd of ongerijmd sporen van woorden op weg van oorsprong naar begin…

Ik ben de vagebond Die aan het einde van het jaar Met de barende ooievaar Naar het Zuiden verzwond Zoals tot wortel verwelken Aleer ze weer opbloeien in het gras De persistente krokuskelken Omdat zo het leven was Gelijk het ochtendrood Dat uitmondt in de nacht Het alter ego van de dood Die dagelijks op ons wacht…

Onze zielen scheerden langs elkaar ranzig en rafelig als oude sole mio dekens. Je moeder zwoegend als een aftands schillenpaard was aan haar fornuis gestorven. We zagen de duiven van je vader roekeloos koerend nu de kat van het gif at, hun vaalblauwe kielen, hun korstige schedels en het ampele leven rond de constateur. Toen we kusten achter…

Ja, ook de straten zijn veranderd met nieuwe huizen die er zijn gebouwd nee, het dorp is mijn dorp niet meer alleen het kerkhof voelde nog vertrouwd. Ik heb er niks meer te zoeken maar heb er zoveel verloren het dorp is van andere mensen nu de plek waar ik eens ben geboren.…

En van het duin gezien, het zonnige-hoge, Ligt het klein dorp zo zonnekleurig dat Ik met één blik van liefde het omvat.…

mijn mooi Drentsch dorp karakteristiek op ansichtkaarten met rieten daken, glorieuze eiken lommerrijk decor bestendige beloften als wasgoed aan de lijn beschermd gezicht, sindskort domein van "nieuwe rijken" voor de niet zo welgestelde verbeeldt dit plaatje een vervlogen tijd van voeten om de haard bij moeke die de appels van de pluk…

waar is het dan, dat dorp met pleintje, omzoomd door bomen waaronder bankjes staan niet bezet door mensen waar de zon door bladeren schijnt lucht trilt van warmte luiken van omliggende huizen dicht zijn gekko's gevels bestormen krekels vleugels langs elkaar strijken daar zou ik willen wonen alleen, met boeken soms, heel soms met mensen…

Voor een puntdicht ben je te groots, te vol van levenslust in stoeten en breughelfeesten, te uitgestrekt in weidse akkerlanden, teveel pointes voor één gedachte. Misschien pas je wel beter in een sonnet: ik knoop je wijken in kwatrijnen open, zet je kerken en kastelen in rijmen vast, hinkel in terzinen op je beiaardmuziek. Maar je wil vrij…

de nacht glijdt langzaam langs de regenpijp omlaag over straat tot waar het water lonkt en soms ook plonst vanwege een overmoedige wandelaar al lang niet meer zo stabiel dus als tweeduizend jaar geleden en midden in het dorp staat alleen nog een dode brievenbus…

Tussen de akkers een laag ommuurd grasveldje – met boerengraven.…

(column van (oud)weerman Henk van Dorp, van wie we toestemming kregen af en toe een column van zijn homesite te plaatsen) Ik ben gezegend met twee wolken van dochters. (Mensen die zeggen 'Ik heb twee kinderen' verdienen het met argwaan te worden bekeken.)…

Waarom worden mensen spruitjeskweker, NS-bestuurder of tegelzetter? Wat brengt iemand er toe te kiezen voor balletdanseres, melkveehouder of troonopvolger? Ja, soms zit het in de familie, zie je opeenvolgende generaties hetzelfde vak uitoefenen, van moeder op zoon, van vader op dochter. Bij mij is daar geen sprake van. Mijn vader was het liefst…

Het mag dan politiek niet correct zijn, als mannen, varend door de Amsterdamse grachten, gehuld in niet meer dan een veter en toegejuicht door duizenden applaudisserende toeschouwers, elkaar mogen zoenen, dan mag en durf ik wel te bekennen dat ik op vrouwen val. Mijn geliefde (die van het andere geslacht is) weet dat wel te waarderen, althans voorzover…

Hoofddorp, 11 februari 1993 (Henk van Dorp - van 1969 tot 1988 werkzaam bij de Luchtvaartmeteorologische Dienst van het KNMI op Schiphol)…

Een gewoonte, zomaar een gebruik. Je angsten laten varen, door een luik. Voor de laatste maal, achterom kijkend. De zon zien wegzakken, een gezicht zo onbegrijpend. Niet wetend, wat de toekomst brengen zal. Je tranen, maken een waterval. Verloren, het zicht voor eeuwig verduisterd. Enkel nog gehoor, maar niet een die luistert.…

Een gewoonte, zomaar een gebruik. Je angsten laten varen, door een luik. Voor de laatste maal, achterom kijkend. De zon zien wegzakken, een gezicht zo onbegrijpend. Niet wetend, wat de toekomst brengen zal. Je tranen, maken een waterval. Verloren, het zicht voor eeuwig verduisterd. Enkel nog gehoor, maar niet een die luistert.…

Dansend over het strand, lopen zij hand en hand. Helemaal alleen, een krab bijt in een teen. Lachend laten zij zich vallen in het zand, op een handdoek van kant. Zo kijken zij naar de ondergaande zon. Ver weg aan de hemel is een luchtballon. Een hart van schelpen ligt om hen heen. Ze zitten in een harten kring van schelpen met z'…

Ik zou willen reizen, heel ver weg Naar verre landen, met prachtig weer Misschien zelfs wel naar arme landen, want hier wil ik alleen maar meer. Ik zou willen reizen, heel ver weg Naar een land met meer geluk Want hier gaat alles alleen maar stuk. Ik zou willen reizen, heel ver weg Het liefst ver van mezelf vandaan Maar ik weet dat dat in…

Een slaperig dorp met afgesloten deuren -- Blaffende honden.…

zij en zij zij aan zij een bank vol mooie neuzen mooie handen lieve ogen, die bedrogen voelen en lachen over schanden harde stiltes dreunen door de nacht zij aan de goede kant elkaar gevonden met gebundelde trefkracht word ik verslonden tot niks teruggebracht de laatste druppel verkeerde gok ben nu de knuppel in het hoenderhok…

Ergernis is één van de hoogste vormen van amusement.…