Alle inzendingen over Bauke en Jacob

Ons diep en droef ontvallen liggen ze hier gedwee: 't zijn broertjes van elkander, 't zijn kinderen van de zee. Het is zo lang geleden, maar de pijn op het kerkhof blijft. Dus schrijf ik 't op als dichter alsof ik die pijn inlijf.…

Hij zou ze wel een poepje laten ruiken, Helaas voor Bauke werd het driemaal niets. Dus durf ik (weer) de stelling te poneren Dat je het op een oude fiets moet leren.…

Waar Bauke Mollema de rust bewaart, Zit Nederland compleet in de gordijnen: Zijn voorsprong van seconden gaat verdwijnen, Het heeft veel weg van doorgestoken kaart. Wat ik nog meer zag is niet te verzinnen, Je kunt de Tour de France ook klunend winnen.…

Dan belt Nico dus naar Jacob Ik klooi met de barbecue Nico maakt zijn goeie grappen zegt ‘comme ca’ en ‘do you do’ en hij spreekt met Jacob af Nico is een beetje maf Hij neemt afscheid, ik een worstje pakt zijn fiets, geeft mij een hand hij moet eventjes naar Jacob ik zie hoe het houtskool brandt en als hij de straat uitracet denk ik:…

DE kat van de kattenberg, Jacob Plant zijn jaarlijkse winterstop Hij hoeft nooit iets te leren Hij zal dan ook nimmer nooit afstuderen Hij zal hier blijven op deze bergtop.…

waar de jaren jou kronen met de status van jacob lijkt 1946 verder weg dan ooit toen in parijs interpol werd opgericht terwijl thailand bhumibol kroonde nu jij jacob bent en de wijsheid pachten mag is met hofmans haar affaire 1956 een hele sprong waarin ook nog eens de vrouw handelingsbekwaam werd nu jij jacob bent en terugkijkt…

Jan Jacob wil ook voortaan Oom genoemd worden voor/door al die nichten en neven van hem en door hun kinderen ook Oom of Oud-Oom geen Jan, geen Jantje maar, het is Jan Jacob want Oom Jan Jacob is wel een mietje maar geen doetje!…

de tragedie ‘Jacob en Jacoba’…

Hopen, wachten op dat hij zal komen De Ware Jacob.…

in de wacht" "Jan Jacob, Ik wil je voorlopig niet spreken" "Jij Jan Jacob, wil ik een tijd niet zien" "Jij, jij, Jan Jacob, jij zou eens..." "Jan Jacob, je hebt me pijn gedaan" "Weet je wel wat je doet, Jan Jacob?…

Maar ik Jan Jacob liet het niet uit de hand lopen Ik zal blijven lopen met Jantje aan mijn hand Nu met 71 jaren met wit haar is er vergezicht op overlijden Raak ik Jan Jacob over het heetste levenslijden heen En onder ede met rede ben ik vooral voor vrede Niet ‘de lieve vrede’, maar vrede van stevig hout Niet iedereen hoeft van mij Jan Jacob…

de A van Alain de B van Bach en Bogerd de C die is van mij: Jan Jacob de D van Dvorák de E van Evan de F van fijn Concert en ik Jan Jacob was de C van Coma in diepe rust, meest diepe rust een heel gerustherstellend coma waar je ontlijdend uit ontwaakt uit geraakt omdat de muziek zo raakt mits je natuurlijk van orgelmuziek houdt en…

Er kwam een moment dat de wereld te luid werd en tegelijk te klein. Woorden stroomden door me heen alsof iets ouds eindelijk zijn stem terugvond. Ik sprak vanuit mijn hart en merkte dat niet iedereen oren had voor die taal. Wat ik bracht, werd gezien als te veel, te diep, te vroeg. Handen sloten zich waar ik open was gebleven. En zo…

Doemdenkend positivo schrijft dictee Is ‘stemp’ van Jacobse verdedigbaar? En schrijf je ‘mozeskriebel’ aan elkaar? En is het nu ‘cliché’ of toch ‘klisjee’? Wat of er ook bedacht wordt door Kees’ brein Simplistisch zal zijn opgave niet zijn…

Jan Jacob…

In een wereld die krom staat tot omvallen toe blijf ik toch altijd geneigd om opnieuw te beginnen te mogen beginnen dus dan fantaseer ik "in den beginne in den beginne was er niets de plek was woest en ledig maar er was water!" en water heb je nodig 70% van je lichaam bestaat eruit en dat lichaam moet je blijven aanvullen 70%…

Jacob van Artevelde, geboren in Gent woonde in een heel chique tent Hij schreef duizenden gedichten en stuurde naar alle vrouwen liefdevolle berichten maar het bleef toch vooral een gestoorde vent…

De lucht is blauw en koud vandaag alsof de dampkring dunner is en ik de lege ruimte ervaar waaronder de huizen klein en laag zijn zonder enige betekenis vluchtig en inwisselbaar De oude houtfabriek lijkt lek Rechts opzij aan de onderkant stijgt er rook op uit het pand…

Pasgeboren liefde, intenser kan het niet, wie zal vermoeden wat die dichter in jou ziet. Je vult mijn gedachten, in elk gedicht huppelt jouw pas, lees ik jouw gezicht. Die zandkloppende handen, je grappige weetjes dan weer onbereikbaar en toch wij tweetjes, geen plekje te vinden in heel Amsterdam die jouw gestalte aan mijn blik…

onophoud’lijk ruikt de vrouw aan manvolk ze zoekt de Ware Jacob een open boek met tekst voor als zij tekst moet weg als hij weg moet zacht en zin in haar als zij zin heeft veel vloed in zijn tegoed om haar gnuivend gefêteerd gekoketteerd te bekokstuiven…

In Noord-Korea vatten ze de taak op Om door massaal gezamenlijk te zingen Vijandelijke legers te bedwingen Al mijden ze angstvallig "Vader Jacob" Als wij dat zingen, zegt men, zijn we dom Want ja: na Bim en Bam volgt steeds een Bom…

als ik mijn dromen zou kunnen tellen van dag- tot avondlicht dan zouden duizend-en-één-sprookjes zich neerleggen in het weelderige gras misschien was ik bij leven tot poëzie gekomen nog voor de nacht er was -------------------------------------------- afbeelding: locatie beeldentuin Dehullu 2007 kunstenaar: Sjer Jacobs…

Meeraardige Jan Jacob Krediet van den Bos…

Hoewel grote gevaren ons bedreigen Lust menigeen zijn stukje koe nog graag En zo gaat dan de gekte door de maag: Wiens vlees men eet diens ziekte zal men krijgen. Dus waren wij nog altijd kannibalen Dan kenden wij natuurlijk nog meer kwalen.…

Rust, dichter-pensionaris, warm In 't Hemelrijk, in Godes arm, Wiens naam gij altoos preest; De laatste Nederlander sterft, Eer Jacob Cats zijn glorie derft En Nederland zijn geest!…

foei zegt mijn geest: "je winter Jan Jacob moet nog beginnen!"…

Om niet de brug te zien Het grauw en gretig grijs Het snel maar gaan en terug Ging ik naar rechts nog voor de brug en nam de dijk tot andere tint mijn blik toen trof nog grijs maar dieper van beweging de stad met kloeke toren gleed langzaam tussen zwerk en water een huivering zou dit het eind… en morgen bij ‘t ontwaken geen ‘Bommel…

Grijs denken aan het water en wilgen treuren geel De verre wind vangt hoge toppen Voeten pletten eikenfruit Het lage licht grijpt met tentakels spinnemaaksels vast Het dorre notenbomenblad kwispelt en overstemt steeds meer de mijmeringen in m’n hoofd van zomeravond- zijn De herfst zit in de lucht en loutert zwoel…

Klei schemert door het wit de weg langs Rottum uit De wind giert vlokken in 't gezicht De landarbeider voor om haar te hoeden, tornt en zwijgt totdat zowat na zestig roeden de vrouw opnieuw haar weeën krijgt Ver weg ziet hij wel Warffum gloren, maar in Bethlehem is 't Kind geboren.…

Geronnen aarde op de rand van hier en onbereikbaar, alom de einder en in het midden zwoegend zuchtend 't zware paard. Z'n menner verder nog dan onbereikbaar, een andr're wereld in zijn denken. Ogen die voren trekken van verlangen niet kijken, passen in de pas getrokken voren een and're richting gaan, spieren, ingetoomde kracht…