Alle inzendingen over Eenzamheid

20 jaar geleden nog 300 nachtjes 10 jaar geleden nog 100 nachtjes Al 6000 nachten verder Hoeveel nachtjes slapen God Hoeveel nog? Wanneer hoef ik niet meer alleen te zijn. Hoeveel nachtjes nog? Ik ben zo moe God Ik ben zo moe...…

ik staar door het raam en voel me eenzaam...…

We zoeken andren om onszèlf te vinden In de eenzaamheid van eigen ziel alleen. Ascona, 1922…

zonder hem in mijn lijf is mij eerst écht de eenzaamheid gegeven.…

Eenzaamheid is als een vrucht, Jehovah God waakt erover dat die niet aan een tak groeit die te zwak is…

Alleen zijn is lijden. Alleen zijn is schreien. Alleen zijn is te kwetsbaar zijn en voelen om samen te kunnen komen. Alleen zijn is erger. Alleen zijn. Ik ben zo alleen omdat ik teveel alleen wil zijn. Te alleen wil dromen. Te alleen op wil komen voor mij alleen. In 't alleen.…

Onder het warme maanlicht Voel mij koud en eenzaam Omringd door duizend-en-een gedachten. Mijn gebroken handen Proberen te maken wat niet kapot is. Met gebroken hart Probeer ik te lijmen wat goed vastzit. In de verte zie ik het licht Maar het peertje is kapot. Mijn levendige ziel is altijd op zoek Naar datgene dat mij gelukkig maakt.…

Lach, en de wereld zal je toelachen. Huil, en je huilt alleen. Zing, en de echo zal antwoorden. Zucht, en het zal oplossen in de mist. Geniet, en de mensen willen je zien. Verdriet, en ze keren om en gaan weg. Zon, en je maakt veel vrienden. Regen, en je verliest ze allemaal. Dans, en je huis is geliefd. Zit, en de wereld gaat aan je voorbij…

Eenzaamheid wordt doorgaans veroorzaakt door ieders persoonlijke binnenwereld Maar veelal gecontinueerd door dé buitenwereld Wil je vereenzaamden bereiken dan zal je meer dan je best moeten doen en langdurig, meermalig blijven pogen en vooral niet opgeven, vooral doorgaan!…

O, eenzaamheid! O, etherbleke vlam Die ongezien der mensen zijn verteert: Ik heb mij niet meer van u af gekeerd Nadat de laatste feestnacht me overkwam. O, eenzaamheid, ik heb mij niet geweerd, Wanneer uw gulzigheid mij alles nam. Wanneer het beste en liefste u niet ontkwam Totdat in leegte 't al was weggeteerd.…

De dagen rijgen zich aaneen Tot weken van eenzaamheid En veel langer duurt het voort. Het is een uitzichtloze tijd. De wereld om je heen gaat verder. Het tempo wordt steeds opgevoerd En als je daarover wilt praten Word je gauw de mond gesnoerd. Een oudere moet beseffen: Het is een drukke tijd!…

Nee, men heeft geen tijd Er is zoveel eenzaamheid Achter de gesloten deuren Zitten mensen te treuren Heel alleen Met niemand om zich heen Herinneringen uit het verleden Maar niet kunnen praten over het heden Kijk of je zo iemand kent En met een bezoekje verwend.…

Eenzaamheid komt alleen het vreet zich een weg naar binnen en praat zonder veel zinnen maar de stilte is nooit sereen. Eenzaamheid grijpt om zich heen als klauwen in het duister slissende klanken, geen gefluister eenzaamheid, sarcastisch en gemeen.…

Moeder, hebt gij dees foltring dan gewild, Moet ik om u de barre nacht vervloeken? Ik vind geen rust zelfs in de schoonste boeken, Niets is er dat mijn dof gekerm nog stilt. Gij smaaddet haar: toch was zij lief en mild... Gij deed ons de onherbergzame oorden zoeken Waar ze eindlijk stierf. - Moeder, zal ik u vloeken Nu weer mijn droom…

het is hartje zomer. Toch heb ik het koud. Hier in het Brabantse. De laatste stap. Ik kijk blij. alles is zwart. De mensen zijn kil. Er is geen weg terug. ze weten wat ik niet weet. het is genoeg zo. ik wil niet meer. het is zomer. en ik heb het koud sla een arm om me heen want wachten duurt lang. het is genoeg geweest. voor…

Vier koude muren, vertwijfeling, leegte. Niemand! Op schaakbord valt stof.…

toen hij haar schuchter vroeg weet je wel wat eenzaamheid is zei ze laat ons samen eenzaam zijn…

Wel alleen, maar nooit meer eenzaam.…

De eenzaamheid staat in zijn ogen te lezen als hij ziet dat ik hem betrap, sluit hij zijn ogen. Ik sluit niet die van mij, zet me naast hem en zeg: vindt je het erg als ik je gezelschap kom houden? Alleen is maar alleen. Zijn gezicht licht op, alsof ineens de zon doorbreekt een klein lachje rimpelt zich om zijn mond.…

Wat is eenzaamheid wanneer je niet alleen bent tal van mensen om me heen ik lijk wel verwend Hoe eenzaam kun je zijn met een slopende ziekte als Parkinson wie zal begrijpen dat ik dit niet overwon Ik zit gevangen in mijn lijf het zit als een waas in mijn hoofd het gaat bijna niet vanzelf ik ben van mijn "eigen ik" beroofd Zo eenzaam…

de nacht bracht de stilte nog dieper alle woorden vervaagden verward in een lege droom achtergebleven tijd dwong me tegen een muur van vergetelheid…

De week van de eenzaamheid…

De stilte van dit uur voert mij weg uit het heden, Als in de verte ik tuur hoor ik stemmen uit het verleden Voor me zie ik mijn jeugd Daarachter loopt de realiteit Ik zie vergane vreugd Waar is hij gebleven die tijd Ik zie een groene weide Wij beiden hand in hand Hoor nog wat wij toen zeiden Voel onze sterke band Toch is die gebroken…

In mijn eigen gecreëerde wereld is nooit sprake van eenzaamheid deze wereld is gevuld met herinneringen aan jou altijd en overal de enige koning die daar heerst ben jij voor altijd…

Eenzaam zag ik de boom daar staan, zijn leven had geen vruchten meer gedragen, en niemand keek hem aan, ik ben even naar hem toe gegaan, hij verwachte mij ook niet, zachtjes begon hij toen te zingen, een zo eenzaam treurig bomenlied.…

Bedrukkend en zwaar hangt zwaartekracht aan mijn hart terwijl kille tranen rode wijn druppelen uit mijn glasgordijn mijn kraan alleen maar gal kan spuwen en mijn glas alleen op tafel staat…

soms komt het weer boven het zwijgen, de stilte alleen in de massa en steeds weer die kilte de sombere dagen zwart en verlaten de leegte was voelbaar niets meer te praten een moeizaam verleden hetgeen mij niet beviel voorbij, maar niet over graaft het diep in mijn ziel…

Het eten staat op het fornuis en buiten kreunen zacht de bomen in de winden van oktober. Hoe donker is het huis. En dat ik heel alleen alleen moet dragen, wat reeds zolang geleden is. Ik nooit voorkomen kon. Daarstraks was er een teer gebaar, heel even was ik weer diep in de waan van een gedachte, ver in de droom van gisteren. Maar…

Als een rode klaproos staand langs de kant van de weg als een bosje halfverwelkte goudgelen tulpen in een vaas met troebel water als een mens alleen…

Maar ik weet nu uit ervaring, hoe eenzaam eenzaam is.…