Alle inzendingen over Eigengereid

’s morgens ontwaakte ze met een helder inzicht ze trok finaal haar roots uit legde ze omzichtig maar doelbewust in de pompsteen en waste ze quasi vroom met religieuze gebaren ze schilde ze nauwgezet op het huilen af en deed ze bij de soep later die dag kwamen haar ouders op visite en serveerde ze soep de vlam sloeg in de pan met…

Ik blijf Ik schrijf Genegenheid Eigengereid Al word ik honderd keer niet erkend Mooi toch, dat jij er bent !…

daar had ze geen bril voor nodig mijn inderhaast volwassen poesje buitenkaters vlagden mijn voordeur en zij heeft diezelfde deur met haar eigengereide geur heel bekeken aan de binnenkant afgezeken…

Trek me even terug Adempauze, recht mijn rug Ik wil bewust Een beetje rust Geen onbekwaamheid Geen eigengereidheid. Ik zeg u gedag Minder kan ik niet zeggen Gelag, gelach (?) Het is aan u, Grens verleggen.…

het vreet mij uit de ongeborene ik draag haar tussen mijn schouders mijn ouders wilden een dochter doch ik werd hun zoon en mijn draagzusje de dokter zei zoiets van gespleten persoonlijkheid eigengereid geef ik mezelf een kusje…

regels worden met de regelmaat van rechtlijnigheid geschonden door wie slechts het ego verstaat van eigengereide gronden hoor en wederhoor vermeden rollen koppen over straat terug naar af zonder reden langs de witregel die openstaat…

Alle mensen, die Gods wil nastreven, volgen hun Goede Herder als schapen met het vredelievende zegenwapen: Jezus' kruis, heersend over al het leven. De grote kudde zal dikwijls beven bij beproeving, kan moed bijeen schrapen door gewassen van het Woord te rapen; dit kauwend zich naar het Einddoel begeven. Het hart van deze gewillige dieren…

In reactie op Clovis' vers over de ingesleten sjablonen van doorsnee gedragspatronen der gemiddelde zeventigjarigen van wie ik hier graag het tegenovergestelde belicht ________________________________ Geluk zij met de zonderlinge door ervaring wijs geworden al dan niet afwijkend eigenwijs eigengereide alle zeven zeeën bevaren…

herfstbladeren over de aarde weggeveegd als misschien zo ook de winter eigengereide knoppen steken de kop op niet wachten na ijsheiligen zelfs katers en poezen worden onrustig zoals mijn lentehormoon het kan niet vroeg genoeg zijn als tussendoor de kilte lentegeuren lokken buurvrouw wandelt voorbij en kijkt glimlachend om: ook…

worden vertrapt door stampvoetende passanten verdwijnen tussen kierend beton opgenomen tussen de smalle openingen vergruizen ze in nietszeggende letters waar ze opnieuw mogen beginnen met de opbouw van een zinvol bestaan voorzichtig pluk ik ze tussen de tegels uit als onkruid, dat ooit verstoten weer mag bloeien als zichzelf uniek en eigengereid…

Ik plaats 'm steeds vaker Mijn zwarte hand Immer weggeboend Door loze lieden Ik zit daar niet mee De indruk blijft, beklijft Mijn zwarte hand Heeft iets te bieden Niet nieuw, vernieuwend wel Deze vrolijkheid Ik voel mij Pietje Bell Simpel en eigengereid Als u hier niet mee kunt leven Zal ik u mijn zwarte hand niet geven Weest desondanks…

hoe nog te spreken in dit lage land van geramd hoe eigen en gereid uw in de vastgrond geheide identiteit eenmaal getreden buiten elk vast verband gelukkig kan juister worden uitgesproken dat gij als vast geramd en eigengereid zonder eigenheid een Eigenheimer zijt die men helegaar niet behoeft te koken en dat u reeds als half zacht bent…

Eigengereid en zonder wrok, met als enige verbeten belager de met woorden doorbroken stilte.…

Alles wat hij toch wist, stiekem opgevist, had hij goed verstopt, door een slimme list, achterin zijn eigengereide kop. Nu kon hij uitpakken, groots en meelevend in relaties staan, begaan zijn met zichzelf en de ander soms meer bergruimte geven.…

Vol van levenslustigheid, betekend een vlotte eigengereide knul of meid. Barstensvol enthousiasme hoort daar dan ook weer bij, met steeds maar weer dat geven, want ja, dat is tenslotte toch het leven?…

buurvrouw is de 95 gepasseerd toch niet te geloven zo bij de tijd ze dicht op internet eigengereid wakker gewiekst en onverveerd onder zeventien schuilnamen één hunner zit reeds twee jaar pikant jong drieëndertig jaar op walletjes voor de ramen uiteraard gaat de klandizie voor maar tussen de bedrijven door doet ze aan hersengymnastiek…

adem warmte in woorden die niemand wil horen kleur zinnen die ego’s nooit zullen beminnen ondanks hun bekende edelmoedigheid heb vaak op op lange tenen getrapt in het spoor bijster zijn maar zonder opzettelijk venijn open treed ik naar buiten misschien beslagen ruiten hoop op lieve ontvankelijkheid zelfs met mijn tikkeltje eigengereid…

De molen van mijn leven draait maar door en door het hoofd, de wieken slaan mij steeds tegen de grond wie kent je beter dan de spiegel die dagen slijt met zelfportretten weigert je om op te zetten je kunt zo tactloos zijn royaal met verf en geld je grote mond eigengereid, het noodlot sloeg geliefden dood alleen je werk doorstaat…

zou hij ze op al hun houdingen Dwars ingaan tegen hoe het dient te horen Maar meer nog was het een protesteren Tegen de burgerlijke braafheid wat hij deed De duffe slaafsheid die daarachter zat Wat hij diep in zijn ziel inwendig voelend Niet naar boven durfde laten komen Was zijn sarcastische, woedende, Spottende, twijfelende eigengereidheid…

vergist in het wad zijn zuigende modder in een te grote stap laag hangende koude mist dat het zonlicht voor even vergat wij spraken onze glinsterende woorden met het vloeibare van water een sprankelende ijlte die brak net als het water was in twee componenten momenten in leven en dood een symbiose die zij zelf kozen eigengereid…

Wordt het zielenmeer opstandig of een eigengereid verzaken aan het haasten? Gedachten verstillen bij het voorbije, de feestroes maakt hem tot een ongastvrije: verwachtingen worden gedoofd als kaarsen. Toch blijft het dwingend leven drummend aan deuren van gemoed, als voor “al-tijd” neergeschreven.…

het klassiek van bladwijzers nestelt pasen op een bed van schroom, het leven kan niet sterven achter steen van rollend gruis orthodox geween, klaaggezang en religies zijn het houvast van angst en verloren momenten, eigengereide machthebbers die het zwaard laten spreken zijn de wereldleiders in alle kleuren gebeden herinneren slechts fantasieën…

díe man bij de Appie wil verkopen, snappie hij staat soms in de regen en hij komt iedereen tegen altijd een vriendelijk gebaar en hij staat ook nog voor je klaar als je je sleutels laat vallen eigenlijk kan hij het niet verknallen maar we zijn allemaal zo eigengereid en hebben meestal helemaal geen tijd dus zeggen we geïrriteerd gedag terwijl…

zijn verstand is evenredig eigengereid als een braadpan het suddert en het siddert al naargelang de graad van hitte bij zijn altoos durende strijd gooit hij slechts dan de handdoek als hij elke tegenstander verstandig de groene oren heeft afgedroogd met een raak citaat of wat parate kennis uit zijn lang versleten boeken gepuurd en als…

Ik geloof in m’n eigen al ben ik eigengereid Ik ben het geloof in mezelf in elk geval niet kwijt.…

De liefde van mijn geest, te groot voor het eigengereid hart, ze duwt en duwt, totdat: op één dag stormen zijn geluwd!…

Want wij vertoeven enkel samen tussen onze eigengereide kantelen, in dier voege dat snoeven over gebrandmerkte ramen op rekening komt van barbaren.…

Eigengereid,geheel onverwacht, betrachtte hij zijn plicht. Gezwicht en in kwetsbare staat, ondergaat hij d'trauma"s in zijn wezen. Verrezen en geopenbaard staart hij onbewogen. Ingetogen zoals hij is geweest onbevreesd maar zonder blaam. Eenzaam nu en van hulp verstoken, spoken beelden door zijn hoofd. Verdoofd en van vrijheid beroofd.…

Terwijl haar handen over lijnen glijden aan steile wanden landen mijn passen op tweeërlei paden in pure plassen verblijden onze harten in eigengereide sprongen als perfect passende parten. In dat lichte drijven ook ganzen rotte, grauwere zwaangasten kleine brantajongen!…

Tegen berouw van eigengereidheid stelt de duivel zich volhardend teweer. Zelfs Satan kon op God vergeving bouwen, indien hij nederig, gedwee wilde knielen, voortaan de Zaligmaker vertrouwen. Maar de vorst van het kwade licht zijn hielen om boze bedoelingen te stouwen, steeds laten gaan op ontembare wielen.…