Alle inzendingen over Erkentenis en spijt

Erkentenis en spijt komen in de praktijk meestal te laat; vandaar, dat ik zo nu en dan vol liefde met jou praat. Een link van respect en begrip naar gene zijde. Te laat is nooit definitief of onherroepelijk. Dit jaar zou je 100 zijn, Pa…

bestook ik de duisternis wildernis verdoemenis Geschiedenis nu zonneklaar maar onveranderbaar Richt me tot de luisteraar Gijzelaar van dicht Open mijn gevangenis en bedel naar vergiffenis - een zondaar met bezwaar op schijnbaar eenduidige betekenis Onverstaanbaar aan de top - een vonnis op de schop Ervaar aan de basis erkentenis…

mag ik aan het einde van mijn zijn een beetje vergiffenis wat balsem voor de zielenpijn als er nog genade over is ijdelheid was mijn deel menig kwetsend woord en minachting van de liefde geen spaander liet ik heel mijn daden brachten veel verdriet dat allemaal verloochenen dat allemaal vergeten kan ik niet maar als er nog…

Heb ik van bepaalde dingen echt spijt Of iets gedaan waar iemand onder lijd. Fouten uit het verleden kan ik niet over doen Wel excuses maken voor de fouten van toen. Mijn leven overdoen met alles er op en er aan Met een lach en een traan zou ik er voor gaan.…

Sinds jonge verliefde leeftijd steeds knuffeltjes, kusjes en tot onze zeventig handje vasthouden! Dat soort van Liefde dat zoveel meer betekent dan op een papiertje te trouwen Ondanks tal van tegenspoed aan elkaar verknocht, zo hecht haast paradijselijk, prins en prinses; het was veel meer Woorden waren overbodig, één blik of oogopslag en alles…

ik ben jouw stilte boom laat vallen die winter kom met de dagen van weleer toen we koeien in de regen zagen, en mannen in de regen zingen achter dit woord van vlakte verlang ik diepere wijsheid dan ooit onze liefde, en alle vriendschap die er over is in groter voelen, kleiner beleven wil ik jouw emotiegewoonte de vallei van jouw erkentenis…

Wij praatten, lachten Bedreven de liefde Schreven. Dansten en Reisden de wereld rond Onze laatste kus Onze eerste keer Onze laatste adem Ons samenzijn Nooit meer Onze lijven versmolten Jaren tot één. Onze erotiek Echt verheven tot kunst Onze laatste kus Onze laatste adem Onze laatste keer Echte liefde in Een mum Van tijd tot iets dat daarop Lijkt…

verleden blijft mij plagen, zelfs nu ik volwassen ben Vluchten of vechten helpt niet echt Toch kan ik het soms niet verdragen Ik doe mijn ogen dicht Leg mijn handen op mijn oren Ik kan er niets aan doen Soms wil ik het niet zien of horen Dan knipoogt daar de toekomst En ik weet dat het er is Een pad dat ik nu bewandel Een zekere erkentenis…

Het spijt me dat ik ben, zoals ik ben. Het spijt me dat ik op deze wereld besta Het spijt me dat ik alles in jouw ogen verkeerd doe Het spijt me... ik loop weg, ik ga. Het spijt me dat ik niet ben wie je wilde dat ik was Het spijt me, mijn ma…

Om de zoveel tijd, Krijg ik weleens spijt. Echt spijt van dit, Of spijt van dat, Heb ik nooit gehad. Ook van spijt, Had ik nooit spijt.…

het spijt me ik had me niet moeten laten gaan het spijt me ik heb je voor altijd pijn gedaan het spijt me hij was een vriend van jou het spijt me ik was je als vriendin niet trouw het spijt me vergeef me alsjeblieft het spijt me ik was gewoon verliefd…

traantjes weg moet pinken ik weet hoe laag u kunt zinken. jammer dat u mij nooit heeft kunnen doen zwijgen U bent het kwaad en het is te lezen in troebele ogen U grijpt ziektes aan, verzint ter plekke verhalen die ons hier bekend zijn en toch heel anders zijn verlopen ik weet dat u vloekt om eigen loslippigheid ja ja, daarvan heeft u nu wel spijt…

Woorden gaan als een vergeet-mij-nietje. Behalve de zin die nooit is uitgesproken. Alles naar de kant in een hoek geveegd. Het hart met de schouders ineengedoken. Als schaamte of misschien onwetendheid. Het woord dat onopgelost blijft knagen. Een terugkerende onbeschrijfelijke steek. Het woord dat je blijvend mee moet dragen.…

- zeker nog een twee vrouwen heb ik liefgehad die mijn gemoed zo hebben weten te graveren dat ik opgeruimd terug kan blikken zonder spijt - maar dat ik jou verliet bleek verkeerd ingeschat Tijd was niet bij machte hier te triomferen: jij won het van de drang naar ongebondenheid -…

niet eerder heb gezien dat ik blind was door woede spijt, omdat ik anders had gedaan misschien…

Dat in gemelijke grillen ik mijn dagen kon verspillen, dat ik haar voorbijgegaan of een steen daar had gestaan, dat ik heel mijn zondig leven heb gekregen zonder geven, dat mij alles heeft gesmaakt, dat ik niets heb uitgebraakt, dat ik niet kan herbeginnen haar te dienen, haar te minnen…

Het zal je altijd spijten, bij een verkeerd genomen besluit, het zal je altijd bijblijven, en soms, heel soms kom je er niet meer uit! Een verkeerd genomen beslissing veranderd je leven desastreus, echter je leert ervan geloof me maar heus!…

Vandaag was achteraf de dag van Spijt Het speet Henk Kamp alsnog van al die scheuren De hockeygluurder zei het te betreuren De afperser is zijn geheugen kwijt Het zijn drie meelijwekkende gevallen Het spijt me, ik geloof ze geen van allen.…

Voor de verkiezingen, nog net op tijd Zegt Kamp dat hij nu overloopt van spijt, Met ogen zoals die van trouwe honden, Hij moest dat van Mark Rutte even zeggen - Henk Kamp was dat vergeten uit te leggen.…

je wilt misschien iets niet weten omdat je alles al weet elk nieuw gegeven heeft geen toegang toch weet je ergens dat je niet wilt weten je hebt al de pijn gevoeld van wat je zou voelen als je niet wist wat de vogels doen als ze gewoon maar wegvliegen daar gaan ze daar gaan ze zie ze verdwijnen naar de einder zoveel spijt…

Niets .... spijt ........ me. En net dat is toch zo mooi!…

Roep me als je verstijft Roep me als je mond niet meer sluit en ik zal wenen in m’n graf voor de goede vrouw die ik geen liefde gaf…

ik heb spijt toen ik je uit mijn gedicht haalde, een sprankje hoop die je als lotusbloem mij het wonder van jouw liefde zou leren kennen doch dat gedicht had kantelen waarachter jij je verschanste en hoe ik ook mijn liefdespijlen naar jou schoot, ik miste telkens de evenaar aan het halfrond van jou besmettelijk bestaan waar jij beschutting…

het spijt me dat ik niet was wie je nodig had het spijt me dat ik om je gaf door overmacht getroffen door onoverwinnelijke liefde door mij…

een moord gepleegd op wat had gekund en wat had gemoeten rest mij niets dan rouw…

perfect lag het aan jou, lag het aan mij over is het toch had ik het nu maar anders aangepakt dan was jij nog steeds mijn lieve schat met wie ik alles kan delen van je houden het liefste mijn hele leven nu besef ik pas wat ik kwijt ben mijn ware vrouw en nummer één degene die mij liefhad kon laten lachen en huilen wat heb ik toch een spijt…

zal ik niet meer degene zijn, waar je bij kunt schuilen, en kom je om van spijt, en schuldgevoel... Ooit komt 'n moment, waarin jij zult verlangen, naar mijn momenten van warmte en geborgenheid... je voelt je nu in mijn web gevangen, maar mijn liefde en aandacht, raak je steeds meer kwijt...…

In ons donker nu, wacht in de verte geen blaffende hond. Zelfs de vogels zingen niet. En hebben de buren zonder woorden hun kinderen in diepe stilte naar bed gebracht. En is de wind uitgewaaid en heeft de gedoofde zon er miljoenen sterren rondgezaaid. Geluidloos is deze nacht. Om onbegrijpelijk zacht, het klinken van je verloren…

Je had iets gemist, tot je verdriet, Je ging het nog eens overdoen. Herinnering ligt in het verschiet. Desondanks is het heden niet De toekomst van toen.…

Je sliep tussen de lakens van mijn spijt. 't Is schandelijk en toch durf ik beweren: misschien was ik je toen zelfs liever kwijt.…