Alle inzendingen over Leentje

Krantenbericht 5 december 1991 Leentje leerde Lotje lopen Langs de vreemde Lindenlaan Kwamen kersvers uit de tropen Konden nog geen woord verstaan Leentje leerde Lotje lopen Langs de lange Lindenlaan Naar de bakker, broodjes kopen Toen is er iets mis gegaan Want toen Leentje met haar Lotje Weer haar woning binnentrad Wierp een skinhead…

[een uur na hare geboorte, met hare moeder overleden] Leentje, ontwaakt van ’t lange slapen, Wierp een blikje om zich heen, Zag, dat hier niets was te rapen Dan ellende en droef geween. Leentje sloot haar schuldloze ogen; ’t Sterven was voor haar gewin, Ze is toen juichende gevlogen, Moeder na, ten hemel in.…

Lopen had ze Van Leentje geleerd In de lange Lindelaan - Ze had er best Aardig tegen aangehikt Tot ze opeens door Een onzichtbare hand Was aangetikt…

Leentje ons kind had rode rozen gekozen gebonden met wit/goud lint toen rende zij, zo snel als zij kon naar het marmeren steentje in de zon…

Tante Leentje van der Krieke bleef haar leven ongetrouwd en haar nichtje Annemieke vroeg: ~Heeft u dat nooit berouwd zo te leven in uw eentje zonder man over de vloer?…

en van het geld kocht zij een brood maar door deze daad werd Leentje een del men schold haar uit voor sloerie en teef door laster en smaad werd haar leven een hel totdat zij die dag in de haven dreef…

Mijn veilige plek is uit het bos geweken. Een groene hemel, voorgoed gesloten. Waar vogels zachtjes in je oren fluisterden, de wind donzig langs je roze rui streek, en het ochtendlicht zich door donkere stammen sneed. Waar witwolkende adem laagde in kou, en een roestige aardegeur als herfst op je tong lag. Mijn schuilplaats is…

Een masker van schijn gedragen aan de overkant, waar water zwijgend spoelt, stuwt op het stille land. Zijn bedoelingen verdrongen, bekneld onder een steen, onderdrukt door een daad, die plots verscheen. Dus herhaalde hij zijn laatste woorden nogmaals, in de hoop dat mensen hem hoorden. Zijn intenties te zwaar, dus liet hij ze gaan…

Haar fijne, tere handjes spraken bronzen kleuren leed, gevuld door traanvocht, weggestreken onder wreed. In holle leegtes van haar gevlochten haar, waar menigte zocht, vonden vondsten elkaar. Tonen die gebaren spraken, en haar zijden spijkerstof vol lagen, waar ritmische klanken naartoe draagden. Naar een cadans van verlaat,…

Als ik dromen mag, blijven ze leven. Druk en angst, laten mij herbeleven. Van schrik sta ik op, en begin ik mijn dag, maar in wezen, heb ik geen gezag. Ik val van een moment, waarin ik alles kon. naar een herinnering, waar alles begon.…

Hier zit ik dan, alleen, in de kilte. Waarom ben ik hier? Er komt een vlaag van stilte. Het bedekt mijn ledematen, van onder tot bovenaan. Het vergt vele antwoorden. Ik laat een traan. Van verdriet, meer niet. Het is iets wat niemand ziet. Niet van de buitenkant, niet vanbinnen. Ze zien alleen een meisje, Een meisje dat graag wil winnen…

De echo spreekt, de muren antwoorden niet. Mijn gedachten ingesloten, door angsten en verdriet. De aarde draait, de vloer wankelt. Mijn wereld kantelend, de waarheid verdraaid. Druk van binnen, het klopt aan. Mijn bewustzijn brengt me hier, naar het bestaan. Druk van buiten, uitend tot pijn. Kwellend door mijn brein, alles lijkt…

Een onbekend lichaam, van een vergeten ziel, waarbij de geest me vasthield. Een stilte die over je waakt, met een drukte die langs je giert. Een centrale vraag, verstrengeld met een doodswens, waarvan ik het einde niet ken. Een gevoel, van wachten, op een hopeloos doel. Een angst, dat ik constant voel.…

Haar woorden, een stromende nachtegaal, die drijft in een kudde vol duistere mist. Versleten in hun knappende vachten. Gevangen door het ijs dat haar herinneringen wist.…

Haar hemel is iemand anders zijn hel. Waarbij haar woorden werden uitgesproken en er niets anders uitkwam, dan ‘’vaarwel’’. Stiekem hoopte ze op één uitweg, waar goed en kwaad konden botsen, maar het had niet zo mogen zijn. Zonder enige uitleg, is dit haar einde en neemt ze een zijweg. Om hopelijk, op het goede straatje uit te komen.…

Een harde klap, de 17e, om kwart over acht. Doorgebroken stiltes, op een doodnormale maandagnacht. Een bevel, die schade teweegbracht. Met een einde, dat niemand had verwacht. Een verbroken relatie, dankzij zijn jacht, naar een slachtoffer, zonder enige macht. Een razende storm, waarbij zijn kracht, mijn lichaam brak en mij in een…

Terwijl de klok opnieuw 12 uur slaat, Razen jouw woorden door de kamer. Als een storm die geen richting heeft. Ze halen het vuil onder mijn nagels vandaan. Mijn planning, gemaakt van glas, Ligt opnieuw in scherven. Bang om iets te zeggen, Angstig voor een nieuwe orkaan. Een last die zich opstapelt, Met een druppel te veel op mijn netvlies…

Mijn stappen, Vertraagd, In een wereld, Die versnelt. Mijn hand, Rustend op een leuning, Die nergens, Heen leidt. Mijn lichaam, Gevangen in stilte, Terwijl de wereld, Verder schuift. Mijn scherm, Vol levens, Die sneller gaan, Dan ik kan bijbenen. Hun stappen, Lijken groter, Met dromen, Die meteen Uitkomen. En ik, Te…

Ik ben een eenzame beuk, In een woud dat nooit zwijgt. Omringd door stammen die fluisteren, Groen van hoop, goud van tijd. Mijn wortels raken anderen, Zoekend naar warmte in de grond, Maar als het stormt, Stop ik met praten, En houd ik mijn mond. Ik ben een kale beuk, Die haar bladeren, Vol warme tinten, Heeft losgelaten. Kleuren die…

Woorden, scherp als glas, Verlangend naar rust. Een storm die plotseling zwijgt, Aan een zachte kust. Scherpe scherven, aangespoeld, Door een uitademende zee. Nu slapend onder zand, Wiebelend met de stroming mee. Vluchtig is hun scherpte. Zonder groot bestaan, Maar met klank en ritme, Die bij elke verandering aanslaan.…

Mijn ogen vol verraad. Mijn lichaam dat klaarstaat. Verdronken in een pilletje, die je leven zou moeten beteren. Een gevoel, Fluisterend, ‘’Is dit gewoon of toch een symptoom’’? Niet willen doorstaan, niet willen lijden, dus ik laat het pilletje door mijn strotje glijden. Er waren tijden, dat mijn hoofd open stond, voor het…

Een brandend, fel lichtje, In mijn kwetsbare hoofd. Stralend op mijn gezichtje, Dat langzaam dooft. Als de vlam verdwijnt, En de kille avond begint. Dan is dat het eind, Dat mij in stukken verslindt.…

Omarm de stille, zachte uren. Waarbij dromen je kunnen sturen. Naar een hemel waarin sterren stralen, En jouw gedachten zacht verdwalen.…

Het is weer eens zover. Wanneer de rode, witte en blauwe auto's zijn gepasseerd, klinkt er klassieke muziek door de lucht, gehuld in een deken van rook. De trampoline, nu vol regendruppels die op en neer deinzen als melodieën. Een onzichtbare pianist bespeelt de druppels en maakt langzaam de lente onaangenaam.…

Leentje, 42 jaar en Mirjam, 1 jaar. Alle drie omgebracht in Auschwitz. Zij woonden in de Piet Heinstraat 39. Wilt u ook dat er een Noordwijks gedenkteken komt? Stort dan uw bijdrage op het bankrekeningnummer van Vereniging De Oude Dorpskern: 1493.48.991 onder vermelding van ‘Gift Gedenkteken’.…