Alle inzendingen over Rozemarijn

Ik heb nog wel gelachen maar gister had ik pijn Moet ik vanavond huilen hoe zal het morgen zijn Ik leef met heel veel vragen veel leugens en verdriet Ik ben te laf om iets te zeggen nee echt dat durf ik niet Vaak ben ik bang en eenzaam en voel ik me alleen Toch gek, want ik heb zoveel lieve mensen om me heen Kwaad op heel…

Nu jij mijn lief De Zon eenmaal rond De vogels ziet Lijster, Merels hoogste lied Dansen in 't frisse groen Blij, de lach op jou wang Rozemarijn Jasmijn, liefste Jongste, schoonste bloem…

Ik genoot van de bloeiende rozemarijn die nu verdord is...…

De pinguïn balanceert op een takje rozemarijn bezaaid met blaadjes van cupriet in azijn de kerkuil strijkt neer op het exotisch uurwerk het is nu seizoen voor weergaloos kwatrijn…

Het wekt bij allerlei mensen verbazing dat jij jouw bloeiwijze hebt aangepast aan de tijd en de klimaatsituatie maar ik ken je als romanticus rozemarijn bij de balkondeuren ik hou van jouw zomerse geuren juist nu het vroeger donker wordt ben je bij me in eigenzinnigheid in alle kracht van de stadse natuur kan ik je met dankbaarheid aanschouwen…

waar goudenregen welig tiert dragon haar lentegeur de ochtend siert als zacht geelgroen ontloken blaadjes schuw verborgen in krokus wit overwoekeren blaadjes rozemarijn als dauw van de zee lavendelvelden…

Ik loop maar draai mij enkel om vervolgens de lucht met alle geuren te kleuren helaas is mijn palet enkel gevuld met rozemarijn een geur die langer blijft dan woorden deze draai prachtig benoemd Eromheen ontkleurde haar zwijgen blauw als lucht onaanraakbaar.…

Ik zou liefst aan jouw voeten zijn even streelbaar als je handen balsemduin en alsemstranden wingerd van een roosmarijn Je blik heeft mij getranscendeerd bedwelmd raak ik en in de ban van huid en haar word ik als man gehypnometamorfoseerd Een herfstsonate in de zon is jouw geliefde melodie veelkleurig geurig, tu m'écris je bent de…

Crocus en pinksterroos – Zijn grandioos, Hortensia en lupine Klinken als mandoline, Lelietje-van-dalen en boterbloem Ze krijgen verdiend hun roem, Lelie en alpenroos Zijn net zo mooi als een hartstochtige klaproos, Pensee en vergeet-me-niet, Papaver en aconiet, Lavendel en rozemarijn Doen mij denken aan een oase in de woestijn.…

Ik maak je graag klaar mooie meid met aardappel zacht ei en olijfolie liefst vers heel, niet in moten Jouw vlees is zeer smakelijk eerder zacht valt makkelijk uit elkaar wanneer nog vers verstevigt tijdens bereiden op een bedje van rozemarijn zonder jou zou het leven lang niet zo lekker zijn…

je mag het best wel weten ik huil soms uren lang er vormt zich dan een watertje een beekje stroomt zijn gang ik traan langs harde keien en zachte rozemarijn ik kletter nog een waterval en weg is dan mijn pijn en als de uren om zijn mijn tranen zijn dan op dan speel ik met de vissen zie lelies in hun knop dat huilen niet voor niets…

Liedje van verlangen Herinneringen aan dierbare dingen, lavendelgeuren, thijm, rozemarijn, mocht dat heus mijn werkelijkheid zijn? Het gestage grazen van de schapen, naast ons in het dal gehoed door de herder, iets verderop hun stal Maart met zijn bloeiende valeriaan, in Mei de brem.…

Jou horen zeggen dat er niemand is totdat je wordt ontdekt, betekenis krijgt in woorden van begroeten en over het weer een bron van eindeloos gepraat Het gewas dat zich richt naar licht en klimaat wortels diep in de aarde gekropen Dat je iemand bent door een ander te ontdekken in gemeenschappelijk te onderscheiden in wat je weet rozemarijn…

er staan dikke muren in hun oude sfeer boetserend, rond een eeuwig hart het zoutbad stort vanzelf in sprekend lichte vormen, tussen rozen en de schijn van wat vanille, rozemarijn en zuivere gebaren zandsteen schuurt langs wit beton waar het plafond de druppels draagt, van warmer evenaren maar het water schraagt het stillere ervaren…

De poëtische nacht, ze treurt ruikt de troost zo duister als rozenhout, ruikt amberkleurig meerduidigheid de inhoud ademen zonder te kijken, ruikt naar dampend geurende rozemarijn lijk de korte avondwandeling, het gevoel van daadwerkelijk uitgeslapen zijn. Het gevoel van wakker worden tegen de achtergrond....…

Zwoele hete verleidelijke nacht liefde die in zilveren schaduw wacht de geur van rozemarijn en jasmijn bevlogen erotische sfeer haar liefelijk lichaam zo teer hij neemt haar mee in zijn passie daar weerklinkt de bekende welwillend ritmisch sonore liefdesmelodie.…

strand de zee met zeilen op haar rug doorweekt in ’t witte zomergoed de huid omhult met nevel bij stilte tussen eb en vloed de tram rijdt door het raam dwars door ’t glas ik weet dat het een leugen is er zijn geen scherven toch is daar telkens weer het kerven in bitterzoet verlangen schuim ik alle kasten af jasmijn, dennen, rozemarijn…

te lessen, stilte van gehooide akkerland, mengt in het gedruis van cicaden, een bedwelmende achtergrond op het grafschrift van dorpen op de grens van vers gedolven licht, spuwt erosie en tijd hun merktekens uit, herplaatst zich in een ander perspectief en vergezicht, rozet van tijm en lavendel gedragen schragen, monument van rozemarijn…

een overleden tante aangelegd in zijn dromen omdat hij niet kon slapen door de stress greep hij toch weer naar de fles dorst was niet te stelpen hij dacht aan jonge weerwolven ridders die elkaar bestreden in de hel de kruidentuin ligt nog altijd aan het oeverland waar de bomen de nacht zwijgzaam groeten hij haalt er zijn rozemarijn…

Hij haalt er zijn rozemarijn, zijn tijm en kamille, en de nachtkruiden voor zijn mysterieuze wijn. Zo brouwt hij troost uit angst en dromen, een medicijn tegen de harde tijd.…

Wijngaardslakken, schelpen en schalen, calamaresringen, saffraangele rijst en rozemarijn sudderen in een bekken op een matige gasvlam. De bouillon dringt in de korrel. Ik lepel het in jouw bord, gegarneerd met blokjes citroen. Ik hoor de hakken van een flamencodanseres in onze keuken.…

tweederde wandelweg wazig bekeken tweederde van tweederde liter wijn begint zich nu met zware treden in afgedropen lijf weer te wreken zwetend nu een derde nog te breken en dan genadig languit het refrein O zalige dieprode wijn in warme kersentuin met verse geuren van tijm oregano melisse en rozemarijn…

Maagdepalm en rozemarijn Tooien het graf van een maagdelijn. Maar uit het graf van een bloeiende vrouw, Rijzen drie rozen in bloedige rouw, Rijzen drie rozen als bloed zo rood: Twee uit haar boezem en éen uit haar schoot.…

Ik heb jarenlang geploeterd met bloemen, aardappels, aardbeien, frambozen, uien, courgettes, rode en zwarte bessen, pruimen, appels, peren, bonen, rozemarijn en peterselie. Na al die jaren staat het volkstuinhuisje op instorten en is de bodem zo goed als onvruchtbaar geworden.…

til De natuur komt tot rust - een merkbaar verschil Met de brandende zon van de bloedhete zomer Het tempo de kleuren zijn milder en lomer Linde amandel vijg kers abrikoos Verliezen hun blad – sneeuwwitje de roos Toont genoegzaam haar bloemen: een briljant bruidsboeket Naast tomaat aubergine in de moestuin gezet Lavendel kamille tijm rozemarijn…

Avondzon ruikt aan rozemarijn en grote pollen tijm. Oh, good old thyme overleeft op mierenhopen. Handen aaien de houtige bollen. Langs de gele wijnruit. Vergeten. Wist je dat het ook helpt tegen schorpioenenbeten? Dan reik ik citroenmelisse voor je speelse plukken. Hang ze achter je oren.…

Rozemarijn. Genieten. Ik sla mijn armen om Dave’s nek. Rudi is verdwenen. Waarschijnlijk op zoek naar een nieuwe dosis. Ik geef hem nog anderhalve maand. Mijn gevoel zegt dat niemand hem meer kan helpen, zijn lichaam kan niet meer met of zonder de dagelijkse dosis. Anderhalve maand. Dan zal het over zijn. Om half vier wil Dave gaan.…

Hetzelfde wat ik eens van mijn armoede ook zal krijgen: een lijkwade en een linnen doek, en van alle mooie bloemen misschien een rozemarijn op de koude borst of een takje.'' Met deze gedachten begeleidde hij het stoffelijk overschot, als zou hij erbij horen, tot aan het graf, zag hij de vermeende meneer Kannitverstan omlaag zinken in zijn rustplaats…

Wormen vol proteïne in een kruidenmelange van salie, rozemarijn en oregano. Watertandend eet hij zijn hoop op. Hoop? Hoop is niet op te eten. Altijd levend. Zijn hoop is de hoop dat de aarde open zal splijten. Dat de lift hem omhoog zal stuwen naar de welvaart. En de warme tijden komen. De zon beschijnt de aarde.…