Alle inzendingen over SCHONE STRATEN

buiten is het glad koud en kil men droomt van een witte kerst ook dat nog fluistert zij in wankel evenwicht zij droomt van droge schone straten lekkere vrieskou met een zonnetje en witte wolkjes ademweer midwinter een blik op een Donald Duckje dat verloren op straat slingert associeert haar met schoonmoeder en vader uit de…

er mist, vanzelfsprekend er had moeten zijn na jaren zwoegen: moe maar voldaan op mijn plaats wakker worden in een gemakkelijk leven (vissen springen in mijn pan ..de katoen staat hoog ..te bloeien in de zomer) Ik droom mijzelf in Amerika Schijnwerpers wachten op mij Ze volgen en bewonderen mij waar ik kom, in lichte hallen en schone…

laat uw open grijze vanen Door koele luchten, schone straten gaan, Het gave goud ligt op uw zegebaan, Druipt van uw fijne wapperende manen; De pure honig laat ge in harten staan: Gewassen goud in glad-gevlochten spanen, Uw adem is ons tot het lijf gegaan En blaast ons, jonge goôn, langs nieuwe banen. Op kameraden!…

De dag die moest komen de dag die komt vrijdag 19 september 2025 oh wat ben ik reuze blij we gaan de stad schoonmaken we gaan de Jordaan nog schoner maken en ik doe mee! doet u ook mee? handen uit de mouwen en de rode pet op met de tekst:: MAKE AMSTERDAM CLEAN AGAIN te koop voor 15 euro (contant) en de opbrengst gaat naar een goed…

Schoon kinderen in de wieg, schoon weder op de straat, zijn bei van één gelaat. Me dunkt men kan niet liegen hoe men ze hebben wil, het schoonste zijn ze, droog en stil!…

schijn doet me denken aan schijnheiligheid, schone schijn verbreid wijd en zijd. ik toon me liever naakt en bloot dan me in duizend bochten te wringen wil ik meer over recht voor de vuist,eerlijk en oprecht over vrij zijn blijven zingen…

De keukenmeidenroman bloeit als nooit tevoren, maar waar vind je nog een keukenmeid?…

schijn doet me denken aan schijnheiligheid, schone schijn verbreidt wijd en zijd. ik toon me liever naakt en bloot dan me in duizend bochten te wringen. liever wil ik meer over recht voor de vuist, eerlijk en oprecht over vrij zijn blijven zingen.…

Ze staan er te schoon om niet bij elkaar te zijn vier boerenpaarden…

Hoe geladen ook en hoe buitengewoon schoon dit lied zonder woord…

onder het licht van een zwakke lamp trachtend de roes van liefde te ervaren vlindert je adem licht onder de drang naar vertederingen talmend traag streel ik de muren weg het ebbend licht drijft op je waterige stem onstilbare bronnen ontspringen uit onpeilbare diepten van verwildering bevrijdt milderen je zuchten waarna we slapen in elkaar…

ik vergelijk je met de zomer maar jij bent zonniger en milder en nooit in glans voorbijgaand ik bemin je in het stofgoud van de zon het is mooi om je aan te raken het is zoals het voelt, het is liefde harten op drift volmaakt in een schoon licht…

Sommige vrouwen zijn meer hun man's cipier, dan ge-emancipeerd…

Berlijn Ik heb iets bijna schoons aanschouwd Hier waar de jacht der oppervlakkigheid Al schone dingen veil voor goud Bezitten wil, en dus ontwijdt– Ik heb iets bijna schoons aanschouwd: In het verkeerdoorgonsde park Terzij van zijn asfalten wegen, Als in een straat een ingebouwde kerk, Vond ik een rozentuin gelegen: Daar in doorzonde bloemenwolk…

Het boek der straten Slechts te koop voor twee knaken Is door iedereen Verlaten! Godverdomme! Ik zoek me verrot Waar was jij?…

Er brand licht achter een raam in een straat zonder naam en de nacht is koud en kil. De wind ruist verhalen, van hoe het was voor die tijd verscheurd door haat en nijd, je hebt je prijs moeten betalen. Kom sta op, kijk om je heen en probeer te verklaren hoe je voor die tijd hebt liefgehad.…

Intussen is het aardig laat en wordt het donkerder op straat. Goede trouwe vriend ergens dwalend door de stad, met een knorrend klein maagje, want eten heb je nog niet gehad. Ik vraag aan Jan - en alleman of ze jou hebben gezien, bij de bakker, bij de slager, de afhaal chinees bovendien.…

Het bloed van onschuldigen vloeit als tranen over wangen in een straat hier niet ver vandaan waar genade en vergeving door dovemansoren nog verstaan gesmeekt in angst en wil voor leven in een straat hier niet ver vandaan in een straat hier niet ver vandaan werd de schuld niet vergeven en werden we niet verlost van het kwade in een straat…

de straat zingt een droevig lied voetstappen vol van verdriet lopen door de straat van verleden tijd elke voetstap zit vol met lood spijt maar we moeten door wachten op de tekens o geef toch èèns gehoor het is zo donker in de straat zo stil de straat is oneindig de straat is leeg de straat de steeg…

het lied van de straat duizenden melodieën onthoud er een paar…

de mensenmassa duwt zich ademsnakkend tegen de verlichte kijkdozen kinderlijke blikken vlammen gespannen op woorden zinderen de ontembare verlangens kleven tegen de ruiten druppelen bezweet in langzame stralen de harten binnen de dag is gekocht schuld bekend…

het eind der tijd blijkt een nieuw begin erbuiten vallen en wakker worden er precies midden in waar zit jij je intussen straten in verhalen van nu een woord laat je baren het is tijd om uit te varen.…

Ik loop door een straat loop door het mysterie van een straat op aarde De huizen ademen donker van het onbewust door de dood te worden verteerd Dood!…

Je komt van de straat Dus ken je geen liefde Veel verdriet En velen hebben je verlaten Wat overblijft is bitterheid en haat Want zo ben je niet Maar zo word je gemaakt Je komt van de straat Fouten gemaakt in het privé leven Aan de drank en de drugs verslaafd geweest En dat kostte je zowat het leven…

Een jongen van de straat Maar waarom je me zo achterlaat Met verdriet Wat je niet ziet De meeste mensen zijn slecht Dat is waar En dat meen ik echt Dat ik zo terecht ben gekomen Je zal er maar mee moeten leven Dat het leven je niet zal belonen…

ze ontmoetten elkaar op een dak langs een drukke straat het was zoals dat dikwijls gaat liefde op het eerste gezicht over hun huwelijk stond in de krant geen enkel bericht hun dak was niet erg schoon de ceremonie was niet frappant maar de receptie was buitengewoon…

de donkere sparren in het bos, de stronken en het groene mos, de rode grond, de wilde planten die ik vond, het brokkelige hout, vermolmd en haast vergaan, in wonderglanzend zonnevuur heft alles in dit morgenuur een zang van nieuwe schepping aan…

echo's van schreeuwende schorre stemmen ijlen na in de straten de fragiele vuist in samengebalde angst weet niet wat de andere doet neem het onbeschreven blad papier open de vuisten denk, fluister, schrijf, schrijf op een schone lei over jou en de anderen…

Op een dag likken de straten hun gezichten schoon, ze verjagen de schimmen uit het verleden. Op zo’n dag wordt de morgen geschreven, leg ik mijn kleinste nerven bloot.…

Soms, geloof ik, geloof ik in mijn eigen leven, in die schone wereld met alles erop en eraan bloemen, bomen gras en vogels zeeën, en meren herinner ik me toch ook vooral al die keren dat onze dromen uitkwamen en wij samen waren.…