Alle inzendingen over bde herseninfarct hsp taal

Ik heb de natuur tot vriend gemaakt ga ook vandaag met haar in gesprek. Haar stilte spreekt ook nu boekdelen haar werkelijkheid spreekt mij wel aan. Ik zag de dood zomaar weer doodgaan haar bestaan vermalen en verteren. Werd ook ik al verwacht na haar, men schalde een naam meer toch niet. En al zal ik ooit lijfelijk sterven als deel van…

Iets in jou is gestorven vele dagen terug Onmachtig moest ik zien gebeuren. Ergens tussen toen en nu zijn wij ons verloren.…

synchroon de tijd in alles samen tegelijk leven wij ondeelbaar handelend van tel op tel zijn wij steeds elkaar van het ene moment op het andere echter is het anders vandaag een stap vooruit lijkt de een de ander in alles wat wij doen een slikt al koffie als nog de ander zijn beker pakt lopen scheren wassen steeds een stap vooruit…

Te vaak vergeet hij aan te trekken Zijn pas ontdekte spiegelkleren Waarin geen mens hem kan bezeren Omdat die hem totaal bedekken Gevolg is dat zijn hersencellen Belaagd door andermans problemen Het filteren niet op zich nemen Hem met teveel aan prikkels kwellen Zijn arme brein wordt overladen Hjj is een volgezogen spons Die niemand…

De buitentemperatuur is nog niet laag genoeg slootwater in plaats van ijs omringt de boeg. De dag voelt als grote rimpeling in de sloot een die ons alvast laat ruiken aan de dood. De wintermaanden hebben gedragen en gebaard hebben ons als voorjaarsboden aangestaard, wensen nu eveneens met het daglicht te spelen, al wilden krokussen deze zonnestralen…

Twee weken collectief een BDE In 't grootste ziekenhuis in Gaza-stad... Wordt duivel Adolf Bibi dat nooit zat? De halve wereld schreeuwt hou op daarmee Dus Coenraedt, Nico, Overweg en Bart Het is een gek, geen fatbike die ons tart!…

Ik keek even achterom en stak joviaal mijn hand op. Dag! Tot vanavond! Mijn vriend lachte naar me en gaf mij een knipoog. Met een blij gevoel rende ik snel naar mijn auto. Ik moest opschieten anders kwam ik nog te laat op mijn werk. Harder dan normaal reed ik de snelweg op. Ik werk bij een dierenkliniek. Het werk fascineert me. Als dierenassistente…

Ik heb mijn ouders geraakt altijd kunnen achten, dat is het geen mij nu na jaren nog steeds heugt terugdenkend aan soms ook verdriet naast vreugd echt altijd kunnen achten vele dagen en nachten. Deze maand herinner ik mij ook de treurwilg weer deze metgezel uit een van mijn vele verse dromen, welke ongevraagd vol met beelden langs komen, als…

Hiermee stel ik mij open met heel mijn hart na mijn herseninfarct met de hevige pijn zeg stilletjes vanuit mijn eigen hart dat ik niet bang wil zijn Dankbaarheid dat ik er ben een nieuwe start.…

Een bloem bloeit open teder gekust door de zon wederkerigheid Hoe vroeg in de morgen mijn aandacht wordt gevestigd op de wolkenslierten in allerlei tinten en in verscheidenheid verenigd een opklarende hemel voorstellen en vormgeven op hetzelfde moment laat een zon zich van haar beste kant zien. Bovendien adem ik de verschillende zachte…

Klanken zijn als een onbekende taal. Het is een ongekend verhaal zonder woorden, die mijn hart raakt op een manier die ik niet kan uitleggen. En in de vibraties van elke snaar, elke toon, vind ik mezelf, gezien, gevoeld, zonder dat ik ooit iets hoef te zeggen.…

Kris - Kras - Kris - Kras - Op bevroren sloot en plas, glimt ijs als zwart glas Kris - Kras - Kris - Kras - De noorderwind pal tegen Schaatser Jan kromt de rug De ijzers kerven korte halen In stug ritme almaar door Kris - Kras - Kris - Kras - Langs dijk of boerderij Een berijpt paard briest Dor riet kraakt en knakt Wie schaatst, ziet…

We laten de dingen zoals dingen zijn, alles is wijn, tij ontwikkelt ranken steeds zoals reeds is gebleken al vele weken, het is zoals gras aangroeit en gemaaid weer groener oogt, elke dag verfraait. We hebben geen angst dat alles vergaat ook de zomer straks niet in haar volle glorie opstaat en graan als goud zo fraai verhult, we betrachten…

Nog maar heel even, dan ga ik ECHT leven, Kleinkind geboren als oma herboren Zaken opzij gezet nu telt alleen hét Een herseninfarct keek om de hoek waarom kwam hij bij mij op bezoek De tranen stromen over mijn wangen waarom word ik daardoor gevangen Ik wilde nu toch gaan genieten ik kan dat "kreng" wel schieten Had ik maar eerder beseft…

Sinds die dag is niets meer vanzelfsprekend als voorheen. De tijd beweegt soms sneller dan het hart en hoofd aankunnen, en wat ooit moeiteloos ging, vraagt nu geduld, moed en aandacht. Er zijn dagen waarop woorden zoeken, beweging wachten laat, of vermoeidheid als een zware jas over de schouders valt. Dagen waarop de wereld…

wat er nu voor of achter ’nadat’ volgt waarom beginnen met lange zinnen en kort eindigen? het zicht is geheel aan mij wie bepaalt de regels? zij die soms niets delen doch alleen incasseren zoals reacties onder poëzie zoals ik, die toch graag deelt want lezen is gelijk uit een bundel zoals de Bijbel de Thora of Koran waar kan ik reageren…

Bij hem zagen wij al zo vaak stil die dood in ogen, wilden hem niet welkom heten ons niet bewegen nabij dat naderende gevaar. Sterrenstof waarin iets anders 't vertrouwen bood steeds verhaalde ver weg te blijven bij deze dood. Die stofdeeltjes brachten ook toen al veel aan het licht, onverplicht waarbij steeds de dageraad weer opstond, welke…

onse eerste dienaer des lands gaet met sijnen naesten beminde het vaderschap tegemoet; . doch de daertoe noodighe daet volghde niet den ouden wegh waerlangs het leven meestentijts sijne wordinge vindt. . met sijnen man, ende eene draghende vrouwe, gewilligh in herte ende gave, ende een voor ons naemloos korrelken uyt het graen…

. vertèl mîj van drome, nogh verborghen, maor waorin zèker 't verleeje wart ontnomme ick gao nogh iene kier langhs de velde van weleer, die vertèlle van dreughte en diepen verlaotenhèd . die nogh altijd de huud bekraste, kier op kier, en waor mîn levenssaft verdampt in gelaotenhèd . herinner mîj aon den dach van merrege, die vertèlt…

mijne siele spiegelt sich aen 't licht van desen tijt der verloren oceaen . in den beginne was er sien wazigh noch als door een sluijer nu, scherper . doch vaker ende dieper ervaer ick de verwe van nieuwe maen . al is d'aerde vol van monden ende kent sij ontelbare wouden met handen . een mensch wordt ongevraeght…

haore hove rust so sottecke op miene herfste, droomt van unne lange soomer daer icke nog jaege, renne langs ’t strande ende om unne glimlache vraoge, sie om unne reikende hande. die afstand drieft al dunne ferre, ’t slape is dieper as ooit, sezoene nervet miene vel, jonkhede verdwijnt, miene toekumste dooit. haore wange verraodt verte…

het wort weder stille om mij henen ofte krimpt het buytenland oock van binnen, in mij selven heeft elck mensch dat ghemeen? sal het een verslavende vryheyt sijn die u ende mij verblindt, wil ick gheene angste ervaren „het goede is mij immers welghesint” schreeuw ick om mijn selven te bedaren doch de schaduwe naedert nu snel…

neem mijn hant, en wees niet bevreest als ick trecke door levende velden met voelende bosschen alomme want dickwils is een mensch te seer bedeest om sich als deelende, roepende stemme, kenbaer te maken…

Langhs d'ackers van schroom ende schuwe stille, slenter ick teghenwindsche stappen, aerzelende om onghericht in een verwarrede droem te treden ende te verdwalen. Neerwaerts ghekeerde ooghen beghrenzen als beklemmende bundelen van swart licht, die meer ende meer de ademende borst omhaelen met stomme banden, Totdat…

stilte en is niet altoos gevuld met leegte. somwijlen rust daarin een vrede, zeldzaam van geboorte. zij komt niet. zij is er. en voor men het weet ligt zij over herte en gedachte zonder geweld. dan is er slechts alleenzijn, en een tevredenheid, waarin de ziele, zonder woorden, gekust wordt.…

Nog een wijle spreken mijne ogen nog niet vermoghende tot wederrust te neigen, want zij aanschouwt mij immer aan. Mochte zij mij willen, mochte zij met mij ten slaapwaerde gaen. Zeker zal zij geuren naer laet-herfstigh rozenbloet, ende haere borsten begeeren een lentebloesem te onthullen. Het zijn mijne lippen die dorsten…

. wat sal dit noch tot wordinge brengen vraghe ick mij af . want herhalen doe ick al heet het dan anders gheseght dan ghij het segt . somwijlen voeghe ick mij naer den heerschenden aert soo die al heerscht of naer mijn eyghen stemme soo die tenminste herkenninghe duldt . ende immer dat pogen in woorden te vangen wat…

spreeck niet van later, want later woont niet in mijn ure. dan ben ick reeds wechgegleden uyt uwen tijt. . maer nu drijf ick op de rimpelen, lichtblaeuwe wateren, gelijck een stille ademtocht onder den hemel. , alsof den deze mijne glimlach bemint, alsof het hooghe mij wederkent. . ja, ick ben ick, ende voor een corten stond gevoele…

Een mannetjeskat, noemt men meestal een kater Hoe noemt men een mannetjesrat, soms een rater zo heeft het NEDERLANDS verschillende kwalen Niettemin is en blijft het, DE TAAL DER TALEN.…

De tijd baart rozen, zeggen ze, verstekeling klimt aan boord, container vol relieken, taal en nog eens taal, een ansichtkaart, een brief, een boek, muziek - mazurka van Chopin, die mis van Haydn, strakke Bach op achterplaats in Calzadillo - ook veel verzameld daar: eikels, kastanjes, allemaal bermspullen, een stoel en nog een stoel, een stugge…