Alle inzendingen over collectief geheugen

Ze was zo licht, haar lach vertederend Dat hielp haar niet en in de kwade uren Verweet men haar naar links of rechts te sturen Ze vond dat niks, gemeen, vernederend In ’t collectief geheugen ziet men haar Geassocieerd met de versnipperaar…

Een held is dood, De Bie vormt met Van Kooten Een groot deel van ons collectief geheugen Met typetjes die zelden willen deugen En humor in geslepen taal gegoten De ouderen betreuren een genie De jongeren verzuchten: ‘Bim de Wie?!’…

Na vijftig jaar aan koot en bie een ode Keek op de week is waarlijk tijdloos goed Zo goed als tijdloos: sketch in overvloed Zelfs nu nog actueel als onrustbode Met typetjes in 't collectief geheugen Waar men zich wekelijks op kon verheugen…

de hele nacht door verandert de tijd in licht klokt driekwart fles door er is een foto in het collectief geheugen geheid stampede rennen ogen dicht staan daar een paar regeltes over kudde instinkt met de vetbulten transpiratie gespiegeld pijnlijk pianospel fietser aan het strand zij trekt haar jasje uit - vijf zadels met kant…

ik voel aan strand de warme energie van het collectief geheugen in grijsblauw doorzichtig schilderen golven ons leven onder oplichtend wit zij kabbelen gedachten fluisteren woorden uit de boeken van bestaan alles is opgeslagen in minuscule flintertjes zand glijdend door de losse hand zacht draagt wind de refreinen van ieders lied…

Dat vloed ertoe doet juist: springvloed die zee springen doet Het land dat zich niet kan verweren verzwolgen, open gescheurd door wind als handlanger kennen niet het mijn en dijn Het is menigmaal zo pijnlijk gebeurd: 'Watersnoodramp' in ons collectief geheugen Vloed springt beukt op vensters, deuren en muren tergt familie…

uit ons collectief geheugen.…

Zijn collectief geheugen, latent verbonden met het universum, vermoedt instinctief de werkelijke relatie met het grote geheel. De raakvlakken ervan openbaren zich op een punt van de cirkel, waar de zich verdichtende eeuwigheid eindigt in een imploderend inferno.…

respect heb ik voor hen die ooit waren voor hen die proberen wat is ook voor anderen te bewaren respect heb ik voor die al of niet hun leven gaven die stonden voor oprechte idealen laat hun daden zich permanent in ons collectief geheugen graven respect heb ik voor zij die haar kracht gaf zodat die hulpbehoevende die eenzame en oudere…

van het individu die in een oogopslag de wereld zou kunnen verrijken het maakt verschil, zonder alles met elkaar te vergelijken hoor hoe de donderwolken breken op het aanbeeld van de zon, elke straal of vonk geeft een ander beeld van diversiteit van kansen en beloftes, de oorsprong en details dwingt om meer te weten om in het collectief…

Of is alles reeds gewogen en opgehangen aan de dubbele ringen van onzekerheid, broos en sterk gemixt door gewichtloosheid in een maatbeker van het collectief geheugen waaruit we allen drinken,ooit verschenen in onafgemaakte dromen? De nacht is een reiziger, die zijn mantel over de aarde sleept om zijn sporen uit te wissen.…

Ter opfrissing (alvorens te verdwijnen) van 't collectief geheugen staat hij klaar: de woord-top drie van bij elkaar tien jaar, als een kroniek van actualiteiten. Verheffing van de Macht is een Trumpisme, een aftreksom: niets langer hoeven delen, "vermenigvuldigt u en gaat dan henen!…

Zij eisen geen kansel, geen marmeren steen, geen priesterhand die hun taal verklaart. Schuif de tolken opzij. De grond spreekt stroef maar rechtstreeks, een trilling in de voetzool, een rimpel in de slaap. Geen kansel heft hun botten uit het zand. De aarde stampt onder tienduizend voeten, een ritme van huid, stof en herinnering. Hun…

jij kunt mij niet verstaan jouw taal heb ik nooit gesproken ik ben liever alleen dan deel van een groep die zogenaamd met de hele wereld meeleeft maar ondertussen collectief een mens zonder te kennen er dagelijks van langs geeft…

Wanneer geheugen langzaam verdwijnt, wanneer je niets meer onthouden kunt, wanneer "gisteren" verdween, zomaar is het " denken" verdwenen, wanneer herinneringen weg waaien, zonder dat de wind aanwezig is je niet meer weet welke dag er komt of zelfs welke maand het is, wanneer geheugen oplost in het niets je ons ook niet meer herkent, is…

Ik voel me zo tegentijds vandaag, zo tegendraads altijd, maar vooral verwonderd; Ik zocht je, zocht naar liefde doch vond, kon alleen dromen. het laat me verbijsterd; Ik pak de kansen die ik pakken kan voor ik verdwijnen moet, maar ik blijf verward; waarom al dat gedoe?…

Ogen als sterren, dromerige glimlach, witte oordopjes, half verborgen in dat lange donkere haar. Opkomende verlegenheid, verliest 't van nieuwsgierigheid: “Wat luister je?” “Coldplay” Laat ook maar.…

Nederland door naar de kwart-finale door haar Voetbal Onoverwinnelijk Collectief of te wel door de Nederlandse VOC 'MANTALITEIT': door onze Oranje Duivels!…

ze ziet boomtoppen die zich geluidloos voor de ramen bewegen ze denkt aan het strand en het zand dat dagen later nog in haar schoenen zat ze hoort de paarden die tot hun knieën in de bagger staan de vrouw voelt de zachte omarming van de tijd het kind dat ze pas geleden was…

in mijn geheugen is het net herfst waarin takken praten met bladeren traag in het vergane landschap dat zijn gezicht laat zien in beeld van zwart blad waarin ik verdwijn in een dode vorm van bestaan de noodlottige glans van denken…

Nu ik 't mij weer herinneren kan geniet ik terug met volle teugen, 'k was er uren van in de ban, van dat ene woord: Geheugen!…

Links bij mijn oor is het warm en nat mijn oog dwaalt af valt bij mij weg het asfalt glimt mij tegen storm en regen zijn tot zegen ik ben op weg rondkijkend zie ik boeken kaften op een rij gelezen en vergeten was het heg noch steg luisterend eerst links dan rechts hoorde ik weer stemmen doof zijn, niet begrepen weer iets weg…

Hij bestaat nog de boerderij in mijn geheugen. Ook neven en nichten weten ervan nu is er gras, bomen en een oude man met een boxer. Een plas op de plek waar mijn oma kookte, drollen waar mijn opa rookte... Toch laat ik een traantje als ik daar sta en denk aan opa met zijn roestige spa.…

gedachtes in kroniek summier in uitvoering of toegewijd en nauwkeurig gehaast in nonchalance een register van lotgevallen tegelijk een vergeetboek inkt verbleekt in onleesbaar van loodgrijze pagina’s…

Soms een glimp ontwarend tussen de mistslierten van ‘t geheugen, even is het beeld weer daar, duidelijk en kristalhelder, maar slechts na enkele seconden blijkt alles weer een leugen.…

Laatst ontdekte ik een leugen In mijn werkgeheugen. Ik wist niet wat ik zag, Kon niet zien waar het aan lag, Ik kon me er ook niet op verheugen. De ontdekking van die leugen Zal mij nog lang heugen.…

Compleet met sleutel, pasje en rijbewijs alleen zijn geheugen nog: want DAT zat er niet bij!…

het geheugen is een kneedmachien ze kneed het verleden vervormt het tot een degelijker iets dan het was voordien weet ooit die jou zo bezwarende leugen zo te kneden tot iets wat mogelijk lijkt te deugen vertaalt iets in verzachtende of juist hardere beelden naar het heden zodat het voor jou nu misschien beter of zwaarder te verteren…

Het land is moe van achterklap en leugen Helaas voor Mark: wij hebben wél geheugen…

Een haiku over het door de tijd heen verliezen van stukjes geheugen...…