De stem onder de huid

Zij eisen geen kansel, geen marmeren steen,
geen priesterhand die hun taal verklaart.
Schuif de tolken opzij.
De grond spreekt stroef maar rechtstreeks,
een trilling in de voetzool, een rimpel in de slaap.

Geen kansel heft hun botten uit het zand.
De aarde stampt onder tienduizend voeten,
een ritme van huid, stof en herinnering.
Hun bloed is de klok die vandaag nog slaat,
hun bloed heft de speren in de nacht.

Geen boek bouwt een brug naar gisteren.
De wind brengt de dromen, rauw en ongetemd.
Wij horen hun adem in het wuivende gras,
zonder gids, zonder grens, zonder knielende knieën.

Wij luisteren zelf.
Het schild is de stem.
Hun stem is de onze.

collectief geheugen

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 11