Alle inzendingen over gespijkerd

Onbemind door de wereld met wat vrome woorden vast gespijkerd maar Onmachtig om hem vast te houden Gouden kalveren bonte koe boe boe 't is genoeg geweest G...........nog aan toe.…

Tranen worden tegen de muur gespijkerd, ze zijn nog aan het janken. Diepe krassen jammeren met dalende vuisten in de ruw snijdende planken. Platvloerse woorden worden gehamerd in mijn keel, vlijmscherp beschadigen ze mijn doodsbange beeld.…

Aan een kruis werd Hij gespijkerd, droeg een doornenkroon... Is geslagen en gemarteld, terwijl hij was Gods eigen zoon... Als een mens heeft Hij geleden, erger nog: Hij zweette bloed, was van mens en God verlaten... ging drie dagen hellen tegemoed.…

Het is letterlijk stilte voor de storm spookachtige straten bijna verlaten op een enkeling na optimist of niet in staat vastgelopen in meters file motoren oververhit vingers trommelen chaos en paniek wachtend op het oog angst zweet voor de monsterlijke kracht deuren en ramen dicht gespijkerd lijdelijk wachtend tot de tornado losbarst…

als ik mijn gedachten verlaat de weg naar jou verlies verslikt mijn schorre keel zich aan gedroogde woorden gespijkerd aan een mateloze haat jij kijkt voorbij mijn liefde omrand door verlichte zomen ziet slechts het altaar van jouw zinnen gepaard aan vreemde stromen en ontkent het roepen van mijn vleugels die de tederheid willen beminnen…

Ze had beelden fragmenten in haar hoofd foto’s in haar hand wonden die diep sneden pijnlijk op haar netvlies gebrand Afbeeldingen – zo vaak bekeken, bestreden gepuzzeld door reflecties aan de wand levend als spiegelbeelden gespijkerd aan onzekerheden de mooiste gelukkigste van het land?…

aan de kleur de lijnen en de jaarringen stammen ontschorst ogen in balken plankvast en lateraal op hardheid gekeurd je hebt ze vastgeklemd in de schroefbank met de handgeschaafde schavelingen en de borstel bij het zaagmeel geheel verfijnd door het zandschuren bewerkt met krulboren in alle soorten heb je gebeiteld en gespijkerd…

Westertorenklok toe sla nu even niet door de verscheurde stad luister toch en fluister dicht gespijkerd bonzend hart in doodsangst strak gesloten daken muren en plafonds ademtochten wasemen langs geblindeerde ramen schaduwen passeren kapot getrapte deuren er schrijft een meisje met gesloten ogen: dat haar dagboek lief is…

Welriekend stond in dennengroen -Zijn stam gespijkerd op een kruis- De spar te pronken in het huis Met in de oven géén kalkoen Hij had een snoer van lichtjes aan De vrek draaide een lampje los.…

Uitgeput val ik in slaap in het uur dat de zon hoog aan de hemel staat Vreemd is het in een droom te aanschouwen hoe dat er vanuit de hoge toren Bekleed met mos en spinnenweb naar me wordt gekeken alsof ik de klimop ben gespijkerd aan het hout om alsmaar hogerop te klimmen Geperst geduwd verwrongen om te sterven met de vreemde adem…

Dank de roodwitte schildjes gespijkerd op bomen, geplakt op palen, hekken, zij lieten je ‘t begin vinden en tussen ‘t lawaai van snelweg, treinen, tussen bomen en bossen hulst, dennentakken, kardinaalsmutsjes op pad, bedolven met eikenblad over hondesporen, geen wolven vertelde j’ over je kinderen, hoe je roeit met de riemen, je…

Storm raast over grijsgroen land waar Sperwer heerst en Visch gespijkerd aan een paal uitkijkt over gele stroken zand. Hij droomt van diep blauw water Mensch op weg naar heuveltop schreeuwt in cadans van voet voor voet dat hij het landschap is. Boven mag hij één seconde kijken. Dan slaat hagel zijn ogen dicht.…

lidmaatschap van de Levenseindekliniek voor het uiteindelijke sp(uitje) het is de basale zekerheid van de Drieenigheid De Vader, de Zoon en de Heilige Geest afgekort VZHGplus niet te verwarren met de Vereniging van Zuid Hollandse Gemeenten alhoewel in haar Biblebelt de grootste clientele zit waarvoor de Zoon het kruis heeft gedragen en aan vast gespijkerd…

Een grote steen draag je niet door een stromende rivier een steile rots beklim je niet met ijzeren staven op je rug woorden weerleg je niet met een dicht gespijkerde mond al bij al, ben je gebonden aan dikke kettingen zijn je handen doorboort en toch ben je Jezus niet al ken je zijn verdriet Gebonden aan de zonden laat de ketting maar losser…

zonder schouw van haken en ogen zo was geschreven op een Oud Raedhuys 'ziet rechts de kaak op het bordes' daar was echter geen ring of ringetje wel de paal nagels en een vleselijk dingetje damp en walm van rotting en bederf keel en strot in de knijp van de stank bij nader inzien bleek het misdadig element aan één oor te zijn vast gespijkerd…

eerste sterren ter grootte van een handpalm dwingen mij naar de linkerkant van het raam de boom, al lijkt hij gespijkerd in zwarte aarde keert weer om de rest van zijn verhaal te vertellen ik leg het gele stof in de sneeuw, naast kleine voetstappen en zes jaarringen hoor slechts het wiegelied van de boom die met zijn takken zachtjes…

houten planken voor haar deur onzichtbaar voor de ander, maar in haar hoofd zorgvuldig gespijkerd elke klop herhaalt de nacht elke echo sleept haar terug naar het felle licht de handen om polsen de overtuiging dat zijzelf het gevaar was sindsdien leeft de gebeurtenis niet in herinnering, maar in het nu, in het opschrijven…

Religie beleef ik als territoriumdrift, vlaggen wapperen in waanzinnige wind, zendingsmissies, Ierland, kruisvaarten, Darfur, kerkscheuringen gespijkerd aan de deur, heilloos de bomriem gedragen, geloof IS terreur. Hoe strenger het geloof, hoe zwakker de volgeling..............…

De beelden staan als een hellepoel op het netvlies gespijkerd. Visuele emoties breken mijn lichaam af. Slap, rusteloos, moedeloos om er nog tegenin te gaan. Mijn weefsel vergaat, spieren geven het op. Waarom tikt mijn hart nog steeds op een zelfde ritme door? Kan ik hem niet stoppen. Lopen en zitten ik kan niet meer. Ik wil…..…

weggeworpen door het gescheurde vlies, waar het klamme schroot van de avond verzinkend tussen de benen van de schaar die zij baart, onooglijk stil in haar weeën, als lucht in lucht opgelost, zo worden wij allemaal treinen ter bestemming. ja, kijk waar deze avond mij in mijn kringloop van ivoren gezicht laag bij spiegelgrond hangende enkeling weer heeft gespijkerd…

Gebulte bomen zie ‘k, en die, doorhakkeld en dooreten, vol krammen en vol haken staan gespijkerd en gesmeten; die werken zo Gods wet hun wijst, die tranen en die bloên, o mense, om eenmaal vrij te zijn van al uw dartel doen. Of staan ze meer niet vast genoeg, de wortelvaste bomen?…

Christus durfde ook voor Zijn mening uit te komen en werd aan het kruis gespijkerd. En dat deed Hij wel voor ons. Als dood dood is en na dit leven er niets meer is zal het net lijken of we er ook nooit geweest zijn.…

Een boekenkast: twee planken tegen de muur gespijkerd. Met een bijbel er in, een atlas en twee boeken. Vreugdenhil herinner ik mij als auteur. En ds. Ruygrok: “Hoe de gekleurde mens tot god kome”. Ik was al in God. My God wat was ik in God. Ik had in Paramaribo al alles over God gelezen wat vast zat en los daar nog bij.…