Alle inzendingen over ijzig

immers, kunnen mensen ook vrij ijzig zijn nou, laat het dan maar vriezen, want: Daar kun je jezelf op kleden!…

ik ben de sneeuwvlok en de kou ontwricht verkeer op wielen mijn adem verstart wat beweegt ik ben de ijzige adem die ledematen bevriest water een glad vel geeft ik houd het land in mijn greep bij min twintig en meer huiver, vlucht in je hol…

sneeuwklokje vertelt: ik kom u lente brengen waarom zo ijzig?…

een dag hard werken in een oververhitte ruimte maakt het buiten kouder dan het laagje ijs de wagen ontdooit nauwelijks ramen beslaan al snel met geademd ongeduld heel wat later wordt het langzaam huiswaarts glijden over aangekoekte en bevuilde wegen als ik tenslotte mijn eigen straat inrij is alles zuiver wit, slechts dierenpootjes…

Ze keek ijzig, naar opzij ze keek naar hem niet naar mij. De ijzige blik trof volop doel 'n ieder die 2e vrouw is: weet wat ik bedoel. Ze keek ijzig naar opzij heel even ving ik haar blik: toen was ze voorbij.…

jouw kilte laat zich soms zo voelen als een bevroren sloot waarin een reiger vastgevroren roerloos wachtend op zijn dood onder het ijs zijn prooi bespiedt maar weet volgende lente ben ik er niet.…

ik huiver mijn woorden de poolwind in een ijsbeer vangt ze, warmt ze ik huiver mijn woorden naar zwarte schimmen ze flakkeren tegen de wand het vuur brandt ik huiver mijn woorden naar een kaars de vlam verdeelt ze en heerst…

maar niet warm kan worden een vraag die-in mijzelf gekeerd en uit het lood geslagen omhoog borrelt in sombere gedachten waar onmiskenbare waarheid te groot om te bevatten zich nestelt in spelonken van mijn ziel die het pulseren van het bloed onachtzaam ruw verijdelt in eenzaamheid bevriest de vrede wreed verstoord besef ik dat dit ijzig…

Een nieuwbakken hulp-Kerstman uit de Jordaan zit op zijn slee te twijfelen of hij nog door zal gaan, een ijzige kou doet, via zijn billen, zijn hele lijf hartgrondig rillen, hij had toch beter zijn thermo-ondergoed aangedaan ...…

ze haasten zich hun blik neergeslagen en ze staren star naar voor gericht de koude buiten kruipt heel diep en kraakt het hart, het lijf en leden de ijzige regen druipt ongenadig en vaagt de modder van de wegen de muziek huilt tranerig hysterisch en draagt mijn ziel naar de hel zoals die man daar met de bel op…

sprokkelgedachten verstillen ijzig onder berijpte uren…

winterwonderland een ijzig moment bevroren je hoort het kraken…

ijzige tranen vloeien zachtjes van verdriet nu zijn ze zichtbaar…

in de schittering van haar ijzige ogen drijft stil zijn wrakhout…

De meditatie verbreekt ijzige stilte met een kloppend hart.…

ik trek me nu even terug op de toendra in ijzig koud zwijgen in de hoop een afkoeling te vinden voor mijn oververhit denken maar al vlug ben ik onderkoeld de negatieve temperaturen ben ik immers niet gewoon klappertandend, trillend en bevend dool ik over de open vlakte steeds in ijzig koud zwijgen…

herken ik jouw stem in die ijzige stilte onderhuids protest…

stokstijf als de dood ijzig turend naar leven splijtend het water…

ijzige lijnen verbergen een stille strijd bevroren woorden…

Ijzige wind koelt zonnenstralen winterzon huid tot kippenvel.…

buiten zomert het binnen bevriezen woorden ijzig blijft het stil…

stokstijf als de dood ijzig turend naar leven splijtend het water 2010…

Senryu Bevroren harten ijzige oktober wind snijdt de hartekreet…

vogels vallen mee ijzig striemend de wind takken kraken hard winterglinster spat aarde als versteend ijzig koud bevroren sneeuw jaagt onvermoeid alle kieren vol bomen huilen helse koren winter blaast z’n wangen bol…

kille wind wervelt motsneeuw emotie breekt in ijzige tranen hagelbollen…

grauwe lucht geurt herfst koude zon lacht zijn belofte in ijzige kleurenwind…

blauwe lucht geurt lente koude zon lacht zijn belofte in ijzige wind…

ze bloeit de heldere hemel geeft nog wat respijt maar in de kou van schemering raakt zij haar kleuren kwijt het hart bevriest in ijzig raken van de wind bladeren krullen in het wiegend kraken van de stam onder een volle maan laat zij in eerste vorst haar oogst aan leven gaan…

klanken; als het aardse carillon, onvoorspelbaar, zijn klokken luidt en mij naar de doolhof begeleidt dat is gevuld met grijze mistbanken en waaraan verdwazing wordt toegedicht dan toch is het enkel de eenzaamheid, vaak zo van donkerte beticht, waarin het pad naar buiten wordt voorbereid en meestentijds, een ochtend de ijzige…

Wij beiden zij aan zij voelt zo vertrouwd en als ik steels mijn blikken op je richt zie ik vol dankbaarheid hoe jij het zicht op het door ons te lopen pad behoudt ondanks dat naast je steil de dreiging ligt waarvan de ijzigheid mij diep benauwt ik zie je vechten voor je zelfbehoud na wankelen vind je weer evenwicht toch zal de angst mee…