Alle inzendingen over kwetsbaar, vertrouwen

Het vertrouwen dat de ander Me graag helpt als Het nodig is Is ver te zoeken Ik voel me daarom heel kwetsbaar Als ik hulp nodig heb…

Maar wat nog te kwetsbaar voelt en in je speelt, hoef jij niet nu al hardop uit te leggen. Waar ik alleen mijn falen zie, zie jij een grens die wordt bewaakt. Je zegt dat jij die zult respecteren, dat niets te snel wordt aangeraakt. Dat je niet denkt dat ik niet wil, maar ziet hoe hard ik hieraan werk.…

Naakt zijn en sex hebben dat is gemakkelijk Iemand in je ziel toelaten in alle kwetsbaarheid je hoop, angst, vrees, verlangen eenzaamheid tonen aan elkaar dát is pas écht naakt zijn.…

Ze zijn bijzonder kwetsbaar, hun wonden helen nooit, ze zijn nooit werk'lijk dood en worden toch gegeven mee aan de vuilnisman. zo doen nu eenmaal ouders, dat zijn volwassenen en nimmer te vertrouwen. -------------------------- Uit: 'Gedichten 1939-1998'.…

los van mijn brein Je hebt me doen voelen Dat kwetsbaarheid mag Vertrouwen... in jou is wat ik zag Je hebt me doen voelen Het begrip van oud verdriet Toekomst... heel voorzichtig in het verschiet Je hebt me doen voelen gewoon genieten,niets moet Samen... en toch vrij,dit voelt super goed…

ik heb je lief in het genieten van ons zijn niet vluchten in wat was of zou moeten zijn ik heb je lief in mijn kwetsbaar zijn elkaar respecteren niet versmachten ik heb je lief in iedere tedere aanraking je zachte handen die mijn huid strelen ik heb je lief voor het vertrouwen je zachte ogen je open hart die geen liefde vreest…

Weer slinger jij door mijn leven razendsnelle fijne draden kroelen innig om zich heen wil je leiden maar houd je niet bij jouw kwetsbare draden grijpen vertrouw mij weef je teder door obstakels begrijp de wil tot groei als een granaat jouw passiebloei te tonen iedere passant stil te laten staan maar.... laat mij teder weven.…

Verwarde gedachten stofjes in mijn hoofd Dromen zijn verneukt niets is zoals beloofd Mijn hart is vol twijfel emoties de overhand Dubbel denken malen in pure chaos beland Ik wil zal en ik verlang naar rust en tederheid Vertrouwen en warmte samen zijn voor altijd Een steen in mijn maag kwetsbaar als een kind Elke waarheid vervaagt…

Op zoek naar mijn God In het land van oneindig Verdwaald in zijn wegen Verward door de nacht Op zoek naar het lot Stil en soms eenzaam Te moe en te kwetsbaar Beperkt in mijn kracht Op zoek naar mijn dromen Mijn passie, mijn pijn Vertrouwen, verlangen Mijn ik om te zijn Mijn God, geef mij de liefde Laat me vrij, laat me gaan…

Op zoek naar mijn God In het land van oneindig Verdwaald in Zijn wegen Verward door de nacht Op zoek naar het lot Stil en soms eenzaam Te moe en te kwetsbaar Beperkt in mijn kracht Op zoek naar mijn dromen Mijn passie, mijn pijn Vertrouwen, verlangen Mijn 'ik' om te zijn Mijn God, geef mij Liefde Laat me vrij, laat me…

Het risico is gewoon te groot vertrouwen is geschonden gezondheid is een heel groot goed en niemand heeft dat te vertrappen! Dus blijft de deur van mij nu dicht je bent niet welkom meer, omdat je speelde met vuur en mijn vertrouwen zie ik je liever nooit meer!…

Eén van de grote uitdagingen in het leven, zéker nu: kun je jezelf vertrouwen ten opzichte van jezelf, maar ook in veiligheid, vrede en waardigheid naar de andere kwetsbare kleine mensenziel? Kun je dat opbrengen... in lichte àls in donkere tijden? Je bevrijden van de duisternis inzake het geweten? Kun je?…

Sterker wordt wie altijd kwetsbaar was. Zo wordt duister, ondanks alles, licht. Mijn artsen geven me hun beste krachten. Mensen zeggen me dat ze van me houden. Familie, op wie ik blind vertrouwen kan. Ik leef nu in het middelpunt van liefde. Geliefd, zoals een pasgeboren kind.…

kwetsbaarheid Van het licht in de nacht Dat de belofte van de nieuwe dag Al zo krachtig in zich draagt Het is de toekomst die ik zal delen Met de vrouw die zo straalt…

Aan jou durf ik me bloot te geven Ook met kleren aan…

nog altijd stuiteren emoties in een hart dat op hol slaat onder jouw warme blik jij raakt waar ik het meest kwetsbaar ben wat onvolgroeid niet helemaal volwassen jouw ogen zien kijken door de onvolkomenheden heen jouw blik schenkt mij de laatste spurt misschien nooit ben ik volmaakt geweest maar onder jouw handen voelt het…

ik hou van jou, en dan de stilte lonkend naar respons zijn hart in zijn hand en zijn hand ver voor zich uitgestrekt…

Kwetsbaar dun als een kristallen glas niet laten vallen ik was niet daar om je te vangen breekbaar en broos niet bestand tegen een sfeer vijandig en boos inkeer keer op keer gevoel versus verstand je doel heeft de overhand je gevoel heeft je overmand mijn vingers strijken over het glas indien ik de juiste toon…

kleine jongen blonde haartjes plakkend van zweet handjes moegespeeld met kleine kuiltjes wimpers als gordijntjes over toegevallen oogjes straks weer kijken de wereld ontdekken elke dag een feest voor jou en voor mij…

dat nieuw blad al in de maak is Maar meestal ben ik een klein en kwetsbaar mens.…

verontschuldigend  geeft het verlegen idee zijn geheimen prijs…

Wat zit zij daar te dromen, kijkend door een raam, kwetsbaar zo broos, te overdenken tijden van voorheen, destijds een vrouw van sterkte, de spil voor haar gezin, zie haar nu zo kwetsbaar, denkend aan die tijd, van zorgen en bestieren, door druk van haar gezin, nu gekomen door de jaren, in die rust een oude dame, kwetsbaar en fragiel,…

Kwetsbaar is ze haar lach haar warmte haar liefde als een tere bloem legt ze haar ziel bloot en vertrouwt toe hij kust har handen ze schenkt hem haar hart…

in de strohand van het nieuwe land van kraakheldere skeletten ontmoet mij… kwetsbaar in het hart van wedergeboorte…

warmte huiverde ik tientallen meeuwen scheerden laag over hun gekrijs leek mijn verdriet te overstelpen toe maar, zei je huil maar anders stromen je tranen naar binnen en blussen ze jouw liefde voor mij laat het vuur maar branden ik gaf je een zoen knielde bij je neer een wereld zonder hoop is een verloren wereld liefde maakt kwetsbaar…

Het heldere licht Schijnt kwetsbaar Op je wankele gezicht Onuitspreekbaar Is het stille verdriet Wat eronder ligt Onuitgesproken Bijna gebroken En niemand, die het ziet…

Een gloren, waarin het eerste licht als traan geboren wordt, handen verleggen de zon over mijn oud gezicht, gesteven gordijnen verhangen zich aan ringen,gewogen, maar zonder gewicht,de maat van kwetsbare dingen.…

de trein is kwetsbaar wat u zegt maar zeg eens zelf wie is dat niet..? ik ken een grote kerel... Piet die is 2 meter 9 maar als ik met hem praten wil dan is hij zo verlegen u bent wat dat betreft een vent en stressbestendig tot het end en koeler nog dan vissen niets zeggen meer u bent vast god dat kan gewoon niet missen...…

Dan voelen we ons kwetsbaar en zwak En kunnen alleen niet verder gaan We voelen ons niet meer op ons gemak En kunnen het dan bijna niet aan. Bij God mogen we ons kwetsbaar opstellen Hij kent ons, weet precies wie we zijn Aan Hem mogen we alles vertellen Hij weet van onze zwakheid en pijn.…

Gisteren. Ik wrijf door mijn ogen. De ochtend vindt mij en wil me laten meestromen. De belofte van tijd. De radio speelt met een oude blik. Praat zich rond mijn lijf alsof ik dan meer zichtbaar word. Een onafgemaakte verklaring. Ik voel me een vreemdeling tussen de vriendelijke stemmen. Een passage. Het zou een uur van stilte moeten…