Alle inzendingen over leentje

Krantenbericht 5 december 1991 Leentje leerde Lotje lopen Langs de vreemde Lindenlaan Kwamen kersvers uit de tropen Konden nog geen woord verstaan Leentje leerde Lotje lopen Langs de lange Lindenlaan Naar de bakker, broodjes kopen Toen is er iets mis gegaan Want toen Leentje met haar Lotje Weer haar woning binnentrad Wierp een skinhead…

[een uur na hare geboorte, met hare moeder overleden] Leentje, ontwaakt van ’t lange slapen, Wierp een blikje om zich heen, Zag, dat hier niets was te rapen Dan ellende en droef geween. Leentje sloot haar schuldloze ogen; ’t Sterven was voor haar gewin, Ze is toen juichende gevlogen, Moeder na, ten hemel in.…

Lopen had ze Van Leentje geleerd In de lange Lindelaan - Ze had er best Aardig tegen aangehikt Tot ze opeens door Een onzichtbare hand Was aangetikt…

Leentje ons kind had rode rozen gekozen gebonden met wit/goud lint toen rende zij, zo snel als zij kon naar het marmeren steentje in de zon…

Tante Leentje van der Krieke bleef haar leven ongetrouwd en haar nichtje Annemieke vroeg: ~Heeft u dat nooit berouwd zo te leven in uw eentje zonder man over de vloer?…

en van het geld kocht zij een brood maar door deze daad werd Leentje een del men schold haar uit voor sloerie en teef door laster en smaad werd haar leven een hel totdat zij die dag in de haven dreef…

Als ik dromen mag, Blijven ze leven. Druk en angst, Laten mij herbeleven. Van schrik sta ik op, En begin ik mijn dag. Maar in wezen, Heb ik geen gezag. Ik val van een moment, Waarin ik alles kon. Naar een herinnering, Waar alles begon.…

Hier zit ik dan, Alleen, in de kilte. Waarom ben ik hier? Er komt een vlaag van stilte. Het bedekt mijn ledematen. Van onder tot bovenaan. Het vergt vele antwoorden. Ik laat een traan. Van verdriet, meer niet. Het is iets wat niemand ziet. Niet van de buitenkant, niet vanbinnen. Ze zien alleen een meisje, Een meisje dat graag wil winnen…

De echo spreekt. De muren antwoorden niet. Mijn gedachten ingesloten, Door angsten en verdriet. De aarde draait. De vloer wankelt. Mijn wereld kantelend, De waarheid verdraaid. Druk van binnen, Het klopt aan. Mijn bewustzijn brengt me hier, Naar het bestaan. Druk van buiten, Uitend tot pijn. Kwellend door mijn brein, Alles lijkt…

Een onbekend lichaam, Van een vergeten ziel, Waarbij de geest me vasthield. Een stilte die over je waakt, Met een drukte die langs je giert. Een centrale vraag, Verstrengeld met een doodswens, Waarvan ik het einde niet ken. Een gevoel, Van wachten, Op een hopeloos doel. Een angst, Dat ik constant voel.…

Haar hemel is iemand anders zijn hel. Waarbij haar woorden werden uitgesproken, En er niets anders uitkwam, dan ‘’vaarwel’’. Stiekem hoopte ze op één uitweg, Waar goed en kwaad konden botsen, Maar het had niet zo mogen zijn. Zonder enige uitleg, Is dit haar einde, En neemt ze een zijweg. Om hopelijk, Op het goede straatje uit te komen…

Depressie is een overlevingsstand: Van donkere wolken, Met zware, zwarte mist. Die genot ontwijken, En het onmogelijke waarmaken. Met één uitweg. Het is een ziekte, geen zwakte. Waarbij willen en kunnen elkaar voortdurend tegenspreken, En de negatieve gedachten de overhand nemen. Met als gevolg dat de spanning maar blijft toenemen.…

Een harde klap, De 17e, om kwart over acht. doorgebroken stiltes, Op een doodnormale maandagnacht. Een bevel, Die schade teweegbracht. Met een einde, Dat niemand had verwacht. Een verbroken relatie, Dankzij zijn jacht, Naar een slachtoffer, Zonder enige macht. Een razende storm, Waarbij zijn kracht, Mijn lichaam brak, En mij in…

Leentje, 42 jaar en Mirjam, 1 jaar. Alle drie omgebracht in Auschwitz. Zij woonden in de Piet Heinstraat 39. Wilt u ook dat er een Noordwijks gedenkteken komt? Stort dan uw bijdrage op het bankrekeningnummer van Vereniging De Oude Dorpskern: 1493.48.991 onder vermelding van ‘Gift Gedenkteken’.…