Alle inzendingen over meidoornhaag

Onlangs ging ik mijn meidoornhaag te lijf, Ik wrong me in onmogelijke bochten. Het leek of ik met tijgers had gevochten, En denk maar niet dat ik hier overdrijf. Een meidoorn knippen is bepaald geen pretje, Maar gun een meidoorn ook eens een verzetje.…

Je moet het willen zien dat prille groen van 't lindeblad dat roze en wit van appelbloesem die meidoornhaag in bloei met wild dat stekelig blad van hulst daartussen straks komt de herfst met rode bessen op een achtergrond van glanzend donkergroen stekels scherper nog dan die van toen…

voor Jocha De mist pakt de polder in, hult elk gehucht in een gewaad en ook de slee- en meidoornhaag, sloten, kreken, bruggen, putten, hutten, een school, de danszaal en een kerk, de mist is als een verlegen regen, ze leekt weemoedig op je neer tot traag de voorhang opengaat en de zon doorbreekt.…

jupiter hoog aan de hemel in het westen op een meidoornhaag vliegt een wit nachtvlindertje ineens middenin een overweldigende zoete kruidnagel- achtige geur wandelen onder een berk staat een egel wat op te eten hij laat zich rustig bekijken en neemt dan de benen door hoog gras en duikt dichte struiken in…

‘t is een zeer warme en broeierige middag vandaag zo’n middag waarin zelfs de natuur amechtig gaapt en hijgt waar trillende hete lucht zwevend ten hemel stijgt terwijl vogeltjes zich verschuilen onder dakgoten of in de meidoornhaag hagedissen liggen te zonnen op de rand van een stenen muur de zwarte kater van de buren is in een boom geklommen…

Het landschap golft deint als een lome zee neemt meidoornhaag en geel van maaisel mee; de tegen fietser groet met een bezonken blik bezig met zijn eigen ik. Op het grasland gaat het paard er speciaal voor staan, heft dan onaangeroerd de staart en laat voor camera en veulen haar tot drol gedraaide maaisel gaan.…

jou een breekbaar kind zijn wij elkaars gemis elkaars ontbreken ik je molen jij mijn wind laten wij dan maar de wilde wintertuin verlaten de verdwaalde lichten in het duister de gestolde lavastromen de blauwe bloemen en samen in tijdeloze traagte terug naar de zomerende weide gaan zingen er nog nachtegalen geuren nog de meidoornhagen…

twijfelend het hooglied van de zomer voor ons zingt - wij spelen en dansen als een kind - beloert ons liefdevol de donkere vogel van het verdriet zijn klauwen ingetrokken nog zijn vleugels nog niet uitgespreid de kraaien blijven krassen maar vallen hier en daar al uit de lucht en de nachtegalen worden langzaam kraaien de meidoornhagen…

De weiden zijn nog dor, blauwgrijs de meidoornhagen. Torenspitsen reiken uit boven alleen maar daken. Maar een strakke wind voert de kracht van het voorjaar aan over de zachte heuvels. Geuren en licht, klanken en atmosferen dringen onweerstaanbaar door in dit lieflijke land.…

zou het kunnen in de tijd blijven wonen de dagen gewoon hun gang laten gaan en alleen maar zijn de geur van lavendel van rozen van meidoornhagen doornen? de zang van nachtegalen het krassen van kraaien krassen?…

de wanklanken van de klok die de uren slaat het loeien van sirenes in een of andere verre stad nemen we erbij - het ruisen van de regen in onze blauwe fluistertuin de stille witte strepen van straaljagers in ons blauw het donker klagen van een misthoorn in de nacht het zingen van nachtegalen de geur van lavendel van rozen van meidoornhagen…

door de straten, dansend bedwelmt ze de stad met woorden met een glimlach van deur tot deur een pirouette van geurige boterbloemen het lied van de zon voert over de meidoornhaag de appelbloesems blauw glanst de lucht en over de leeuweriken die zich uitbundig laten meevoeren door de straten, dansend bedwelmt ze de stad met woorden…

Ik trek me terug, achter de meidoornhaag vanwege het ‘Feest der Goede Vuren’; mijn oeroud heidens ritueel zal de hele middag duren. Ik ben geheel gekleed in lucht en roep zo de goden aan, de elementen, planten, dieren, dank de geesten dat ik hier mag staan.…

Soms denk ik af en toe nog even aan 't dorp van toen, nà d'oorlogsjaren, waar wij nog jong en kinderen waren: de wind door 't malse lindengroen, de zoete lucht van meidoornhagen, heel vluchtig als een avondzoen. 'k Zit dan weer vooraan op de fiets bij vader als hij, avond al, nog werken gaat bij boerenmensen uit de straat of verder.…

Want onder de meidoornhaag door kwamen verschillende zevenbladplantjes loeren. Ik had telkens de indruk dat ze vreugdesprongetjes maakten omdat ik aan hen voorbijliep. Zoiets weegt zwaar op een mens, hen moeten laten staan en weten dat ze binnen enkele dagen vertienvoudigd zijn!…

Bij de elektriciteitshuisjes aan het eind van de straat wil ik de groenzone in om mij tussen de meidoornhagen te bezinnen. Vanachter het achterste gebouw springt een jogger in zwart tenue te voorschijn. “Ha. Ik zag je daar wel kijken!”, roept hij en luider dan betamelijk, “Wat dacht je? Een zwarte man sleept met fietsjes op slot ook nog.…

.'' Zoo zei ze en zweeg, en 't windeke voer laag Door 't bloemig loover van de meidoornhaag.…