Alle inzendingen over ribben

Verlangens dreven voorbij als ik kon verwachten, tot in het werpen van een dieptelood, de echo’s van verhalen worden zwakker, voorbij de dood de magere ribben van mijn idealen bleven achter in het zand. Dat was alles wat ik op de vloedlijn vond.…

kritisch te vergelijken met de man van mijn dromen maar ik laat haar de nuchtere en saaie gewoonheid Liever wil ik lieve fluister en verstolen kussen mij openvouwen om te geuren mij uitrekken naar zijn ogen en me nestelen in de wind van zijn verhalen, het leven vangen in volle zeilen, stormen doorstaan, de golven klieven met dubbele ribben…

Komt er een dag waarop de ribben niet meer tellen. De ribben doen aan vleugels denken. De ribben zijn een accordeon waar leven in- en uitgaat. De ribben zie je beter na de hongersnood. Na het massagraf. Na het zand dat de zee achterliet. De breekbaarste takken worden het laatste weggevoerd.…

verlaat haar ruggengraat sla af en laat je vingers gaan waar ribben ver van snelweg staan…

volbracht het vlieden van hun minnekracht bij het verschijnen van de dag samen met hun gedeelde dromen zomaar weggevlerkt op vleugels die zich niet lieten vermoeden toch nog voor een stuk omwenteling van hun diepbeminde wereld houden ze elkaar innig vast geen Adam en ook geen Eva noch de laatsten ooit bijeen bevoelen ze hun eigen ribben…

Ik heb vannacht al jouw ribben geteld; niet langer kon ik wachten, jij lag daar roerloos uitgeteld, geveld door vreemde krachten. De sterrenhemel was ons bed; de maan, toegangspoort tot vrede, het heeft ons echter niet belet o, vrouw van goede zeden.…

Op de dwarse ribben van de aarde onder de adem van de wind bloeit een schoot vol vruchten geen seizoen verbindt Gedragen op aandachtige handen onder de klanken van de stad passeren kleine nieuwe liedjes op een eigenzinnig pad Op ribben,adem,schoot en vruchten op handen,klanken,liedjes pad heft nu het glas en drinkt tezamen wat wijngaard…

Ongewillige ribben vouwen, krullen zich onder herfstelijk gesnotter. Ik lig, nee huiver mezelf uit de kom.…

de ribben zijn van het geraamte het mooiste onderdeel, ze doen aan vleugels denken of een soort accordeon waar leven in- en uitgaat je ziet ze beter na de hongersnood of in het massagraf het zijn de rimpels in het zand als de zee zich heeft teruggetrokken het zijn de breekbaarste takken van de bomen die in open vrachtwagens worden weggevoerd…

ik hou van je magere armen ik hou van je kleine borsten ik hou van je ribben die ik tellen kan ik hou nu eenmaal van mager ook als ik boodschappen doe bij de slager…

Messteken tussen ribben van het leven waarin ervaringen lek geprikt worden om leeg te bloeden in bloembedden waar rode rozen worden geplukt om in huizen te prijken…

Messteken tussen ribben van het leven waarin ervaringen lek geprikt worden om leeg te bloeden in bloembedden waar rode rozen worden geplukt om in huizen te prijken…

Wie graag een keer verrot geschopt wil worden Kan elk moment in Apeldoorn terecht. Daar sparren in een ongelijk gevecht, En weerbaar is hij tegen woeste horden. Ze weten hem daar ginder flink te raken, Het drinkt alleen niet met gebroken kaken.…

Van mij zal men toch echt geen centen vangen Dat geld verdwijnt in de verkeerde zakken van schobbejakken in hun snelle pakken Dat heet zo mooi: verstrengelde belangen Dus stort maar niet op giro 555 want zoveel ribben heeft u niet in ’t lijf…

Met haar fluisterstem kluistert ze me vast aan de ribben van het schip dat "WANHOOP" heet Ze zingt me in het hoofd spelt cijfers en letters één voor één, speldt ze vast aan de hersenstam Ik mag een wens doen verdrinken in haar ogen vergeten wie ik was worden wie ook maar…

niets verandert de dingen gebeuren, al verberg je het sterven achter ribben of in boodschappen onzacht gesproken laat het rolgordijn maar zakken over woorden, over mij laat mij met hoog gehuil er bestaat geen glazen zweep geblazen uit de maan…

Ik voel de blues op avondoude sigarettenrook het golft in vlagen door mijn poriën samen met de bas die de slagen van mijn hart bestookt terwijl de warmte van het koper ondertussen bij me binnen swingt zingt een donkere stem over liefde het kleeft aan mijn ribben als oud verdriet.…

vastgenageld loopt bloed door open ogen het zwaard slaat botten kraken door macht ontkracht oren bonken de mond schreeuwt longen uit het lijf opengeklapte ribben ontketenen gevleugelde geest vlieg bloedarend het offer is gebracht…

Hij neemt me In zijn armen Niet liefdevol Maar stevig Kraakt me Verbijsterd In de lengte Beneemt me Kortstondig de adem Stokt mijn ribben Bonkt mijn hart Zodat ik Als ik buiten Ga Niet gebroken ben Maar rechtop Loop Met mijn hoofd In de wolken De afspraak Voor volgende week In ons beider agenda.…

Je hart dat als een getergde vogel tegen de kooi van je ribben slaat, zal ik liefkozen zachter dan het licht de toppen der bomen. Om alles wat mij niet langer lief kan zijn. smeek ik je: lijf mij in. Buiten jou kan ik niet leven.…

De stad raast in beton en grijze ruis, maar hier, achter mijn ribben, trekt iemand een sluisdeur open. Het begint als een trilling, een koel zilveren lint door de droogte. Ik hoef niet te sturen. Ik hoef alleen te drijven op deze vloeibare jubel die weet waar de zee begint.…

Toen het dak was gevallen knalden de vensters uit zijn hart braken zijn ribben in snikken en zoog zijn adem hem slurpend leeg Met een jas die niet van hem was liep hij weg -met de hond- naar een plek in het bos om zijn ogen te laten rusten in het zand De tijd was niet van hem evenmin het zand dat woelde hem was alles ontnomen hij had…

Tussen twee ribben zat nog een kogel geklemd. ------------------------------------------ Men heeft er een bij Waterloo gevonden, Die daar zijn Waterloo gevonden had. Die constatering was eenvoudig zat: Een kogel die hem dodelijk verwondde. En ja, daar is dat eufemisme weer: Gesneuveld op - let op - “het veld van eer”.…

de wals van wat als het morgen zwart wordt vogels voorgoed verdwijnen van wat als alles wankelt niets de goede kant opvalt van wat als de angst als een mes tussen de ribben steekt van wat als alles wat leeft sterven zal er niemand is om de doden te dragen de wals van wat als we morgen met lege handen staan omdat we niets hebben…

Soldaten komen traag marcheren met duizenden bepakt en bezakt door mijn knagende maag ze klimmen in een vlaag trede bij trede langs ribben omhoog kruipen richting mijn kraag waar ik de rede bevraag zoek ik mijn evenwicht maar zak langzaam naar de aarde omlaag.…

voer haar zure regen en vissen worden uitgespuwd over hoofden en akkers bedek haar glooiende boezem met een oliejas haar buik zal onweer baren laat molens wieken op domme kracht wee de ribben van het jongste skelet offer zwijnen en ontvang parels uit een zingende diepzee…

Storm in mijn benen Door jouw aanwezigheid Ze schudden en trillen Stil staat de tijd Orkaan in mijn aderen Bloed blaast door mijn hart Vuur aan mijn vingers dat jou met warmte wast Vrij vlammen met me Regen op mijn ribben Hagel op mijn borst Vrij vlammen met me In de tornado Houdt mij vast…

galerij van bomen ik spoel kleurloos weg onder een veelheid van silhouetten Deze vochtige wentelwereld ruikt naar een tekening in vettig grafiet De wereld komt naar beneden in doorweekte vellen huizen smelten weg in een wassen schildering het warme vet uit mijn huid vervoegt zich koudweg in een huivering, tastbaar zwellen mijn vochtige ribben…

Kom naast mij lopen, met je elleboog tegen mijn ribben. Kom zo dicht als je kan. Zoals straks in onze kist. -------------------------------- uit: 'Oktober '43', 1998.…

mannen en berooft gezinnen van hun baby's zeggen de boze tongen die iedereen zwartmaken die niet in hun regels past Het klopt dat ze in bomen woont als een slang, ik sprak haar een keer tenminste, ik denk dat zij het was die mij prees om mijn verstand en me wees op de rijpe vruchten Met Adam kreeg ik twee kinderen rib uit zijn ribben…