Alle inzendingen over spel met taal

grasveld onder groen en donkerblauw diagonaal bestaan wij tussen de kantines waarom ik toch niet met je trouw omdat hier overdag de jongens korfbal spelen die taal en dood in tijd verdelen -------------------------------------------------- Naar Clyde McPhatter, uit: 'De taal als blauw', 1977.…

Een andere wending geven aan een slinger van woorden tot ritmische slotakkoorden waarbij klanken streven naar het klinken van zinnen in het prachtige spel van taal laten letters zich beminnen raken woorden soms als staal om spijkerhard opnieuw te beginnen…

doe mij een lol en lees dit niet aan flarden ga het vooral niet analyseren probeer je even te amuseren het is geen mooi verhaal slechts een vrolijk spel met taal misschien is het niet leuk in jouw geoefende ogen voel jij je knap bedrogen omdat ik in mijn opzet faal dan heb je pech gehad helaas maar er zijn gelukkig netgedichten…

Kunstenaar was hij in spel en taal 6 Een Oscar Wilde van wending en vernuften, 7 het logiesj redeneren overblufte, 8 hij bracht gewoon het puntje bij de paal 9 Als trainer voelde Johan zich goed thuis, 10 geen wedstrijd werd gewonnen of verloren, 11 El Salvador had immers steeds gelijk!…

Geef me het antwoord op de niet gestelde vragen; de opgehoopte hunkering van nooit gestold verdriet. Geen zichtbaar einde tunnelt naar de einder en slechts onnozele kinderen zien nog een opening die nooit werd gedicht. De vraag staat nog open nu de woorden ontbreken die kunnen omvatten het ont-hoopte verlangen naar een zinloos gedicht…

aan de grens gekomen ben de grens van mijn menselijke gevoeligheid ziedaar de anatomie van een crisis wat een buitenkans moest zijn werd een hel zo het hoge woord is eruit zonder janken verschepen of krimpen niet afhaken nu de terugkeer van de neanderthaler wordt verwacht we lachen samen lachen we om de eindeloze plooibaarheid van de taal…

de woorden liggen niet voor het grijpen als ik er niet tussen ga staan jou voor jezelf laat spreken je met woorden licht beroeren voordat ik verdwijn het laatste woord is het pijnlijkst ik raakte alles kwijt…

Fietsen, steppen, rolschaatsen, verstoppertje spelen met de jeugd van toen, ach wat zouden we het nog graag in beperkte mate overdoen. Maar fietsen, tja dat gaat niet meer, steppen dus ook niet rolschaatsen kun je wel vergeten, dat wordt 'm ook niet. Knikkeren, nou ik kom nooit meer overeind, dus dat spel is bij voorbaat ondermijnd.…

hoe schrijf je kreupelhout boomstammen in het gras groenmosbegroeide stammen griezelgrilliggroeiende takken armen uitgestrekt in wanhoop hun scherpe schaduwen op je pad schors als uitgedroogde grond van houtrot afbladderende verf schubben van een oerreptiel hoe schrijf je het okerste oker het diepblauwste blauw groen van mos en blad…

Ze zitten nieuwe teksten te verzinnen Bij Hasbro, de Monopolyfabriek. De oude zijn oubollig en antiek, Nooit zal ik meer een schoonheidswedstrijd winnen. Straks zijn de Lange Poten ook verdwenen, Hypercorrect wordt dat dan Lange Benen.…

ander het kleine woordenspel nog niet op multimedia maar er trekt al een peuter aan de bel er zit muziek in oeverloze samenspraakjes waarbij ogen en lach de bindmiddelen zijn van een overdosis plezier die hier de melodie versiert waar herhalen ruimte geeft aan improviseren is samen leren nummer een daar gaat de bel zij spelen…

Je lichaam zegt geheimen toe ik spreek geen gebaren noch taal twee handen fluisteren iets is het erger dan of speel je maar alsof…

een schipper had een lief gevonden In een land ver over zee al snel ging hij op anker voer hij ver van huis vandaan Hij dacht toch wel te weten hoe bij haar de bakens staan maar zij bedroog hem lachend en dat viel nog lang niet mee Men bezeilt niet altijd wat men heeft bestevend hij werd beroofd en in de boot genomen het was gedaan met mooie…

In het duister zie ik hoe jouw lichaamsvormen zich speels verfraaien om in de nacht de taal te spreken die slechts weinigen kennen ik wil je met mijn woorden intens en volledig verwennen toe tast maar uit al mijn zinnen ik zal je meesterlijk beminnen de taal van de nacht om je tegemoet te treden de tedere streling in mijn spontaniteit…

Die is gekrompen, spuugt nu geen vuur ik lach om het kind, kijk verder naar het spel van wind en wolken. Dan ineens zegt het kind: Oma....hoe moet dat als je een engeltje bent? Stel dat dan die wolken er zijn, dan zie je ons nooit meer, da's niet fijn!…

eigen spel…

Dé inspiratiebron voor ons poëten Heeft dan wel niks van doen met politiek, Het zal in tal van vormen van epiek Vijf weken lang breed worden uitgemeten. De wereldvrede kan ons niks meer schelen, Het is de hoogste tijd voor brood en spelen.…

Maar het gaat om de essentie, het spelen met de taal. Met taal als kanaal, kan men zijn spinsels kwijt. Maar moet er dan zo nodig een beste zijn door strijd? ------------------------------------------------------------ note:In dit mini-sonnet uit ik mijn mening over de zogenaamde dichtwedstrijden, ook wel poetryslams genoemd.…

Spelend met taal bouw ik aan mijn gevoel dan maak ik een wereld die ik het beste ken Wil iemand bij me stilstaan dan voel ik me een kind dat buiten spelen mag nog even zonder tijd Is het dan vreemd dat ik dit gedicht zie als een cadeau voor jou en mij gemaakt?…

De baas der jury bij het Groot Dictee Wordt Dries Van Agt...al is hij drieëntachtig De Nederlandse taal is hij zeer machtig Voor Bart Chabot misschien nog een idee Spel...Gaza, Zionist of Palestijn De Punt, Molukker, Intercitytrein…

Ik ontmoette vandaag een fragiele dame Haar naam was A-gaatje Ze noemde haar mond haar spa-gaatje. Humor. Van de bovenste plank Ze dronk veel spa. Echt ongelooflijk veel spa. Ik noemde haar m’n lieve Spa-Agaatje. Dat mocht. Dat vond ze zelfs lekker. Niet zo lekker als spa. Ze vertelde over Spa. Een echt Spa-vertel-type Rood, groen,…

op dit papier te midden van zwijgend wit en onwillige woorden moet ik blijven. in dit verstomde zwijgen waar beelden taai verkleven op de punt van mijn tong zal ik huizen. binnen deze papieren grenzen waar aaneengeregen zinnen zich zachter verzetten wil ik wonen.…

Ik ben bepaald niet vies van droge dooi En uitgesneeuwde mist daar kan ik tegen Net als transportkou, onderkoelde regen Een fijne verse ijspluim? Vind ik mooi De enige waar ik 'm echt voor knijp Dat is die nieuwe engerd: Ruige Rijp!…

Dichten is niet iedereen gegeven, maar schrijven leer je wel zoals je ook hebt leren praten. Soms heb je lieve vrienden die wel tussen lijnen lezen wat er echt niet staat, maar anderen kunnen dit helaas nog niet en die moet je verwennen met zinnen die een diepe zin verbergen maar toch doorzichtig zijn als glas. Ik weet nog hoe het verzen…

wat er nu voor of achter ’nadat’ volgt waarom beginnen met lange zinnen en kort eindigen? het zicht is geheel aan mij wie bepaalt de regels? zij die soms niets delen doch alleen incasseren zoals reacties onder poëzie zoals ik, die toch graag deelt want lezen is gelijk uit een bundel zoals de Bijbel de Thora of Koran waar kan ik reageren…

Soms kan ik met de taal wel spelen zoals een kind kan met een bal, maar ooit ook lukt het niet, dit delen en ‘k weet dat het niet slagen zal. Maar ‘k geef niet op, want alle woorden die hier ook maar te vinden zijn ze zijn als kleine toevluchtsoorden voor vreugde en soms ook voor pijn.…

Een cultuur die het belang van verbeelding onderschat, leidt in toenemende mate tot een letterlijke expressie van het dagelijks be-leven en ondergraaft daarmee op den duur zichzelf.…

nog kan hij spelen met de onschuld van een kind zijn eigen taal toevoegen aan de dingen in samen beleven het leek een monoloog maar wie goed keek zag antwoorden in bewegen zij waren daar daagden uit in spel door vorm en verschijnen hij koesterde hen ontdekte hun plezier van bestaan in dubbelleven soms keek hij op liet zijn…

ik schrijf niet langer met een pen maar met zeewater gewoonweg omdat zij alles begrijpt in welke taal dan ook mijn woorden zijn immers de mijne niet het zijn vondelingen van de zee ze golven vloeibaar tot aan mijn voeten waar ik ze enkel op te rapen heb om er daarna mee te spelen tot ze een eigen letterzee vormen…

Als ik bij je ben, hoor ik de wind met de bladeren spelen. Het lijkt alsof de bomen fluisteren. Ik probeer mee te fluisteren. Het is in een taal die ik niet begrijp. Alleen de zielen, s’nachts bij maanlicht. In afwezigheid van hun geliefden. Fluisteren zij, over het leven, dat zij ooit hebben geleefd. © avriends - 2007…