Alle inzendingen over wildvreemd

De woorden herken ik, maar wat er staat, komt uit het niets, van een onbekende, wildvreemde boreling.…

De foto die ik van je kreeg was gewoon een innig familietafereel ik voelde me even leeg en vervreemd tegenover wildvreemde mensen de camera legde een moment vast als een schilder met zijn kwast nu kijk ik weer naar de foto was heel de wereld maar zo.…

De telefoon opnemen op de grens van het bestaanbare ten einde raad een wildvreemd nummer draaien roepend: ik ben doodongelukkig dood en ongelukkig zeg iets wat mooi klinkt lieg iets wat beter lijkt ik ben doodongelukkig red mij. ----------------------------------- uit: 'Proeftuin', 1953…

Zo dacht ik in het begin: van mij kan ze de boom in Maar alles welbeschouwd zat ik fout Voor de kat zijn kut is dat beest toch van nut Wildvreemd besprong ze gisteren thuis weeral een muis Een muis minder hinder Toch een geluk dat ik enkele weken de kat uit de boom heb gekeken…

Was je helemaal Uit het zicht Verloren - wist Niet eens meer Dat je bestond, Niets meer dat Nog op jouw Aanwezigheid, Je bestaan, duiden Kon tot ik hier Vandaag een Kruisje vind In de berm naast Mijn fietspad, Waar een moeder Zit te huilen om Haar verloren kind, En een wildvreemde Afstapt, en zijn Arm legt om haar…

O grote koning, in de wereld der dichters wemelt het als vanouds van wildvreemde eenden en koppen van kazen en niet alleen zij, als inteelt der zelfbenoemde intelligentsia het zijn vooral de gekken en dwazen die hun baarlijke nonsens in het koninkrijk der europese en overzeese territoria aan het oeverloos volk presenteren…

En aan de glazen ogen van een wildvreemd kind dat de winter liever heeft om door te kijken. Zo zakelijk, zo onverschillig mogelijk de blik gericht op het keren van de kou. Omdat ergens toch het vriespunt liggen moet. Ergens moet water ijs, ijs water kunnen houden.…

Ultieme keuze, ongeloofwaardig en wildvreemd, laat op niet mis te verstane wijze merken, zonder vermoorde onschuld ontbreekt de echte spanning en zoekt voorspelbaarheid ontknopingen in het levensplan.…

Overspel splijt het bed doormidden één voor één stapelen zich uitgeslapen minnaars bedlegerig want je vrijt zoals steeds met tussenpozen tot over het randje ik vroeg een geheimtip om je te adoreren maar viste achter het net een wildvreemde komt overeind pakt zijn aardse spullen én zijn lot in handen nergens schuilt licht bloter…

Eenzaam maar niet alleen verhief hij zijn stem vervreemde pion met om zich heen de ruimte van zon verblindende muren tegen rotswanden sprak hij riep in de woestijn pion vol courage zag slechts een mirage van een duistere moen een djinn, duivelin diabolische sater een wildvreemde weerklank hun antwoord op vragen in veelvoud herhalend…

ik ben wildvreemd en toch, de warmte van een zonnestraal verfrissende regendruppel bottelende boom in een knokige herfst in lam in de springwei geurende bloei van een roos stappen gezet tijdens een boswandeling zwoele zomerlucht adelaarsblik vrij naar benee strelingzachte aanraking het kippenvel op je huid het zilte van een traan het…

Ik heb stoer teruggemaild, dat ik benieuwd ben naar de vrijheden en beperkingen van die opdracht, terwijl direct contact met wildvreemden en het aangaan van afspraken niets voor mij is, maar omwille van het resultaat wurg ik de beperkingen in mijzelf graag even tot zwijgen, al weet die argeloze niet dat ik er zomaar het bijltje bij kan…

Weet ik, het klinkt steeds zo vertrouwd hoor ik het luister naar het heengaan van het treurlied onder regen valt een leven te verlaten het is nog niet te laat, toe droom op een ander verlaten eiland in een wildvreemde stad waar treinen niet meer rijden waar nergens een weg toe leidt begint een betekenis te gloren het is nog niet te vroeg…

roept ze me na ‘graag gedaan mevrouw,’ lach ik haar toe ach hoe mooi toch dat zegeltjes van de Poiesz twee wildvreemde mensen een goed gevoel kunnen bezorgen…

Misschien ben ik niet de mooiste man in het onverdroten voorjaarslicht maar mijn intelligentie spreekt boekdelen er is een artikel in een encyclopedie over mijn nijverheid geschreven om orde in de chaos te scheppen deel ik handtekeningen uit aan wildvreemde mensen die net als ik lederen sandalen dragen en zonder kleren door het leven gaan…

ze vertelde over haar ellende in deze klerenstad, zoals ze beweerde, met haar tong giftig mijn gehemelte strelend, gingen we samen over op Ierse whisky en eindigde ik die nacht bij haar in bed, waar ze me helemaal uitgemolken heeft, maar ik haar niet minder en toen ik de volgende ochtend wakker werd lag ik alleen in een luxe bed van wildvreemde…

Ik gris BH's van wildvreemde droogmolens, omdat ik denk dat ze van jou zijn, kus ze, snuif ze, duw ze in mijn mond tot ik bijna stik door jou.…

Het is maar zelden dat een wildvreemde vrouw mij met haar stem benadert en daarom was ik danig van slag. Het liefste had ik haar door de 'hoorn' heen een flinke tongzoen gegeven, maar als belrebel miste ik die input.…

voor het grote geschenk, Parijs, gedecoreerd met smaragden dennentakken, fonteinen waar de os en de ezel gedrenkt worden, bankovervallen, verkeersopstoppingen, agenten met onbeschaamd witte handschoenen, hoogmoedige jonge officieren, zeeschuimers spektakel in het Cirque d'Hiver, spiegels in de zalen, mijn borsten waren van mistletoe de wildvreemde…

Liefde kun je soms heel anders ervaren, dan de standaardmogelijkheden, zo mocht ik onlangs de rugliefde ervaren van een wildvreemde vrouw en nog ervaar ik haar warmte, zij de mijne, en even later streek een onbekende vrouw zomaar of heel intuïtief haar borsten langs mijn rug.…

ik de barakken te genaken, bij een antiquariaat zag ik een origineel handschrift van Verlaine en ik vroeg wat het kostte, waar het bij bleef en bevend gluurde ik nog lange tijd naar die inktvlekken, die mij een povere ingang verschaften tot de leefwereld van mijn dierbare vrienden, maar ik probeerde het toch en ik stotterde naar wildvreemde…

hij had geen aanzien in de kapitalistische wereld hij zag er niet uit als iemand die op vakantie gaat hij was anders en de rijken begrepen hem niet hij toonde zijn kwetsbare naaktheid en dat stoorde de zelfverzekerde bewakers van schijnbare zekerheden die bang zijn om met hem ten onder te zullen gaan die hun rijkdommen niet met wildvreemden…

Je tijd van sterven naderde en ik was op drift en verward, het sleuteltje van mijn fietsslot brak af en ik belde aan bij een wildvreemde vrouw voor een nijptang, die ze me graag gaf. Toch lukte het me niet om in korte tijd de staaldraden door te knijpen.…

zelfs vreemde vlinders en vogels kwamen aangevlogen in klanken en kleuren die ik nooit had gezien of gehoord ongekende bloemen en planten, wildvreemde bomen weelderig in bloei en pracht, die aan mij werden getoond.…

Oh, ik wel, werd bij een wildvreemde kerel in diens nest wakker. Wist niet hoe ik weg moest komen. "Heb je dat aan je vriend verteld?" "Nee. Uiteraard niet - zou jij zoiets aan je man vertellen?" Ze stond op. Een aardig mens? Nee, dat vindt ze me niet meer. En nee, ik heb haar eigenlijk nooit gemogen.…

Met wildvreemden zoenen is voor hem dagelijkse kost. Zeg maar gerust een slettebak en daarom alles behalve interessant voor mij. Totdat ik gisteravond in zijn ogen keek. Alles viel ineens op zijn plaats. Zijn mooi gebruinde gezicht, een beetje voller dan ik van hem gewend was. Zijn stralende lach en dan die blik. Plotseling die blik en BAM!…

Het was zo'n gezellig gesprek en dát met een wildvreemde: die mening waren wij beiden toegedaan. Het verhaal ging verder. Eén van haar vogels ging gewoon op de rug liggen en bleef liggen, zelfs als één van haar katten langsliep, vertelde ze.. Ik keek haar verbijsterd aan.…

Zonder nadenken gaf ze een wildvreemde, louche man al haar vakantiegeld die ze bij zich had. En nog steeds bleef haar engelbewaarder ijzig stil. Er loeide geen sirene in haar hoofd en het gebruikelijke “wees-op-je-hoede-signaal” bleef uit. Nog steeds bleef ze geloven dat onder dat dekseltje het witte balletje zat.…

Zij werd door wildvreemde mensen van de straat geplukt en later op de dag thuis afgeleverd terwijl Pa nog naar haar zocht in de buurt. De beelden achtervolgden haar nog jaren. Ook hoe de familie zocht tussen het puin naar de resten van oom Piet.…

In Mexico weet je nooit wat er gaat gebeuren, voor je het weet slaat iemand een arm om je heen of gebruik je de maaltijd bij een tot voor kort nog wildvreemde familie, je staat hier in directer contact met je medemens, ‘zakelijkheid’ is plotseling een pathologisch begrip. Het leven heeft pas zin als het ook daadwerkelijk geleefd wordt.…