Alle inzendingen over zeedijk

ZEEDIJK Ik zit op d'oude zeedijk en kijk over de einder waar het ruisende water de stralen weerkaatst sprekende golven en bruisend nat dan zie ik ons schip dat daar vaart langs de lijn tweemaster wij gaan scheep het roer wijst de weg de vlag gehesen wijst noord daar is waar het hoort de haven verlaten de stad uit zicht dat maakt…

vandaag ben jij de ware mond die ik kus op en om de zeedijk aan de vloedlijn die herkent zonder weerga…

Hoog en droog op houten jukken ligt aan de voet van d'oude zeedijk Markerwaard - in vergeten drift - Ijsselmeer , onbegrensde onderstroom van Midslander schippers hun onvergeten droom van brekende zeeën vliegend schuim de mast teneêr nog brandt het licht in roekeloos weer geen teken van leven in kolkende golven nu later lig jij daar…

Badplaatspromenade, noorderwind. Schril als de meeuwen krijst haar stem. Nijd brandt haar zuur in de slokdarm. Het slikt haar wil die met naaldhakken klakt. Het nijpt op zand dat stuift uit de hand. De tijd is een wand met tongen aan de andere kant. Niets gaat nog open, dit licht is van kant. Iets heeft de schoonheid als van papier verbrand.…

langs de Rozengracht Door de wind mijn haar verward Elke minuut aan jou gedacht Met jou in mijn bloed Spel ik langzaam het Parool Steek een veer in mijn hoed Terwijl ik door het parkie dool Met jou aan mijn hand Sta ik op de pont Samen op ’t IJ geland Zoen ik je zachtjes op je mond Met jou op mijn schouder Fiets ik zwevend op de Zeedijk…

NUVER POESTJE WIEND AN DIEK Voordat Thomas Haar tegenkwam bij de dijk van Lauwersoog en in haar ogen keek en de zon en de sterren zag stralen was er al heel wat werk aan vooraf gegaan. Hij zag haar terwijl hij op de dijk liep waar de weerman van de locale zender altijd over sprak met een “nuver poestje wiend an diek”. Het waaide maar het was wel…

langs het water van de rivier voor de zeedijk blazen hoge schoorstenen triomfantelijk grijze wolken uit de laatste dorpelingen overleden de klinkerpaden verdwenen een praatbankje bleef leeg op het verlaten kerkhof in de verte zien we boerderijen met dichtgetimmerde luiken een kudde pony's en wat knotwilgen de mensen hadden geen…

berichten uit het noorden rotganzen, van wie men zegt dat hun geluid klinkt als geblaf een keer op de zeedijk dat ik ze hoorde als een klein hondje op een boot veraf steeds dicht bij zee zoeken zij hun overwinteroorden waar het gras hen tot het voorjaar voer verschaft berichten uit het noorden rotganzen, van wie men zegt dat hun geluid klinkt…

terwijl mijn hersens mijn hart besturen naar een kant die ik niet wil en mijn ogen doelloos turen door een veel te donkere bril terwijl mijn lichaam schreeuwt om aandacht van een bedenkelijke aard is het mijn geweten dat mij uitlacht is dit het allemaal wel waard? terwijl mijn handen zich verstoppen in de zakken van mijn jas en mijn…

De Nederlander staat bekend als 'n strijder voor principes maar ook als onderhandelaar en mens van de praktijk vaak is er openlijk conflict tussen die attitudes Nu wordt dit drama uitgespeeld hier achter de zeedijk in een prachtig rederijkersstuk getiteld: "Dit bent u dus" want ja, heel Holland staat in de spotlight: eten of geweten.…

Ik was een paar dagen van de leg uit mijn vingers geen schrijverij obstinaat en bedroefd over uitwassen van de World Pride in het vervuilde Amsterdam want de straten kunnen we niet schoonhouden en onderdelen schieten mijn inziens het doel voorbij doel: bemoei je niet met de seksualiteit van anderen en ook niet met hoe iemand zich kleedt…

flits mijn toekomstig verleden beelden surfen kopschuimend naar het heden waar wolken golven raken bij de waterlijn herinneringen stromen langs vreugde en pijn over gelopen paden, ooit betreden werden hoge golven nooit vermeden prachtige foto’s op papier beelden mijn zijn lachende ogen stralen langs warm zand richting woeste duinen en de zeedijk…

haar mond geducht Jaagt zo Hermientje naar een carrièrevlucht Maar pa wil rust, dus hij ontwijkt de conversatie Ze bleek voor Prima Ballerina veel te licht Niet qua gewicht maar door gebrekkig talenteren Ma is toen voor een ietwat lager bod gezwicht: Mien danst als huppelkutje met drie struise veren In een diffuus verlichte kroeg op de Zeedijk…

Zolang zal hij wachten op de zeedijk en met de vloed niet meespoelen. De enterhaken liggen klaar in koud beton. In neon spuiten fonteinen een kunstmatig leven. Kijk, ze spelen. Een vuurtoren waarschuwt voor het vasteland. Hij telt de stralen, schikt ze naast elkaar en bouwt een aureool voor de hemel.…

de wind die over de zeedijk ons bevoer als vreemdelingen op haar rug blies de klanken van de door ons bespeelde klankschalen over kwelder en Wad zij, zij die de dood heeft geaccepteerd leeft haar laatste momenten voor vandaag aan mijn zij, spelen met de muziek en de klanken de wereld laten overgaan en wellicht de hemel alvast voor haar…

plekjes en vogels die kwelen Rietkragen, inlagen, schorren en slikken Licht, ruimte, de tijd hoort men tikken Noeste werkers en getekende gezichten Inspiratiebron in schilderingen en gedichten De zon gaat er onder als nergens op aard Met wolkenpartijen, gehaast of bedaard Soms vreselijk woest en soms kalm is de zee Maar wordt op de zeedijk…

Loop via de Warmoestraat over de Zeedijk naar de Oudezijds; maagdelijk wit liggen de Wallen onder sneeuw die zonden bedekt van de tolerante stad Wandel in 'n schets van Pieck, plas m'n naam in de sneeuw op het Oudekerksplein een raamdame gaapt en veegt 'n traan van haar gezicht.…

zwaar balen geen paling te halen in dat hele Zwitserland Tous les jours stomme pommes jamais un bas en son tirebouchon la suisse bien sur c'est un syndrome geen gerookte aal vet op je gazon toen op een dag vol tell&antismoke raakte de braverd echt van de coke Hij is kapot terug naar Mokum vertrokken une dame raapte 'm zondag op op de Zeedijk…

wijde laagte stormvloed vaagde een landstreek weg het zeewater kwam helemaal tot Onderdendam water sleurde alles mee Reiderland werd binnenzee kloosters, dorpen, borgen verdwenen onder het slib wat losse stenen eeuwen lang en eeuwen later polderden Groningers het water terug tot de norm de Dollard in zijn huidige vorm achter de zeedijk…

Lauwe lentebries verwarmt mijn gezicht, Wangen die gloeien gaan van zoveel buitenzijn Waddengolfjes die kabbelend Tegen de zeedijk van onze late jeugd Zachtjes hoorbaar in stukjes slaan; De grilk die stiekem met ons meeloopt Onderaan de dijk, en wel goed uitkijkt Dat hij niet te dicht bij ons komt, Maar die ons ook voor geen goud…

Ontspannen mijmer ik en wandel mijn stappen in het landje apart Bonte kleurenblokken schuiven voorbij achter de statige zeedijk Wuivend gras in de wakkerende wind Dorsende machines maaien het goudgele graan Wolkenschaduwen dwalen over een lappendekenveld Een kunstig patchwork van heldergroene en goudgele kleuren Donkerbruin geploegde aarde,…

Hij klapte het tuinstoeltje open en plantte het in het vochtige gras van de zeedijk. Hiervandaan had je een schitterend uitzicht over het wad. Aan zijn voeten, een meter of tien lager, lag een vuilgrijs strand dat zelden door badgasten werd betreden.…

Oterdum in het duister ergens in april de zeedijk stil van de golven gefluister. Twee jongens zijn dronken zwalken door de nacht ze doen ondoordacht en lallen beschonken. Op de dijk gaandeweg zien ze wat leven iets wittigs zweven schapen, wat ik je zeg.…

Zich in de handen wrijvend liep de Duivel verder totdat hij op de zeedijk stond van het Groninger Landschap. Hier hield de aarde op, een gevreesd stukje aarde met veel kerken en kroegen. De duivel had het hier moeilijk maar wilde ook hier zijn invloed uitoefenen.…

Niet een klein beetje donker, nee zo donker als de Bosjesmannen in 1973 op de hoek van de Zeedijk. Waar ik zo treurig van werd. Ze leken helemaal niet op de prachtige mensen in mijn oude aardrijkskundeboek.. Of, dichterbij, als Clarence Seedorf de voetballer.…

THOMAS AN DIEK Thomas liep over de zeedijk bij Lauwersoog. Zijn moeder had hem in de haven uitgezwaaid en hij had vaders zakmesje bij zich. Hij was enigszins bezorgd want het weerbericht had het over onweersbuien gehad. De lucht was nu betrokken en vochtig en het waaide niet en het was opmerkelijk stil.…

De foto-tentoonstelling in de Westerkerk als barman met gratis drankjes En de rode loper, zelf gelegd, op de Zeedijk op de Wallen bij 't Mandje Daar zakte uiteindelijk mijn broek van me af Zo gegund naar de bloterikken/pikken, maar 't bloot sloeg toen bij mij dood Ik weet het niet anders uit te leggen toe te lichten, niet te beledigen maar…